Brokstukken van een burn-out (3)

Oké, blijkbaar heb je dus een burn-out gehad en ben je weg bij de organisatie waar je vastgelopen bent. En dan zit je zonder werk thuis. En dan? Wat zijn de gevolgen? Hoe ga je verder? Pak je na verloop van tijd je oude beroep weer op of moet je carrière op de schop? Kan en ga je door alsof er niets is gebeurd?

Sinds mijn vertrek in 2009 heb ik tientallen mensen ontmoet die in vergelijkbare situaties zaten. Voor ieder van hen was ontslag en/of een burn-out een serieuze wake-up call. Zeker als ze ergens lang hadden gewerkt. De meesten doorlopen daarna een heel rouwproces vol confrontaties voordat ze zichzelf weer hervinden. Wie ben ik? Wat kan ik? Wat wil ik? Sommigen hebben echt geen idee meer. Na coaching en een persoonlijke zoektocht slaat bijna iedereen een nieuwe richting in. De een gaat dit beter af dan de ander.

Voor mij had en heeft die burn-out zowel positieve als negatieve gevolgen. Hoe het in sommige van onderstaande opzichten afloopt, is nog onbekend. Beschouw het als een avontuur, een zoektocht naar een ‘eigenlijke bestemming’. Wederom een zoektocht, want hetzelfde heb ik al eerder gedaan tijdens een reisperiode.

Loopbaan
Qua werk is mijn vooruitzicht nog uiterst onzeker. Leeftijd (55 jaar), automatisering, outsourcing, verouderende diploma’s en werkervaring hinderen het vinden van een baan. Toen ik weer tijdelijke functies kreeg, liep ik in stresssituaties tegen mijn nieuwe grenzen aan. Of het nu de leeftijd is of het gevolg van een burn-out, er is een stukje elasticiteit verdwenen. (Zie het voorgaande logje Brokstukken van een burn-out (2) voor mentale gevolgen.) Daarom wil ik definitief breken met mijn vorige beroepen en broed ik nu op een alternatief.

Hulp vragen
Had ik mij tien jaar geleden toch ziek moeten melden? Was ik dan beter af geweest? Misschien zag ik onterecht te veel beren op de weg van een begeleid hersteltraject. En in retroperspectief is het bizar dat ik nooit bij een arts ben geweest. Wellicht had het weinig uitgemaakt, maar de les is helder. Ik had hulp moeten vragen. Nu signaleer ik zoiets veel sneller. Hulp vragen gaat mij inmiddels beter af. Zelfs als het om geld gaat.

Financieel
Want ja, financieel gezien zijn de gevolgen echt zeer groot. Mijn inkomsten schommelden flink de afgelopen tien jaar. Door een samenloop van omstandigheden en als voormalige zzp’er heb ik nu geen recht op een uitkering. Vandaar dat mijn inkomen tot het absolute nulpunt is gedaald. Hier moet ik nog iets mee.

Relaties
De gevolgen op het gebied van relaties zijn zowel positief als negatief. Ik mis collega’s met wie ik bij de koffieautomaat kan praten. Wel ontmoet ik via workshops en bijeenkomsten voor werkzoekenden veel aardige mensen, zoals hartelijke lotgenoten die welgemeende steun en inzichten bieden. Bovendien is de afgelopen jaren duidelijk geworden wie mijn echte vriendinnen zijn. 2019 ga ik gebruiken voor ontmoetingen met mensen buiten mijn vertrouwde kring.

Persoonlijke en professionele ontwikkeling
Grote voordelen zie ik op het vlak van persoonlijke en professionele ontwikkeling. Allereerst heb ik nu genoeg tijd voor verdieping. Ik stort me met liefde op uiteenlopende onderwerpen en verwerk mijn analyses onder andere in logjes. Zo hou ik de geest scherp en mijn schrijfvaardigheid op peil.
In verband met de rioolperikelen heb ik me vastgebeten in alles wat daar bouwtechnisch en juridisch mee te maken heeft. Desnoods pleit ik zelf voor onze zaak ten overstaan van een rechter.
Bovendien weet ik nu goed wie ik ben en wat ik kan, mede dankzij workshops en een persoonlijk balanstraject. Dit geeft rust en duidelijkheid. En ik weet op welke vlakken ik mij nog verder kan ontwikkelen. Daar is voldoende tijd voor.

Vrije tijd. Yes!
De tijd hebben is een mega gezonde en ontspannende factor! Ik leef low-budget. Met openbaar vervoer ben je langer onderweg dan met een auto, maar dat maakt voor mij weinig uit. Zelf een knoop aan een jas zetten, doe ik gelijk. Zo’n klusje zou voorheen blijven liggen tot het weekend. De kast staat altijd vol eten, want ik wandel elke dag op mijn gemak naar de supermarkt. Spontaan bij iemand langsgaan of bezoek ontvangen kan gewoon. Verder kan ik uitslapen en bij rotweer de hele dag op de bank hangen. Oh, en dan de wandelingen die ik maak … Voor werkende buren neem ik trouwens pakketjes aan. Zij zijn ook blij met mijn vrije tijd.

Conclusie en toekomst
Ondanks het gebrek aan inkomen voel ik mij vaak een spekkoper. Ik ben verhuisd naar een mooi dorp met lommerrijke omgeving waar ik volledig tot rust kan komen. Deze stap dank ik aan de nasleep van die burn-out. Het is zonder meer een van mijn betere keuzes geweest.

