Zijn we al emotioneel volwassen?

Het valt mij op hoe sommige volwassenen zich als kinderen kunnen gedragen. Typerende kenmerken zijn: geen verantwoordelijkheid willen nemen, egocentrisme en weinig relativeringsvermogen. Al tijden zoek ik naar verklaringen en nu wijst Henk50 op een prachtig begrip: ego-transcendentie.

Volwassenheid houdt in dat je jezelf en je eigen belang kan overstijgen. Als je dat stadium bereikt, bereik je wijsheid. Henk wijst op Judith Viorst, een psychoanalytica die meent dat veel ouderen daarin niet slagen. ‘Ze kunnen vervelend, praatziek, egocentrisch en klaagziek zijn. De wereld draait om hen.’ Maar: ‘Tegelijkertijd kunnen mensen ook veranderen.’, schrijft hij. En dat is waar het mij hier om gaat.

Praat je over ouderen, dan denk ik aan de generatie van mijn vader en moeder. Geboren in de jaren dertig of veertig hebben ze wel of niet bewust de oorlog meegemaakt. Daarna volgden de wederopbouw en de bekrompen jaren vijftig, de revolutionaire jaren zestig en de alternatieve jaren zeventig. In de jaren tachtig werd het bestaan geleidelijk aan zakelijker. De rest is bekend.

Je kan je afvragen hoe de huidige ouderen zijn opgevoed. Want de gezinnen waren groot, sociale zekerheid ontbrak en het leven was hard. Dat doet iets met mensen. En in hun jeugd was er nog weinig wetenschappelijke kennis van pedagogie. Hoe anders is dat nu. Zelfs al maakt een kind geen goede start, dan is er psychosociale begeleiding voorhanden.

Er komen er nu relatief veel boeken op de markt van veertigers en vijftigers die ‘afrekenen’ met hun ouders. Mijn generatie heeft kennelijk iets te verwerken. Niet alles is goed gegaan en daarvan zijn we ons zeer bewust. Want we zien wat opvoeding tegenwoordig inhoudt. Een aantal van ons heeft wel anders meegemaakt. Menige ondermijnende gedachte en blokkade valt rechtstreeks te herleiden naar onze jeugdjaren.

Bij de oudere generatie zullen vast ook de nodige ondermijnende gedachten leven en blokkades bestaan. Alleen was het rond hun vijftigste minder gebruikelijk om naar een coach of psycholoog te gaan. Hoger opgeleiden deden dat misschien. Maar de rest? Die vond waarschijnlijk dat je je niet moest aanstellen. Ze zijn wel flink geweest, maar hebben minder aandacht besteed aan hun persoonlijke ontwikkeling. Hierdoor kan het gebeuren dat ouderen zogezegd vervelend worden en verzuren.

Volgens mijn buurman (die van de rioolperikelen) is mijn roodbladige boom ‘maar lelijk, want er komen geen bloemen in.’ Zijn vrouw had een voorkeur voor bloemen en hij baalt dat ik een andere boom heb gekapt. Ligt het aan zijn beperkte mentale blikveld, of ligt het aan zijn gezichtsvermogen? Ik zou toch zweren dat dit hierboven bloemetjes zijn.

Voor hem komt ‘De kracht van kwetsbaarheid’ van Brené Brown wellicht te laat. Maar andere volwassenen fleuren misschien nog op als ze een spelletje Omdenken doen.

9 gedachtes over “Zijn we al emotioneel volwassen?

  1. Afrekenen met je ouders vind ik ook niet altijd een teken van volwassenheid. Er zijn natuurlijk uitzonderingen maar meestal hebben ze hun best gedaan, binnen hun mogelijkheden. Is het dan nodig om nog ‘af te rekenen’? Of kun je zelf volwassen genoeg zijn om je ouders te zien in al hun goede en slechte kan. Als mensen die fouten hebben bemaakt.

    1. ‘Afrekenen’ is hier mijn woordkeuze (ik chargeer weleens 😉 ). Wel denk ik dat sommige schrijvers uit een soort wrok aan zo’n boek beginnen en gaandeweg tijdens het schrijfproces ontdekken dat hun ouders ook gewoon mensen zijn die door het leven heen blunderen. Zoals iedereen, eigenlijk.
      Je hebt een punt. We kunnen ook onszelf een spiegel voorhouden.

      1. Oké, ik merk dat er nog een stukje ontbreekt in mijn reactie. Een deel van dit logje is ingegeven door mijn ervaringen met leeftijdgenoten die ergens in hun leven zijn vastgelopen en merken dat de bron van bepaalde opvattingen of blokkades in hun jeugd ligt. Deze mensen werken er hard aan om hier overheen te komen (o.a. via coaching) en willen zelf ook op een bredere manier naar de problematiek kijken. Zo lang dat nog niet is gelukt, is het voor hen ook moeilijk om vanuit een ‘volwassen’ positie in dit specifieke geval naar hun ouders te kijken.

  2. Ellie Schmitz

    Hele goed stuk geschreven, zet mij ook weer aan tot nadenken. Hoe zit dat bij mij, hoe heb ik volwassen worden geleerd, wat heb ik nog te doen, enz.

    1. Ja, dit is zo’n onderwerp dat ons nog wel even bezig kan houden. Het schijnt dat circa 60% van alle volwassenen in een soort tussenfase zit. Mentaal geen kind meer, maar evenmin al volledig emotioneel volwassen.
      Henk’s tekst heeft zelfs voor een belangrijke doorbraak in mijn beeldvorming van een hier niet genoemde persoon gezorgd.

Reageren mag

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.