Had ik maar een psycholoog

Ik heb met iemand afgesproken, die ik ken van twee groepswandelingen. Dit wordt onze eerste wandeling samen en we gaan kijken hoe dat ons bevalt. Drie uur later weten we het antwoord. Dit is een mismatch, voor ons allebei. Ik kom thuis met een zeurende hoofdpijn en voel me gesloopt. De vraag is of we beter hadden kunnen weten.

Vermoedelijk kom ik bovengemiddeld vaak in contact met mensen waar ‘iets’ mee is. Bijvoorbeeld in wandelgroepen en op bijeenkomsten voor (langdurig) werkzoekenden. Maar ook in het dagelijkse leven.

Dat ‘iets’ duidt niet per sé op een psychiatrische aandoening. Wel betreft het mensen die zichzelf in de weg zitten. Bijvoorbeeld door een gebrek aan eigenwaarde, een beperkt blikveld en onwrikbare opvattingen, weinig zelfbewustzijn, onverwerkte trauma’s, egocentrisme, en soms autisme. Los daarvan is communicatie een vak en ben ook ik niet volleerd.

Onze afspraak loopt vanaf de start anders dan verwacht. De NS kampt met een stroomstoring, waardoor onze geplande wandelroute afvalt. Ik vraag haar uit te stappen op Arnhem CS. Dan kunnen we een struintocht maken door Sonsbeek, of de Warnsborn-route doen. Vandaag ben ik de kaartlezer en die route ken ik vrijwel uit mijn hoofd. Zij vindt dat goed.

De eerste signalen verschijnen snel. ‘Ik ben een angsthaas.’ (Over haar huiver voor slimme meters en sociale media.) ‘Ze vindt mij een zeur.’ (Over een buurvrouw die weinig merkt van geluidsoverlast). ‘‘Heb je haar weer’, denkt hij zeker.’ (Over de veerman die haar te lang laat wachten aan de overkant.) Aan het eind blijkt dat ze ook over mij het nodige veronderstelt. Maar iets verifiëren is er niet bij. Wanneer ik praat, onderbreekt ze mij herhaaldelijk halverwege een zin. Vervolgens vult ze de rest zelf in. Om gekweld en bestraft te kijken als ik aangeef dat ik wat anders bedoel.

Feitelijk ratelt ze non-stop, terwijl we hadden afgesproken dat dit gedeeltelijk een stiltewandeling zou worden. Ik besef dat het tijd wordt om haar daaraan te herinneren. Alleen is zij mij net voor.

En dan gaat het mis. Want ik merk op dat ik haar gepraat tot nu toe ‘als wat druk heb ervaren’. Meteen krijg ik de wind van voren. ‘Ja, maar jij praatte gelijk al veel vanaf het begin, dus dacht ik dat het wel kon.’ Mijn opmerking dat ik daar een ander beeld bij heb, valt even slecht. Maar ik geef openlijk toe dat ik belangstelling heb getoond voor haar verhaal en dat dat haar kan hebben aangemoedigd. En ook dat ik het stilte-idee wel wat eerder op de route had kunnen benoemen. Nu dit is uitgesproken, kunnen we alsnog een poosje zwijgend lopen. Dat doen we.

Pijnlijk is die stilte wel. Ze loopt nu stevig door, steeds anderhalve pas op mij voor. Op een fietspad loop ik uiterst links, terwijl zij uiterst rechts gaat wandelen, op twee meter afstand. Zo gaan we een tijdje bezwaard voort.

Al wandelend overpeins welk aandeel ik had in ons gesprek. Ofwel: op welke spaarzame momenten zij niet aan het woord was. Dit valt terug te brengen tot drie korte onderwerpen. Daarvan was het bespreken van de alternatieve route aan het begin van de wandeling de belangrijkste.

Maar ineens begrijp ik het. Voor wie aandacht wil, is een noodzakelijke onderbreking van één minuut al storend. Of mijn ‘praat’-aandeel nu 2% is, of 80%, maakt in haar beleving geen verschil. Ik praat hoe dan ook te veel.

Daarna hebben we nog meer besproken, waarbij ik het woord ‘aandacht’ zorgvuldig verzweeg. Maar zij hoefde niet te weten hoe ik zocht naar wederzijds begrip en verklaringen, want in haar eigen woorden had zij toch al ‘gefaald’. Tja.

Het leven valt mij soms best zwaar, zo zonder psycholoog.

31 gedachtes over “Had ik maar een psycholoog

  1. Leedvermaak, mag dat? Nee hoor, ik heb het echt met je te doen. Ik voel je hoofdpijn en je gesloopte lijf. Maar vermakelijk leesvoer is het 🙂 Raar toch, hoe je na een paar keer denkt ‘veilig’ met z’n tweeën iets te kunnen ondernemen, en dat het dan toch zo tegenvalt…

      1. Today is a new day ! Het is eigenlijk niet zo moelijk hoor, incompatibiliteit komt uiteindelijk aan de oppervlakte. Met of zonder psycholoog.

      2. Precies, en de zon breekt alweer een beetje door.
        Het is waar dat onverenigbaarheid vroeg of laat wel duidelijk wordt, maar eh, voortaan graag wat vroeger. 😉

  2. Toch, dat je dit probeert en het aangaat, is knap. Dat kunnen er niet veel. Jammer van de mismatch, maar nu ben je er vanaf. Op je werk zit je soms jaren met een mismatch opgescheept.

