Geld aannemen of niet?

Na een wandeling rolt er een knoop van mijn oude winterjas af. Ik naai hem weer vast. Die jas kocht ik in 2009, zes maanden na het einde van mijn laatste vaste baan. Het was toen een welbewuste aanschaf. Want ik voorvoelde dat ik mogelijk geen vast werk meer zou vinden. Laat staan werk dat inhoudelijk evenveel voldoening gaf.

Uit voorzorg verving ik overtollige spullen door goederen die jarenlang hun waarde behouden. Zoals degelijke huishoudelijke apparaten. Een paar stevige laarzen. Die warme winterjas waarmee ik overal goed voor de dag kom. Klassieke kledingstukken van kwaliteitsmateriaal. En later, op mijn nieuwe adres, liet ik gelijk al het onderhoud plegen dat nodig was. Zodat ik nog jaren vooruit kon.

Met vriendin F wandel ik van Amersfoort naar Hoevelaken. Ook zij is na een reorganisatie weg gegaan. Het verschil is dat zij als hooggeplaatste provincieambtenaar een riante regeling kreeg. Financieel gezien gaat het haar uitstekend. Feitelijk weet ze niet wat ze met al haar geld aan moet.

Meer vrienden en vriendinnen staan er zo voor. We hebben allemaal een huis in eigendom. Of twee. Of zelfs drie. Dat krijg je met vijftigers en zestigers die het tij jarenlang mee hebben gehad. Een aantal van hen kon tijdig de dans ontspringen op de arbeidsmarkt.

Buiten de stadsmuren van Amersfoort vertelt vriendin F over actuele tentoonstellingen. Ze noemt die over Nubië en vraagt of ik er naartoe ga. Maar Nubië ligt in het huidige Soedan. En Soedan raakt nog altijd een enigszins gevoelige snaar. Want Soedan staat gelijk aan een niet doorgegane dienstreis die het begin van het einde van mijn carrière heeft ingeluid.

Pas jaren later heb ik beseft dat het een hoe dan ook aflopende zaak was. Alleen ben ik degene bij wie alles anders is gegaan.

Vriendin F kan hard zijn. ‘Het was je eigen keus’, zegt zij weleens. Daarmee bedoelt ze dat ik mij uiteindelijk bij een noodgedwongen vertrek heb neergelegd. Dat is waar, maar hier kleeft wel een geschiedenis aan. En mijn gezondheid ging eraan. Dat is een nuancering waar niemand omheen kan.

Vriendin F weet hoe ver ik mijn uitgavenpatroon heb teruggeschroefd. Ze werd er vanzelf mee geconfronteerd, omdat ik niet langer dezelfde leefstijl aanhield. Enkele anderen kregen daar moeite mee en hebben me mijn ‘keuze’ verweten. Hen hoef ik niet meer te zien. Vriendin F doet stevige uitspraken, maar zij is wel voor rede vatbaar en gaat beter met de situatie om.

Vlakbij Hoevelaken biedt ze het voor de tweede keer aan. Als ik dat wil, kan ik zo geld van haar krijgen. Maar ik wil dat niet. Ik heb nog genoeg en mede daardoor kan ik zonder afgunst naar de welvaart van anderen kijken.

Of naar het geluk dat ze toevallig hebben. Want neem nu de kinderen van mijn buurvrouw. Zij krijgen als startkapitaal alles mee aan intellect, contacten, mensenkennis en opleiding. Het is meer dan zo veel anderen ontvangen op de drempel naar volwassenheid.

Ik zou pas geld willen aannemen als het echt niet anders kon. En dan nog op uitdrukkelijke voorwaarde dat er geen enkele voorwaarde aan wordt verbonden.

Hoe denk jij over geld aannemen van vrienden?

21 gedachtes over “Geld aannemen of niet?

  1. Dit is een heel interessant logje waar ik even over nadacht naar inhoud toe. Het is uiteraard zo dat sommige mensen met zeer interessante formules uit de rat-race kunnen stappen. Dat geeft hen een zeer comfortabele situatie. En net dat punt, samen met de pscyche en instelling van de aanbiedster bepalen volgens mij of geld aannemen haalbaar is of niet.
    Persoonlijk denk ik, als het om een heel goede vriend gaat (en dan nog functie van zijn gezinssituatie), ik het wel zou durven aannemen. Maar dan liever voor het water me echt aan de lippen staat. Want dan voelt het mogelijks weer anders aan. Hmmm, moeilijke topic dit.

    1. Bedankt voor het meedenken. Je stipt hier enkele aspecten aan die mij ook doen twijfelen, omdat ze later mogelijk voor complicaties kunnen zorgen, al hoeft dat niet te gebeuren. En niet tot het laatst wachten, is gevoelsmatig inderdaad beter.

  2. Het is moeilijk om hier over te oordelen zo vind ik. Ik zit niet in de situatie. Als je het nu zou vragen, zou ik zeggen, niet doen, maar je weet niet hoe hoog de nood kan zijn. Voor mij persoonlijk zal ik de vraag dus pas beantwoorden als het nodig is.

