Over confrontaties en onuitgesproken verwachtingen

‘Een goede reden om iemand te onderbreken is wanneer die de vraag niet beantwoordt. Dat komt geregeld voor: mensen zijn uitgenodigd, ze gaan er eens lekker voor zitten, en draaien hun eigen verhaal af, want dat is ze verteld door communicatiespecialisten: ‘blijf bij je boodschap’. Daar heb ik weinig geduld meer mee, … Dat mag ook best hoorbaar zijn op de zender.’ NPO Radio 1 presentator Lara Rense vertelt in Sir Edmund van 19 januari 2019 over het perfecte onderbreken. Ze somt haar tactieken op, variërend van charmant hinten tot keihard ingrijpen. Over dat laatste: ‘Je kunt dat prima doen, vooral omdat de luisteraars het ook horen. Luisteraars vertellen geregeld dat ze in de auto tegen de radio zitten te schreeuwen: Hij geeft geen antwoord! Afkappen!’

Een van mijn doelen met Raam Open is lezers aanzetten tot nadenken met mijn ideeën en waargebeurde anekdotes. Ik zie dat inderdaad weleens gebeuren. Of ze mijn opvattingen delen, is niet het belangrijkste. Ik wens vooral dat lezers mentaal in beweging komen. Vaak gaat het om iets wat ze tot dan toe vanzelfsprekend vonden. Een onderwerp of handelswijze waar ze nooit bewust bij stilstonden. Als ze dan een keer van focus veranderen, gaat er een Raam Open. In praktijk komt dit soms neer op iemand een spiegel voorhouden. Dat kan leuk en verrassend uitpakken, maar ook confronterend werken.

Misschien wil ik toch enige invloed hebben. Niet per sé op bepaalde mensen, maar meer op het grotere geheel. Ik kan het als realistische wereldverbeteraar niet laten om het te proberen. In het klein, want het moet wel haalbaar blijven. Een enkel steentje in de rivier kan al genoeg zijn.

Wel vraag ik mij af of sociale media daarvoor het goede instrumentarium zijn. Want we kennen elkaar niet of nauwelijks. En er bestaan al zo veel onuitgesproken verwachtingen. Die hebben we allemaal en dat zijn de echte killers in communicatie. Wat je vindt mag je houden, schreef Jan van Koert. Hij heeft daarmee een punt, vind ik. 😉

Bovendien: welke pet hebben we als blogger op achter de laptop? Die van een journalist? Die van een vriendin? Die van een deskundige/adviseur? Of die van iemand die oefent met een communicatiestijl? Wanneer ik blog, heb ik afwisselend één van deze petten op. En soms alle vier tegelijk.

Kijk je naar het soort reacties dat bloggers ontvangen, dan zie je grote verschillen. Een van mijn favorieten in dat opzicht is het blog Mainzer Beobachter van oudheidkundige Jona Lendering. Dan heb ik het over een wetenschappelijk blog van een man die oneindig veel kennis heeft en die soms ook nog iets persoonlijks schrijft. Over zijn belevenissen met het openbaar vervoer bijvoorbeeld. Hij ontvangt hoofdzakelijk reacties die echt ter zake doen, waarschijnlijk vooral van vakbroeders en andere kenners. Ofwel: van lezers die de pet van deskundige op hebben.

Bij anderen zie je vooral de petten van maten of vriendinnen onder elkaar. Bij dergelijke blogs is het wel een vraag wie nu echt een goede vriend of vriendin is. Volgens mij bestaat een vriendschappelijke relatie altijd uit min of meer gelijkwaardig tweerichtingsverkeer. Dat betekent dat de een zich inleeft in de ander en de ander in de een. Dit is dus zo’n onuitgesproken verwachting waarbij het zomaar mis kan gaan.

Helaas zie ik vaak dit: ‘Oh meid, dat heb ik ook allemaal moeten doorstaan. Want toen ik …’ Die reactie vind ik uitermate tricky. Want voordat je het weet, wals je met je eigen verhaal over dat van de ander heen. Met reden luidt een oude etiquetteregel dat je de eerste zin van een brief never nooit begint met ‘ik’. Zelfs geen eerste zin in een brief aan een vriendin. Wordt deze regel tegenwoordig eigenlijk nog onderwezen? Of hebben docenten dat vanwege de invloed van sociale media maar opgegeven?

