Verder kijken dan het eigen ik

The problem with closed minded people, is that their mouth is always open.’ Anonymus.

Vorige week hadden we een gevalletje eenrichtingsverkeer in de wandelgroep. Zo noem ik iemand die helemaal vol in van zichzelf. Ik heb helaas geleerd dat je zulke mensen beter niet kan aankijken, hoe hard ze ook proberen om aandacht te krijgen. Om het even van wie. Dus toen we voor de lunch bij de herberg aankwamen, hadden zij en ik nog nauwelijks een woord gewisseld.

Binnen trek ik met veel moeite mijn natte regenbroek over mijn stroeve schoenen uit. Het is een gedoe en ik krijg het er warm van. Mevrouw heeft daar echter geen oog voor. Ze komt vlak voor me staan met haar smartphone en toont een foto. ‘Kijk eens wat een mooi pakje mijn dochter voor mijn kleinzoon heeft gemaakt!’ Ik ken deze vrouw dus amper. En zij kent mij al helemaal niet. Voor haar ben ik slechts een praatpaal.

Gelukkig is er deze keer een psychiatrisch verpleegkundige bij. ‘Ze kan niet verder kijken dan haar eigen ik.’, zegt zij even later tegen mij.

Autisme of een andere psychische aandoening in de persoonlijkheidssfeer ligt misschien voor de hand. Maar ik zoek al jaren naar alternatieve verklaringen voor dergelijk gedrag. Is het eenzaamheid, behoefte aan erkenning, leegte, stuurloosheid, onzekerheid, angst om zichzelf onder ogen te komen, PTSS, …? Wellicht spelen deze factoren mee in de volgende situaties:

7 gedachtes over “Verder kijken dan het eigen ik

  1. Ellie Schmitz

    Ik sluit mij aan bij Fra det gele hus. Ook mij spreekt dit erg aan, geeft mij nog meer stof tot nadenken. Ben zelfs zover dat ik totale afstand ga nemen, ook al is het familie…

  2. Ellie Schmitz

    Het is inderdaad een lang gevecht met mezelf geweest om tot deze conclusie te komen en het er ook daadwerkelijk van gaat komen, ik ben al op afstand, het definitieve karakter ervan groeit. Ben nu al veel rustiger, eindelijk hierin trouw aan mezelf. Dank voor je stukje!

  3. Het kan van alles zijn. Maar kijk eens naar de peuter die continu tegen zijn mamma aan het praten is. “Ja maar mamma, ja maar mamma, ja maar kijk eens mamma!” Die peuter heeft er geen enkele boodschap aan dat mamma met iets anders bezig is. Ik noem dat egocentrisch. Egoïstisch is bewust voorbij gaan aan de wensen en behoeften van de ander. De peuter kan dat nog niet bevatten, mamma moet er helemaal voor hem zijn. Hij kan ook nog geen aandacht delen. Deze mevrouw lijkt in haar gedrag op een peuter in een volwassen lichaam.

    1. Bij mij deed haar gedrag inderdaad denken aan dat van een kind. Ik neem aan (ben zelf geen psycholoog), dat we allemaal wel een zekere mate van egoïsme in ons hebben. Wat mij hierbij interesseert, is in hoeverre opvoeding (door ouders, maar ook door reacties uit de omgeving) zulk gedrag kan versterken of afremmen.

Reageren mag

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.