Iedereen wil coach zijn

Als je in kringen van oudere werkzoekenden verkeert, kom je ze nogal eens tegen. Mensen die coach willen worden of dat al zijn. Het viel mij in 2008 al op hoeveel mensen dit beroep ambiëren. In dat jaar volgde ik een coaching traject bij een gerenommeerd bureau. Het doel was herbezinning op mijn loopbaan, om daarna elders verder te gaan.

Dat traject heb ik als een warm bad ervaren. De locatie was een prachtige oude Haagse villa waar deelnemers in een prettige sfeer ervaringen konden uitwisselen. Er waren workshops, groepssessies, individuele persoonlijke gesprekken en volop kansen om te netwerken. Veel veertigers en vijftigers in mijn ‘lichting’ hadden een interessant verhaal. Een vaste vraag was of je al wist op welk beroep je je wilde oriënteren. Opvallend veel deelnemers ambieerden de zelfstandige functie van coach. Onze eigen coaches dienden als goed voorbeeld.

Vreemd is die keuze niet. Boven de veertig heb je al heel wat lief en leed meegemaakt. Je beschikt over de nodige levenservaring. Zo weet je waarover je praat als iemand met een vergelijkbaar probleem om hulp vraagt. Dat coachen lijkt aangenaam. Je gaat samen rustig en in vertrouwen het gesprek aan. En het is fascinerend om te zien welke beweegredenen andere mensen hebben en hoe ze met elkaar omgaan. Coaching is betekenisvol werk wanneer je iemand daadwerkelijk kan helpen. Misschien geeft dat wel veel meer voldoening dan het werk wat je eerder hebt gedaan.

Als bijkomend voordeel kan je zo beginnen en tegelijk werken aan je professionele ontwikkeling. Even inschrijven bij de Kamer van Koophandel en klaar. Terwijl je nog een vakinhoudelijke cursus volgt, start je gewoon alvast een bureau. Inmiddels telt het Handelsregister 63.000 coaches. Dat is een stijging van 66% sinds 2014. (Bron cijfers: ‘Het begrip coach is uitgehold’, de Volkskrant, 12 maart 2019.) Ik durf te wedden dat de stijging tussen 2008 en 2014 zeker even hoog was.

Sinds dat traject ontmoet ik nog regelmatig coaches. Bijvoorbeeld bij de werkgroep voor en door werkzoekenden. Al vijf jaar lang wordt daar om de week een workshop gegeven door vrijwilligers. Menige trainer is zelf coach of wil coach worden. Degenen die in nog opleiding zijn, ontmoeten er mensen om hun coaching talent mee te oefenen. En de coaches die al een praktijk hebben, zoeken er naar klandizie. Ik ben heel benieuwd hoeveel van die 63.000 coaches in realiteit parttime of volledig werkloos zijn.

20 gedachtes over “Iedereen wil coach zijn

  1. Petronella

    Kan een reactie zijn op het verlangen naar het ervaren van betekenis; iets dat in veel banen in de informatiemaatschappij lastig te vinden is. En mede als gevolg daarvan zitten we met een overschot aan coaches die inderdaad geheel of gedeeltelijk werkloos zijn door een overspannen markt. Een oplossing kan zijn het wel op zoek gaan naar zingeving door het delen van kennis en wijsheid (op wat voor manier dan ook) in combinatie met een ‘gewone’ baan. Dan heb je brood op de plank maar doe je ook wat je hart je ingeeft.

    1. Mee eens. Enerzijds zoeken coaches zelf naar zingeving; anderzijds bestaat er ook echt een grote behoefte aan coaching. Maar om de een of andere reden komen vraag en aanbod onvoldoende samen. Ik zie om mij heen voorbeelden van jouw oplossing. Als er brood op de plank moet komen, is dat een mooie optie.

      1. Petronella

        Jouw antwoord triggert de volgende gedachte: is er echt een grote behoefte aan coaching of gewoon aan ‘het luisterend oor’? In deze tijden van druk-druk-druk kunnen nog maar weinig mensen de aandacht en toewijding opbrengen om te luisteren. En dan niet gauw even luisteren om daarna weer zelf te kunnen praten. Zou daar de behoefte ook niet deels vandaan komen? Zodat die ander, tegen betaling, je gedachten kan ordenen? Al ben ik ook wel eens bij een coach geweest die 90 % van de tijd zelf praatte en dat vond ik heeeel irritant.

