Vind maar eens een fijn wandelmaatje

Je mag denken dat het vinden van een levenspartner een hele uitdaging is; met wandelmaatjes luistert het evengoed nauw. Onlangs ontving ik een afzegging. Hier zit ik mee, want gelijkgestemde wandelmaatjes zijn dun gezaaid.

Om met praktische zaken te beginnen: Waar gaan we wandelen? Hoe lang mag de reistijd naar het startpunt duren? Willen we even grote afstanden en wandelen we in hetzelfde tempo? Wie is de kaartlezer en wie doet de planning? Vinden we het leuk om regelmatig te pauzeren bij horeca? Of hebben we haast en moeten we door?

Nu komen we op een cruciaal punt, namelijk bij wie we zelf zijn. En bij het soort persoon dat we als ideaal wandelmaatje zien. Trouwens, waar gaan we het onderweg over hebben? Delen we vergelijkbare interesses? Zijn er onderwerpen die spanningen opleveren? En willen we eigenlijk wel steeds praten, of graag zwijgend van het landschap genieten? Ook belangrijk: hoe inventief en stressbestendig zijn we als we verdwalen?

Het kan op talloze manieren fout gaan. Ik heb daarom mijn twijfels bij wandeldatingsites. Die bestaan. Bij gebrek aan zelfkennis doen mensen zich vaak anders voor dan ze zijn. Dan merk je tijdens een ontmoeting pas echt met wie je te maken hebt.

Liever ontmoet ik wandelaars spontaan in groepen. Alleen gaat de drukte van die wandelgroepen mij langzaamaan tegenstaan. Het maatje van de afzegging ken ik al jaren van zulke wandelingen. We waren net met zijn tweeën aan een route begonnen. Maar zij vindt het een-op-een wandelen te intensief. Terwijl ik in haar juist iemand had gevonden die af en toe ook stil kan zijn.

20 gedachtes over “Vind maar eens een fijn wandelmaatje

    1. Ja, een proefwandeling kan goed werken. Voor mij maakt man/vrouw/leeftijd weinig uit. Het gaat erom dat iemand ongeveer dezelfde verwachtingen van een wandeling heeft en in mijn beleving ‘prettig’ gezelschap is.

  1. Janne1950

    Ik wandel (bijna) altijd met 1 vriend(in) . Ben allergisch voor groepen, bovendien trap ik dan regelmatig op iemands hakken 😉 Soms bespreken we heel veel, soms lopen we kilometers zonder iets te zeggen.

    ‘n Vriendin stond ook ingeschreven op een wandeldatingsite en heeft er, na twee vervelende ervaringen, bij de derde date een leuke wandelvriend bij gekregen.

  2. Ik heb wat vriendinnen waar het goed mee wandelen is. De een wat meer dan de ander. Want ook het tempo en gelegenheid tot fotomoment zijn belangrijk. Ga meestal alleen op pad omdat de zin om te wandelen meestal opkomt als dunne str*** en dan is afspreken lastig.

  3. Mooi onderwerp snijd je hier aan. Voor mij in ieder geval ook heel herkenbaar… na het overlijden van mijn vorige partner ben ik heel veel gaan wandelen, in eerste instantie alleen, en later via via ook bij een of andere wandel-dating-club terecht gekomen. Zoveel soorten mensen, zoveel soorten wandelaars… 😮 Een paar keer samen met een vrouw afgesproken. Ik zie ons nu ineens weer lopen, over de Sallands wegen… weet niet meer waarom het stopte. Maar het was lastig ja, een fijn wandelmaatje vinden… Dank voor het terugbrengen van herinneringen, zo ineens!

    1. Jij ook bedankt voor je reactie, hoor. Het is voor mij prettig dat meer wandelliefhebbers hebben gemerkt dat het een zoektocht is. Op deze wandeltochten ben je toch in allerlei omstandigheden een groot deel van de dag samen onderweg.

      1. Niet. Ik heb er indertijd (ruim 20 jaar geleden) geen seconde bij stil gestaan. En mensen in mijn omgeving ook niet, of ik heb herinneringen daaraan verdrongen 😬 Ik ben verre van naïef, maar heb een groot vertrouwen in de mensheid, en had in die periode bovendien een beetje een houding van ‘wie maakt me wat’. Ik was een kwaaie weduwe, hihi. Ik ging in die tijd ook alleen naar een naaktstrand, en als er ergens creeps rondlopen is het daar wel… bbbrrr. Maar ik kan me heel goed voorstellen dat het voor ieder weldenkend mens een issue is: hoe veilig ben je als vrouw alleen…. Ik was graag een keer met je meegewandeld!

      2. Zo’n houding van ‘wie maakt me wat’ kan ons best ver brengen, dat heb ik ook wel gemerkt. Toch, diep in het bos kom ik liever geen creeps tegen. Ik ken die naaktstranden. Althans, ik vermeed ze altijd op wandelingen tussen Noordwijk en Zandvoort, want ik weet wat voor types jij bedoelt. Dan moest ik via de duinen langs een ontmoetingsplaats voor mannen, maar als vrouw had ik daar toch geen last van. 😉

Reageren mag

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.