    1. Bedoel je het gesprek aangaan over een pijnlijk onderwerp of iets anders?
      En het is zo waar wat je schrijft: je zal er maar dag in dag uit tegenover zitten.
      Toevallig liepen we net op een landgoed waar ik heel graag kom (dat van de camouflage-zwammen van gisteren) en ik bedacht hoe aangenaam het is dat ik daar ook heerlijk alleen kan rondwandelen.

      1. Zo’n afspraak is zeker een waagstuk en daarvan waren we ons allebei bewust.
        Ik vermoed dat veel mensen eenzaam zijn, omdat ze zoiets niet aandurven. Terwijl je de risico’s vooraf kan inperken en het vaak ook heel positief kan uitpakken.
        Zou jij het doen?

      2. Omdat ik te afwachtend ben? En bang ben dat het niet klikt. Liever eenzaam dan een blauwtje lopen? Zoiets? Misschien zou het nu anders zijn, maar vroeger was ik zo.

      3. Verlegenheid wellicht? Vroeger zou ik eveneens geschroomd hebben om het initiatief te nemen. Dat is veranderd tijdens mijn reisperiode, wat een ‘sociale oefentijd’ was. Misschien zou je het nu inderdaad anders doen, stap voor stap.

  3. Leuk dat je dat zo doet: met een wildvreemde een wandelafspraak maken. Het verruimt wel je wereld denk ik en zo’n mis match is ook weer leerzaam. Ik zou het ook wel durven, zeker omdat ik door mijn werk en mijn leven niet veel vriend(inn)en heb en ik het soms ook wel mis om gewoon even lekker te ouwehoeren met een vrouw. En een psycholoog hebben lijkt mij ook zalig. Als de klik goed is tenminste.

    1. Ja, het is altijd het proberen waard. Er worden in Nederland veel wandelingen georganiseerd waarbij je met een groep mee kan wandelen. In praktijk spreek je op zo’n dag een of meer mensen wat langer en dan merk je meestal wel of er een klik is.

  4. Prachtig! Met een glimlach gelezen. Over het hebben van een psycholoog heb ik wel een mening. De stap naar een psycholoog is niet gemakkelijk. Voor mij tenminste. Kort geleden heb ik toevallig een periode van psychotherapie afgesloten. Kan ik er weer een jaartje of 5 tegen denk ik. Je krijgt een apart soort relatie met een psycholoog. Je legt je hele ziel en zaligheid bloot voor een volslagen vreemdeling. Een goeie psycholoog (voor mij) is iemand die me leert om mezelf echt te zien, iemand die recht door zee is en me mijn kronkels vanuit verschillende invalshoeken laat zien. Confronterend, maar absoluut heilzaam.

    1. Dank! Ja, wat een toestand.
      Zoals jij een goede psycholoog beschrijft, kijk ik er ook naar. Iemand die je een spiegel voorhoudt en die je soms wat handvatten aanreikt zodat je leert hoe het eventueel anders kan.
      Ik vind het heel goed dat je die stap hebt gezet. Veel mensen worstelen ergens mee, maar blijven eindeloos voortmodderen, met alle gevolgen van dien voor zichzelf en hun omgeving. Niet iedereen heeft een goed klankbord in eigen vrienden- of familiekring en bovendien kan het kwesties betreffen waarover je liever met een deskundige vreemde praat.
      Overigens is het best grappig dat we op onze blogs behoorlijk veel van onze zielenroerselen laten zien. Soms verkapt, maar voor de goede verstaander toch wel inzichtelijk. Aangezien vrijwel iedereen wel ergens mee zit, (dit is heel menselijk), schroom ik minder om dat te doen.

  5. Oei… ik bén een psycholoog maar niet werkzaam áls psycholoog en voel me eerder aangesproken in het gewone mens-zijn door jou wandelverhaal.

    Die hoofdpijn herken ik brrr. Heerlijk wandelen en dapper om dat met een onbekende aan te gaan. Ken je wandeltherapie? Wandelen met een psycholoog. Ik raad het niet aan hoor maar dat bestaat ook.

    Wat ik lastig vind is zulke contacten binnen de familie. Of op een andere manier dat je er moeilijk onder uit komt. Contacten binnen de familie verbreken heeft namelijk verstrekkende gevolgen, juist ook voor andere familieleden.

    1. Goh, dat lijkt mij nu echt een razend interessant beroep. Gisteren begon er een serie over op Canvas. Volg je dat ook?
      Ik heb diverse mensen om mij heen met wie ik diepgaande gesprekken kan voeren. Zij zijn hoog opgeleid en/of hebben veel mensenkennis en kunnen objectief kijken. De titel van dit logje is semi-serieus, maar het is beslist prettig om met hen van gedachten te kunnen wisselen over hoe we als mensen met elkaar omgaan.
      En ja, binnen de familie wordt het een heel ander verhaal …

  6. Ellie Schmitz

    Die hoofdpijn en dat gesloopte lijf 🙄 Ik lees dit pas twee weken later en het zal nu vast weer beter met je gaan, maar hoe herkenbaar….

Reageren mag

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.