      2. Iemand die met aandacht en toewijding luistert; ja, daar is naar mijn idee een grote behoefte aan. Ik vermoed dat de behoefte aan een luisterend oor en coaching wel ruwweg samenvalt. Want waarom delen we onze verhalen?
        Goede coaching is (voor zover ik weet) de ander een spiegel voorhouden en op weg helpen door de juiste vragen te stellen, zodat de ander voor zichzelf antwoorden kan vinden. De coach bedenkt zelf geen antwoorden voor de ander. Om de juiste vragen te kunnen stellen, is wel voldoende kennis van o.a. psychologie, familieopstellingen, gespreks- en oefentechnieken nodig.
        Voor mij zit precies hier het verschil tussen iemand die ‘gewoon’ goed luistert en iemand die een ander op professionele wijze verder kan helpen. Een vriendin kan wellicht even goed luisteren en heeft veel voorkennis, maar is zij volledig neutraal en objectief? Wil je echt alles met een vriendin bespreken, of bespreek je eventueel gênante onderwerpen liever met een ‘onbekende’ professional? Wat als iemand op de rand van psychiatrische problemen zit? Kan een vriendin dit herkennen en heeft zij dan voldoende bagage om daar adequaat mee om te gaan?
        Ik denk dat jij en ik allebei heel ver kunnen komen als we iemand hebben die echt een luisterend oor biedt. Maar ik ken ook genoeg mensen die nauwelijks aan zelfreflectie doen. Zij komen zonder coaching minder ver.
        Afijn: leuk dat je deze vraag stelt! En ja, zo’n coach die 90% van de tijd vult, mag zichzelf wel even een spiegel voorhouden. 😉

  2. Ik heb wel eens gezegd, coachen is een prachtig beroep. Wie wil nu niet zijn/haar geld verdienen met kletsen en mensen aanhoren.

    Maar het beginnen er wel heel veel te worden. Zie soms door de bomen het bos niet meer.

      1. Klopt. De concurrentie. Daarom moet je onderscheidend zijn … en geluk hebben met het verkrijgen van de eerste opdrachten zodat je naam kunt opbouwen.

  3. Ik ben 56, heb meer dan 30 jaar les gegeven en heb na mijn burn-out beslist thuis te blijven. Het is niet omdat je ervaringsdeskundige bent op sommige domeinen, dat je ook een goede coach bent. Daar komt ook heel wat psychologie bij kijken en van de coaches die ik ken, zijn er weinigen met die bagage.

    1. Mee eens. Het is een vrij beroep en daarom kan iedereen zich coach noemen. Er bestaan opleidingen en er zijn beroepsverenigingen, maar daarbij is slechts 10% aangesloten volgens het genoemde artikel. Het risico is ook dat coaches op de stoel van de psycholoog gaan zitten, terwijl dat beroep een vierjarige academische opleiding vergt.

  4. Ik vind dat sportteams een coach nodig hebben om de strategie te bepalen. Ik wist dat ceo’s soms ook een coach inhuurden, en dat vond ik al raar. Maar dat er 63.000 coaches rondlopen, dat wist ik niet. Wat doen die, en wat heb je eraan?

  5. celliecitroen

    Heb inderdaad (als oudere werkzoekende) ooit een coach-opleiding gevolgd – rond die tijd die jij noemt – en toen al viel mij op dat het merendeel van de studenten eigenlijk zelf een traject konden gebruiken, de opleiding hiervoor gebruikten of zelfs heel goed met hun problemen bij een psycholoog terecht zouden kunnen, want veel onverwerkte zaken. Toch verwees de trainer niet door naar zo’n traject, maar naar een bevriende coach of iemand van dat kaliber. Dat vond ik kwalijk. En toch het idee hebben dat ze stevig in het leven stonden en daarom anderen konden coachen.

    Maar ook dat het merendeel geen businessplan had, geen idee hoe ze aan clienten konden komen. Of aan behandelruimte. Dat was nog in de tijd dat het UWV een grote pot had voor persoonlijke reintegratieplannen dus ja, dat verklaart ook het grote aantal mensen die deze richting koos. En het was (is?) trendy om naar een coach te gaan.

    Vond de opleiding nogal pretentieus en vaag, vooral omdat ik via de Open Universiteit me al had verdiept een klein jaar in Psychologie en die opleiding ging direct de diepte in.

    Ben ook geen coach geworden toen, want vond dat ik te weinig nog kon bieden en te pragmatisch om vanaf nul iets op te gaan zetten in de crisistijd.

    1. Uit jouw laatste zin spreekt de wens om serieus met dienstverlening om te gaan. Sorry, ik kan het zelf niet laten om te analyseren. 😉 Het is wonderlijk hoe onvoorbereid sommigen aan het coachen van anderen beginnen. Zo van: ‘Ik heb zelf al veel meegemaakt (verlies partner door ziekte) en zit in de communicatie, dus denk ik dat ik het wel kan.’ Dit is een uitspraak van een man. Inderdaad: geen businessplan, maar wel de zekerheid van een doorlopende uitkering achter de hand.
      Ook wat je in de eerste alinea beschrijft, herken ik. Voor mensen met problemen is het best lastig om een echt professionele coach te vinden. (Want wat is het belang van de coach?)
      Gebruik je de opgedane kennis uit de opleiding psychologie nu op een andere manier?

Reageren mag

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.