Wat je vooral ziet, is dat vriendinnen herkenning zoeken bij elkaar. Hier doe ik zelf ook aan mee. Het is een vorm van binding en dit kan je beschouwen als een verkapte behoefte aan bevestiging. Vooral bij mensen die iets naars doormaken (ziekte, ontslag, et cetera) lees je in de reacties veel medeleven.

Daarnaast zie ik dat in vriendschappelijke reacties op blogs dingen worden verzwegen. (Hier is mijn pet van de journalist/onderzoeker/medewerker communicatie weer.) Dat zijn soms dingen die ik wel uit zou willen schreeuwen. Omdat het zo zichtbaar is wat er werkelijk speelt, terwijl niemand de vinger op de zere plek durft te leggen. Uit angst de ander te kwetsen. Of omdat de ander advies als een klap in het gezicht kan ervaren. Met de mantel der liefde wordt veel toegedekt. Terwijl ik mij serieus afvraag of je iemand daar echt mee helpt.

Welke pet draag jij wanneer je logjes leest van mij?

22 gedachtes over “Over confrontaties en onuitgesproken verwachtingen

  1. Goeie vraag. Wat een goeie vraag. Mijn pet hangt van de dag af denk ik. Maar wat jouw blog betreft doe ik telkens weer een inspanning om aandachtig te lezen. Want wat je hierboven schrijft klopt als een bus. Jij gaat net die extra mile als het om maatschappelijke thema’s gaat. Daarom kom ik hier ook heel graag.

    1. Oh, jij weet wel precies de juiste woorden te vinden hier. 😉
      Welk groter compliment kun je als blogger krijgen dan een lezer die de tijd en moeite neemt om echt aandachtig te lezen? Frappant is dat ik hetzelfde bij jouw logjes doe.

  2. Meestal een de pet waarop staat, ‘Als je niets aardigs te zeggen hebt, zeg dan niks.’
    Ik vind het lastig om iemand die ik niet ken te wijzen op een mankementje in de redenering. Of in het mogelijk onderliggend gedrag, Omdat een blog toch vooral platte tekst is.Omdat ik weet dat ik soms ook dingen weglaat voor het verhaal. Dus soms zeg ik niks, of ik schrijf iets nietszeggends.

    Daar waar de blogster een (goede) vriendin is, spreek ik haar persoonlijk op het mankementje aan. Omdat niets alles in het openbaar afgehandeld hoeft te worden.

    1. Ah, dit is een verrassende pet en ik kom gelijk met een vraag: waarom wil je (uitsluitend?) op een mankementje in de redenering wijzen? Kom je logjes tegen waar je helemaal niets aardigs in ziet? Of gaat dit over iets anders?

      1. Zie je, te beperkt geantwoord.

        Ik reageer regelmatig op blogs, zonder op mankementjes te wijzen. Omdat die er lang niet altijd zijn. En soms zijn ze er wel, maar wie ben ik om een voor iemand anders belangrijke denkwijze, ter meerdere eer en glorie van mijzelf, onderuit te schoffelen. Is het echt heul erg, realiseer ik mij nu, dan stuur ik een berichtje via het contactformulier.

        Ik reageer dus vooral op je ‘pet’vraag bij vriendschappelijke reacties waarbij de mankementjes worden verzwegen.
        Mijn reactie varieert in zo’n geval tussen niets of nietszeggend. Of ik richt mij op een onderdeel waar ik wel wat mee kan.

        PS. Ooit wees ik vreemde wel eens op een mankementje in de redenering. In een aantal gevallen werden die reacties of niet toegelaten, verwijderd, of ik kreeg een bak stront over mij heen. Op volgende blogs zonder kritiek reageren werd daarna ook niet meer op prijs gesteld. 😉 Iets met lange tenen.