    Love As Always
    Di mario

  3. Mooie vraag. Ik geloof dat echte vriendschap onvoorwaardelijk is. Geen “voor wat hoort wat” in een goede vriendschap. Er is wederzijds vertrouwen, en we letten op elkaar. Vrienden helpen elkaar. Er is normale wederkerigheid, zonder druk op verwachtingen. Vrienden respecteren elkaar en elkaars keuzes in het leven. Zo zie ik echte vriendschap. Ik zou denk ik wel geld kunnen aannemen van zo’n vriend als het me wordt aangeboden, maar alleen als ik het echt nodig heb.

  4. Als het een echt goede vriendin is, en het betreft iets kleins.. Misschien.
    Gelukkig ben ik nog niet op dat punt aangeland, al ben ik nu al wel heel erg aan het beknibbelen om zo reservers te hebben voor als het wel nodig is (hoewel te veel reserve dan ook weer niet goed schijnt te zijn)..

    1. Ook bij jou bespeur ik twijfel. Er is geen bedrag genoemd, maar dit gaat om meer dan een paar tientjes. Wat is jouw achterliggende reden om te zeggen: misschien?
      Reserves hebben vind ik een groot genoegen. Weggeven kan altijd nog in dat geval. 😉

      1. Ook al zal de ander zeggen dat het niet zo is, het schept verplichtingen. In ieder geval gevoelsmatig. Dat kan een issue worden in de relatie.

      1. Om te beginnen: je verhaal raakt me, door allerlei onderliggende emoties. Het verschil in ‘geluk’ wat je beschrijft over de start van een kind. Over hoe voormalige vrienden niet met jouw keus kunnen omgaan, welke geschiedenis er ook achter die keus schuilgaat. Maar dan je vraag. Ik zou, net als jij, nooit geld aannemen als het niet nodig is. En waar die grens ligt, weet jij alleen. Je vriendin vindt of denkt waarschijnlijk vanuit haar ‘luxe’ positie veel eerder dat het ‘nodig’ is dan jij, die tevreden bent met minder. Maar als het dan nodig is, dan zou ik een schenking aanvaarden. Ik zou met vrienden (of familie) nooit een leenregeling treffen, dat je bij wijze van spreken de rest van je leven aan het afbetalen bent. Om diezelfde reden zou ik dus nooit (vanuit mijn luxe positie) vrienden of familie iets lenen, wel schenken. Dat is eenmalig (in principe), in geval van nood, en dan is het ook klaar. Ik zou nooit uit mezelf iemand geld aanbieden. Er moet wel een duidelijke vraag naar zijn. Dat zou ik ooit, in het begin, aan iemand duidelijk maken die wellicht ooit in de problemen komt. ‘Je weet dat ik je kan en wil helpen, maar je zult er zelf om moeten vragen’. Immers: die ander bepaalt wanneer het nodig is, niet ik als gever…

      2. Dit zijn nog eens weldoordachte afwegingen. Bij de vraag van wel of niet geld aannemen komt het inderdaad gevoelsmatig sterk aan op heel duidelijk aangeven wat je doet, waarom je het doet, wat de aanleiding is, waar de afbakening ligt en desnoods waaruit de niet bestaande verwachtingen bestaan. Dat laatste klinkt raar, maar ook die kunnen worden benoemd.
        Het kan best dat een vriendin het vanuit haar luxere positie eerder nodig acht. Ik ken voorbeelden waarbij degene met meer geld een vriendin trakteert op avondjes samen uit, omdat de geefster daarbij haar gezelschap waardeert. Een beetje zoals een gezelschapsdame.
        Het draait ook om handelen vanuit een positie van gelijkwaardigheid, welke vorm die ook aanneemt.
        Overigens, heb je al eens gefantaseerd over wat je zou doen als je een half miljoen in de Staatsloterij zou winnen? Ik zou dan toch uit mezelf een gedeelte aan bepaalde familieleden schenken. Gewoon, omdat het heerlijk is om een extraatje te krijgen en zelf onvoorwaardelijk iets weg te geven wat je toch wel kunt missen.

      3. Juist: handelen vanuit een positie van gelijkwaardigheid – dat vind ik belangrijk. Maar zomaar iets delen omdat het jou ook zomaar in de schoot wordt geworpen (dat miljoen) is ook een heerlijke fantasie ja 🙂

  5. Ik heb het nooit aangenomen, (niet nodig) maar wel weggegeven zonder voorwaarde. En ik was blij dat diegene het aannam. Het was geen vermogen, wij misten het niet, voor diegene was het net de redding van de maand. Ik kan me voorstellen dat je het niet wilt aannemen, en dat je liever hebt dat het aanbod nog geldt als het niet anders kan. Maar je verhalen zo lezende is mij wel duidelijk dat het een situatie is waar je niet zelf voor gekozen hebt, al zegt men dat. Soms ben je er gewoon niet tegen opgewassen, en als je gezondheid er ook nog onder lijdt, dan wil je gewoon dat het voorbij is.

    1. Zo, dit is dan de kernachtige samenvatting van vier lange logjes. ‘Soms ben je er gewoon niet tegen opgewassen.’ Zo is het.
      Wat die schenking betreft, ben ik nog benieuwd of dit gebaar de relatie tussen jullie en de ontvanger heeft veranderd. Op welke manier dan ook.

Reageren mag

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.