Afrekening in de horeca

Je hoort mensen wel klagen over de hoge prijzen in de horeca. Vergeleken met Duitsland betaal je hier inderdaad flink voor een cappuccino. Al sinds mijn eerste baan bij een accountantskantoor weet ik dat cafés een zeer royale winstmarge hanteren op koffie en thee. Tenminste, als je puur naar de ingrediënten kijkt en een paar centen rekent voor energie. Waar je de klagers echter nooit over hoort, zijn de wanbetalers. Degenen die per ongeluk de rekening vergeten en weglopen omdat ze de bus moeten halen. Of zo.

Ik maak het regelmatig mee tijdens wandelingen in groepsverband. Zo’n groep is een allegaartje dat op een georganiseerde tocht intekent. Vaak verzamelen we bij een café of restaurant. Onderweg en na afloop volgt er doorgaans nog meer horeca. Jarenlang was het gangbaar om de bon te vragen en het geld op tafel bijeen te leggen. Soms ontbrak er dan een bedrag. Wat sowieso raar was, want diverse mensen hadden er ook al fooi bij gedaan. Maar dan legden we allemaal, of een persoon afzonderlijk, geld bij en dan was dat ook weer klaar.

Trouwens, ooit zal ik hier misschien nog in alle geuren en kleuren een tafereel beschrijven van een drie kwartier durende uiterst gênante heisa over welgeteld ƒ 0,25 in een restaurant op Malta in september 1993, in Valletta om precies te zijn, met bij hoge uitzondering de persoonsnaam er bij van die ene troela uit Utrecht, die ons zelfs de volgende ochtend in de hotellobby met haar berekeningen opwachtte, waar ze kennelijk de hele nacht mee bezig was geweest, en er toen alwéér over begon, maar nu even niet.

Oké, waar waren we gebleven?

De laatste jaren is het gangbaar geworden om allemaal apart af te rekenen. Zelfs als we met zijn vijftienen zijn. Nu hebben wij Nederlanders (vooral de Hollanders onder ons) een vrij slechte reputatie als je kijkt naar uitdrukkingen in de Engelse taal met ‘Dutch’ erin. Dat komt natuurlijk omdat wij eeuwenlang de grootste rivalen waren van de Britten op het koloniale wereldtoneel. Maar toch, dat apart afrekenen in restaurants is echt wel een dingetje. Ik ben er geen fan van.

Als je maar vaak genoeg meemaakt dat er een tekort is, of dat de serveerster naar de tafel komt om te zeggen dat er nog een cappuccino en appeltaart met slagroom ‘open staan’, dan leer je vanzelf om wie het gaat. In Zundert gebeurde het, en in Hoevelaken. En daar op die kersenboerderij aan het water bij Utrecht. En later opnieuw, in een bezoekerscentrum bij Veenendaal. Dat is H. dus, uit Amsterdam. Ja jongen, we weten het wel. Maar ik doe net alsof ik niets in de gaten heb en roep in de groep, terwijl hij zijn jas al aantrekt, ‘Hebben we allemaal afgerekend?’ ‘O ja,’ zegt hij dan, ‘bijna vergeten.’, en dan gaat hij toch maar betalen.

16 gedachtes over “Afrekening in de horeca

  1. johmar

    Mijn dochter werkt in een brasserie en daar leert de ervaring dat het vooral groepen zijn waar het misgaat. Die bestellen dan vaak als een groep en willen vervolgens apart afrekenen. Dit is zeker als het druk is voor het bedienend personeel gewoon niet te doen. Want achteraf blijkt dan inderdaad vaak dat er te weinig afgerekend is. Natuurlijk is dat op zich niet de schuld van de hele groep, maar voor het personeel is er dan niet uit te vinden wie dan wel of niet betaald heeft. Zij vragen dus tegenwoordig van te voren hoe er afgerekend gaat worden. Zodat zij overzicht hebben wat wie besteld heeft en hoeveel er dan voor iedereen apart afgerekend moet worden of dat ze gewoon alles bij elkaar kunnen optellen.