      2. Hoi Rianne, Algemeen vooropgesteld: soms worstel ik echt met hoe op reacties te reageren. Voornamelijk om dezelfde redenen als jij: moet ik nu zo nodig commentaar leveren (dit is mijn formulering hiervoor) of laat ik het passeren? Waarom staat er eigenlijk ‘reactieveld’ en niet: ‘Pas op! U betreedt een gevarenzone!’? Oh, sociale media zijn zo slinks opgezet.
        Maar, en nu ga ik echt advocaat van de duivel spelen: waarom vind je dat je iemand onderuit schoffelt als je op een omissie of onlogische gedachtekronkel wijst? Is dat dan je bedoeling? Nee toch? Heeft het dan iets met je communicatiestijl te maken? (Je hoeft mij hier niet te antwoorden, ik vraag het ter overweging.)
        Ik heb in een vorige baan slecht-nieuwsgesprekken moeten voeren met directeuren voor wie de beëindiging van financiering het voortbestaan van hun organisatie op het spel kon zetten. Dat probeer je dan door hard op de inhoud en zacht op de persoon te spelen. Mijn punt hiermee is dat er een verschil is tussen de persoon zelf (spreker en luisteraar) en de boodschap. Als die boodschap niet deugt, wil dat nog niet zeggen dat die persoon ook niet deugt. Bij het bloggen en reageren merk ik dat het (mede door het medium, onbekendheid met elkaar, etc.) voor veel mensen moeilijk is om dat onderscheid te maken.
        Even nog los van het feit dat ook ik af en toe flink de mist in ga, maar dat terzijde. 😉

      3. Wanneer iemand in een blog feitelijke fouten schrijft, dan reageer ik daarop.
        Wanneer iemand een andere mening is toegedaan… Heb ik daar niet altijd behoefte aan. Heb ik die behoefte wel, lees ik even de overige reacties. (Iets wat ik normaal niet altijd doe.) Soms lees ik dan wat verduidelijking van de kronkel. Of meer vragen in dezelfde richting als mijn denkrichting. Dan heeft een opmerking van mij, met eenzelfde vraag, nauwelijks toegevoegde waarden.

        Maar eigenlijk lees ik weinig blogs die tot discussie oproepen. Natuurlijke selectie of zoiets.

      4. Helder en logisch. Als ik iets schrijf wat niet klopt of lijkt te kloppen, is het prettig als je daar een vraag over stelt. Dat levert gelijk stof tot nadenken op en daarna kan ik het aanpassen of verduidelijken. 😉

    1. Mooie pet. Het lastige is dat mensen er vaak oprecht van overtuigd zijn dat ze gelijk hebben. Ik ben weleens bang dat ik stellig overkom (vooral in reacties), maar je weet vast dat ik ook mijn missers onder ogen kom.

      1. Helemaal niet zelfs. Ik heb er ook geen probleem mee als iemand over zijn vakgebied dingen weet. Kan het niet uitleggen, het is de toon waarop iemand het doet.

  3. Een aandachtige pet – inmiddels. Waar ik een aantal blogs vaak ‘scan’, weet ik inmiddels dat jouw logjes met aandacht gelezen willen worden, juist vanwege die ramen die inderdaad bij mij nogal eens opengaan als ik jouw woorden even laat bezinken. Soms komen er dan ineens onverwachte herinneringen boven – en als ik ze met je deel ben ik me er van bewust dat jij dit kunt ervaren als ‘over jouw verhaal walsen’. Toch deel ik wat er bij mij bovenkomt, want jóuw blog is daar blijkbaar de sleutel toe. Dit blog stemt (mij) ook weer tot nadenken. Want ik ben de pet waarmee ik zelf schrijf op dit moment een beetje kwijt… 😉

    1. Ah, nóg zo’n compliment over aandachtig lezen en opengaande ramen. 😉 In deze jachtige tijd betekent het veel wanneer iemand de moeite neemt om er even voor te gaan zitten. En ook bij jou doe ik dat regelmatig, mede afhankelijk van het onderwerp.
      Dat over het verhaal heen walsen is bij mij een pijnpunt vanwege vroegere ervaringen. Maar er is een verschil tussen iets kort benoemen of een ander overrulen. Het valt mee hoor.
      En dan die zoekgeraakte pet: writers block, iets persoonlijks, doel blog even kwijt? Of iets heel anders?

  4. Voor het eerst hier en meteen al een interessant vraagstuk. Als medeblogger heb ik ook meerdere petten op. Boven alles die van een verhalenverteller. Dit is een blog waar ik nog even door ga mijmeren en wie weet wat daar dan weer uitkomt.

    1. Beste Vuurklip, De laatste tijd communiceer je vaker met links naar websites dan met eigen woorden. Je mag alle talen gebruiken om te zeggen wat je wilt: Nederlands, Afrikaans, Engels, alleen geen links naar andere websites. Reacties met links worden automatisch geblokkeerd.

      1. Sorry, haven’t read the rules page. However, I’m not aware (possibly due to increasing forgetfulness) having commented with links other than the attempt at humour by showing all the hats I wear when commenting.

Reageren mag

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.