Na de burn-out heb ik geprobeerd mezelf weer in het harnas van de arbeidsmarkt te proppen. Maar in sommige functies lukt dat gewoon niet meer. Word ik in een toch al hectische situatie onverwachts voor het blok gezet, dan bestaat de kans dat ik heftig negatief zal reageren. Ik had juist geleerd hier mentaal en verbaal soepel mee te dealen. Assertiviteit, het op een goede manier naar anderen toe voor jezelf opkomen, is een levenslang traject. Dat blijkt weer. Een burn-out overkomt je namelijk met reden.

Dit erkennen en hiernaar handelen ervaar ik als een soort coming-out. Want wil je aan alle absurde verwachtingen van ons economische systeem voldoen, dan moet je soms wel de schijn ophouden.

Mijn grote-reizenfase (1986 – 2001) was een onconventionele vorm van assertiviteit. In die periode maakte ik al keuzes die van de stroom afweken. En dat zijn de beste keuzes in mijn leven geweest. Ook qua werk voel ik dat de oplossing in het onconventionele zit. In het alternatieve alternatief. In die stacaravan waar ik van droom. Spreekwoordelijk dan. Daarom eindigt dit verhaal met een fragment uit een gedicht dat ik koester sinds 1995 (het jaar van de Stille-Zuidzee-reis):

Two roads diversed in a wood, …

17 gedachtes over “Brokstukken van een burn-out (3)

  1. Dank je wel voor het zeer openhartige drieluikje. Over dat aspect hulp vragen ga ik eens nadenken. Om te antwoorden op je vraag in stukje 1 : nee, ik heb geen deskundige vertrouwenspersoon.

    1. Graag gedaan. Zo’n terugblik zorgt toch weer voor nieuwe inzichten.
      Verder, mocht je hulp willen vragen, dan is een huisarts wellicht een goed startpunt. Even aangenomen dat de gezondheidssystemen in België en Nederland vergelijkbaar ingericht zijn.

  2. Ik snap je wikken en wegen helemaal. Heb het ook allemaal doorlopen. 30 jaar op dezelfde plek gewerkt en 4 jaar later op mijn 56ste heb ik niet de minste zin/energie/kracht/moed/… om ergens anders van nul te beginnen.

    1. Daar kan ik mij best iets bij voorstellen. Er zijn mensen die op deze leeftijd nog voor zichzelf een nieuwe baan/bestaan creëren. In dat geval moet je wel eerst weten waar je kansen liggen, een concreet plan hebben én de energie hebben om van voor af aan te beginnen.

      1. Ik herinner het me niet. Smerig. Omdat je wat verstandiger hebt geleefd weigeren ze je dit. Onder het mom van ‘op geen enkele manier voor zichzelf kunnen zorgen’

        Wel fijn dat ze je toestaan om dat opgebouwde vermogen te mogen houden. Je zult wel dankbaar zijn. Succes met de zoektocht.

  3. Zit wel even te slikken nu. Dit is niet niks. Het pakketjes aannemen voor alle werkende buren: ha, herkenbaar. En een mooi gedicht, wat vertrouwen in de toekomst uitstraalt. Ik denk dat we hier in blogland wel met meer zijn die kiezen voor the road less traveled… Over het ziek melden: ik heb me dat op enig moment ook wel afgevraagd (alhoewel ik in eerste instantie dus nog wel een partner met inkomen had), maar vooral eigenlijk opgejut door allerlei mensen die vonden dat ik ‘stom’ bezig was. Ik had toch recht op… blablablabla… nou ja, zo zit ik dus niet in elkaar. En jij blijkbaar ook niet. Ik vind je een mooi, krachtig mens!

    1. Joh, niet te lang bij stilstaan, hoor. Het rakelde ook bij mij wel even wat op, en het is goed om daar ruimte aan te geven, maar we gaan ook weer verder. Onder andere met lekkere clichés over mannen in een volgend logje. 😉 (Niet te serieus nemen a.u.b.)
      Oh ja, ik ken die verhalen over hoe stom we bezig zijn. Nou, dat maken we wel even zelf uit, toch?
      Dank je wel voor alle hartverwarmende reacties en geniet van jullie mooie huis omgeving! Ik volg jullie verhalen graag.

  4. Ik ben nieuw op je site en lees je verhaal over de burn-out. Ikzelf kom maar niet in een burn-out (wat klinkt dat raar hè) dus werk ik nog gewoon fulltime maar behoorlijk tegen mijn zin. Voor mij is het een wat ingewikkeld verhaal, maar ik snap jouw verhaal wel, zeker van die vrije tijd en alles lekker rustig aan kunnen doen. Soms zou ik willen dat ik instort, dan heb ik geen andere keus en kan ik mijn hart volgen. Nu zit ik nog met mijn volle verstand en wordt alles beredeneerd.
    Afijn. Je hebt er een volger bij.

    1. Welkom. Ook ik snap jouw situatie, want ik heb weleens ‘gehoopt’ dat ik echt ziek zou worden (alsof alle fysieke klachten zoals beschreven in deel 1 niet voldoende waren.) Iedereen heeft weer andere drijfveren en redenen om door te zetten. Soms tegen beter weten in.
      Je hart volgen betekent risico’s nemen, durven afwijken, tegen de stroom in gaan. Voor veel mensen is dat te beangstigend. (En ik ken alle excuses om het niet te doen.)

    2. Ik herken me zo hard in wat je zegt. Ook ik hoopte dat mijn lichaam eindelijk eens instortte. Ik besefte helaas toen nog niet dat dat al aan het gebeuren was, ik negeerde het. Veel sterkte en hoop dat je je alsnog je hart volgt voor je daadwerkelijk instort.

Reageren mag

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.