Een beetje lummelen is goed voor ons

Op een verjaardag vraagt iemand hoe ik fotografeer. Nou, ik rommel dus wat aan met mijn smartphone. Bij fotografie draait het vooral om plezier. Mijn gesprekspartner gaat voor efficiëntie. Ze kijkt eerst goed en neemt dan doelbewust een foto. Klaar. Zij zou nooit zo te werk kunnen gaan als ik. Daar heeft ze het geduld niet voor.

Ik neem met gemak dertig foto’s van een onderwerp. Beetje hoger, beetje lager, beetje gedraaid, et cetera. Dit geëxperimenteer dient om ervan te leren, maar voornamelijk is het spielerei. Na een foto-expeditie ben ik volledig ontspannen en heb ik nieuwe energie.

Het leven van mijn gesprekspartner zit vol activiteiten, een gezin en een drukke baan. Ze staat altijd ‘aan’. Ik daarentegen heb en neem ruimschoots de tijd om vaak en lang te reflecteren. Bij haar zijn dat eerder gestolen momenten.

Wat mij bij zulke mensen opvalt, is dat zij doorgaans minder toekomen aan echte diepgang. Ondanks hun grotere intelligentie. Ze nemen goed waar. Maar voordat zij informatie verwerken en ervan leren, worden ze alweer afgeleid. En dan draven ze door naar de volgende bezigheid. Zulke mensen dragen een kerkhof aan onbenutte observaties mee.

Kwamen ze maar wat vaker aan lummelen toe. Aan luieren, aan nietsdoen, aan een beetje bankhangen, aan dagdromen. Alles om hun hersenen uit de aktie-stand te krijgen. Want pas na voldoende rust gaan we creatief denken. Wij moderne mensen zijn rare wezens. Australische Aboriginals waren vroeger maar een paar uur per dag bezig met eten verzamelen. Verder hadden ze alle tijd voor geluier, kunstuitingen en spiritualiteit. In het wild levende roofdieren verspillen evenmin energie. Die ‘werken’ om precies genoeg voedsel te krijgen voor zichzelf en hun jongen. Verder doen ze bar weinig.

Ik geloof dat we als mensheid meer kunnen bereiken als we eens wat minder zouden doen.

(Tweede kijk-en-vergelijk moment na een maand wachttijd.)

7 gedachtes over “Een beetje lummelen is goed voor ons

  1. Rake constatering denk ik. Echte aandacht voor iets kunnen hebben is een rijkdom. Toen ik student was, kon ik tijd en doorzettingsvermogen opbrengen voor de wat ‘moeilijker’ literatuur. Nu als werkende vrouw, het lukt me niet meer. En dat is jammer! Zou het concentratievermogen nog terugkomen? Overigens, jij lijkt me anders net zo intelligent als die drukbezette personen waarover je schrijft.

    1. Het is wel iets van deze tijd, om niet meer aan moeilijkere literatuur toe te komen. Mij lukt het ook bijna niet meer. Misschien heeft het met efficiëntie te maken. Willen we nu sneller tot de kern komen en liever een samenvatting lezen? Is dat weer een gevolg van het algemeen jachtiger geworden leven? Zijn we te verwend geraakt en minder snel geboeid?
      Vermoedelijk is ons concentratievermogen nog even groot als voorheen, maar worden er te vaak en te veel ‘hapjes’ uit genomen door de toegenomen ruis in het dagelijkse leven. Denk aan afleiding door de immer aanwezige sociale media en intensievere interactie op het werk. Werk in combinatie met een huishouden slokt ook meer energie op dan studeren, toch?
      Momenteel heb ik alle tijd, maar het beschouwende zat er altijd al sterk in. Bij jou ook, denk ik. Dat scheelt.
      En dank je voor het compliment over intelligentie. Die anderen hebben een betere opleiding, maar ik denk wellicht meer na. 😉

    1. Jij wil mij aan het lezen krijgen, natuurlijk, maar ik ben tegenwoordig meer van het informatie bijeensprokkelen op internet. 😉 (Zie ook reactie op de reactie van Petronella.) Die zin kwam zomaar opzetten. Dat kwam vast weer door de foto-expeditie van vanmiddag. Als zeer fervent aanhanger van parttime werk heb ik dat ‘nietsdoen’ (lees: dagdromen) overigens altijd al in mijn leefstijl geïntegreerd. 🙂

      1. Ik wil helemaal niks hoor 😉 Mooie reactie bij Petronella. Het is een ‘sign of the times’ denk ik, dat snelle sprokkelen en niet meer verdiepen. Er is gewoon te veel. Ik merk dat nu, nu ik toch zo’n beetje fulltime ‘niets’ doe: hulpvaardige Denen reiken mij kranten(knipsels), magazines en boeken aan om de taal te leren, gevolg: keuzestress, gevolg: ik lees bijna niks. Moet mijn ‘nej’ leren zeggen maar weer eens gaan oppoetsen 😬

Reageren mag

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.