    1. Voor bedienend personeel is het zeker lastig en ik kan mij voorstellen dat er regelmatig gedoe ontstaat. De horeca heeft tegenwoordig een speciaal keuzemenu op kassa’s waardoor medewerkers per drankje of gerecht een deelbon kunnen maken. Het is vaak toch een hele klus. Ik heb vroeger zelf in een restaurant gewerkt, maar in mijn herinnering was apart betalen nooit aan de orde.

  2. De laatste tijd ga ik wat vaker met gezelschap op stap waarvan één persoon de rekening betaald en daarna, volgens afspraak, de rekening verdeelt en iedereen een betaalverzoek stuurt. Maar dat kan niet in elk gezelschap want inderdaad, je hebt er zeikerds bij. Of mensen die vergeten dat zij echt vier pils en een cappu hebben gehad…

  3. Irritant gedrag, dit. En in bekende groepen zijn het inderdaad altijd dezelfden die vergeten, en altijd dezelfden die bijlappen. In een groep met onbekenden zou ik voor ‘ieder voor zich’ gaan. Krijg je tenminste geen scheve ogen over een appelgebakje of een paar wijntjes…

      1. Soms. En ik refereer nu ook aan een tijd dat ik nogal eens in groepen iets ondernam. En toen durfde ik zelf nog niet zo assertief te zijn (want dan vonden ze me niet meer aardig enzo… ) als nu. 😉

      2. Oei, dat stemmetje dat zegt dat meisjes ‘aardig’ moeten zijn… Ik heb er eens een logje over geschreven. Heb je dat stemmetje in Nederland achtergelaten?

  4. Bah, wat een irritant tiepje. Ik geef meestal een kleine fooi, hoop dat anderen dat allemaal ook doen en allemaal betaald hebben (wat meestal zo is). Maar het prettigst is het als er maar één betaalt voor de hele groep. Als we met onze vakantieclub gaan (met schoonzus en zwager) dan hou ik de portemonnee. We stoppen allemaal een bedrag in de pot en daaruit wordt betaald. Neemt de ene water en de andere een wijntje, dan maakt het niks uit. Door de bank genomen komt het allemaal overeen.

  5. Zó, dat heb je even lekker van je afgeschreven. Wie de schoen past… Ik heb niet veel ervaring met dit soort groepsgebeuren. Ga meestal met één vriend of vriendin uit. Het ´de volgende keer trakteer ik´ ken ik wel. Ook dat kan irritant zijn. Vooral wanneer die persoon dat een volgende keer spontaan niet meer weet of plots staat op sam-sam. Maar ach, er zijn ergere dingen.

    1. Ach, de huidige ergernis valt erg mee, maar als ik een smeuïge anekdote op kan dissen, zal ik dat zeker niet laten. 😉
      Er zijn pappenheimers in soorten en maten. Dat blijkt vooral in het groepsgebeuren en inderdaad ook wanneer je met één persoon afspreekt.
      Wel vraag ik mij af hoeveel procent omzetverlies de horeca heeft door wanbetalers. Er kwam toevallig gisteren nog zo’n stel notoire weglopers in het nieuws.

  6. Ellie Schmitz

    Het is mij nooit overkomen, ben niet ‘van de groepen’, is mij te druk. Maar het lijkt mij echt erg om over betalen te moeten zeuren. Hoor het vaker en zij worden toch ook klaplopers genoemd, of is dat woord nou weer niet van toepassing?

    1. Ja hoor, klaploper is helemaal goed. En ik kan mij voorstellen dat je groepen als druk ervaart. Introverte mensen komen ook minder tot hun recht binnen een groep. Tenzij het een groep is waar de leden oog hebben voor iedereen.

Reageren mag

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.