Goed alleen kunnen zijn

Onderweg naar kerst-met-familie was het gisteren rustig in de coupé. Hier en daar zaten wat mensen samen of alleen. Maar de meeste tweezitsbankjes in de trein waren leeg. Daarom viel het direct op, toen een man ging zitten bij een jong paar. Ineens werd het krap. Het stelletje hield op met praten toen hij neerplofte. Ze zaten verder gedrieën zwijgend tegenover elkaar.

Zou hij zich generen voor het feit dat hij op Eerste Kerstdag alleen was? Had hij zo’n behoefte aan de nabijheid van mensen, dat hij bij dat stelletje plaatsnam? Want elders was toch plek zat. Het paartje bleef zwijgen en wisselde ook geen woord met hem. Daar zaten ze dan. Soms is gezelschap pijnlijker dan alleen zijn.

Persoonlijk kan ik heel goed alleen zijn. Zo goed zelfs, dat ik mezelf soms de deur uit schop om mensen te ontmoeten. Vooral zonder werk is het makkelijk om in je eigen kringetje te blijven. Is er ook geen huisgenoot, dan moet je voor menselijk contact meestal naar buiten. Het gebeurt regelmatig dat ik een uitstapje plan en toch liever thuis blijf. Want daar heb ik het namelijk prima naar mijn zin.

Sommige mensen vliegen al tegen de muren op als ze één dag per week niemand zien. Bij mij is het andersom. Na een hele dag vol gesprekken en gezelschap heb ik het gehad. Dan wil ik alleen zijn. Mijn hoofd leegmaken. De vele indrukken verwerken en het gewoel laten wegzakken.

Ik vraag me weleens af of het beter is om meer mensen te leren kennen. Want met elke levensfase en verandering van interesses komen er nieuwe contacten bij, maar vallen er geleidelijk ook wat af. Dat is een natuurlijk proces. Hoeveel mensen heb je minimaal nodig om een zinvol leven te leiden? Of gaat het toch vooral om de kwaliteit van de relaties zelf?

Moeten we ons in dit sociale-mediatijdperk schamen wanneer we het goed redden met relatief weinig mensen om ons heen?

14 gedachtes over “Goed alleen kunnen zijn

  1. We hoeven ons sowieso niet te schamen en al helemaal niet omdat iedereen zo ‘sociaal’ overkomt op Facebook en Twitter. Ik ben dankbaar voor de kleine kring mensen om mij heen maar kan mezelf nog steeds goed alleen vermaken. Bovendien vind ik veel sociaal contact vermoeiend. Kon jij, net als ik, als kind ook al goed alleen zijn?

    1. Jazeker, lekker met een boek op mijn kamertje zitten of luisteren naar favoriete artiesten. Zoals jij ook schrijft, zou ik een goed sociaal netwerk niet willen en kunnen missen. Maar het is toch ook mooi dat we autonoom zijn zonder daar per sé anderen voor nodig te hebben?

  2. Ik ben ook graag alleen en heb veel tijd nodig om dat te zijn. Ik ben nu dolblij dat de man na 6 dagen weer naar zijn werk is.
    Hij trouwens ook .
    Ik hou er wel van om dingen te doen met anderen maar vind het ook vaak heel moeilijk en vermoeiend.
    Ik heb me vaak heel erg eenzaam gevoeld in gezelschap.

    1. Dit alles is precies wat ik bedoel.
      Vooral je laatste zin vind ik treffend. Er is een verschil tussen alleen zijn en eenzaamheid; namelijk dat je alleen zijn als prettig kunt ervaren, terwijl eenzaamheid nooit fijn is.

  3. Het lijkt mij juist fijn als je rust ervaart en kunt genieten van je eigen gezelschap. Zeker niet iets om je voor te schamen, eerder omgekeerd. Ik heb me tijdens reizen door Scandinavië wel eens afgevraagd hoe de mensen daar die op zeer afgelegen plekken wonen, hun situatie ervaren. Is het gedwongen eenzaamheid of voelen ze zich niet alleen/eenzaam? Ook in een drukke stad kun je eenzaam zijn wanneer je geen contacten hebt. Wel kan het makkelijker zijn om contacten op te doen simpelweg omdat er meer plekken zijn om mensen te ontmoeten. Maar of die contacten zinvol zijn is een tweede. Toch kan een glimlach van een onbekende op straat soms mijn dag opfleuren.

    1. Je brengt mooi twee uitersten samen: de eenzaamheid van leven op afgelegen plekken en de eenzaamheid te midden van mensen in een stad. Misschien is eenzaamheid op het platteland makkelijker te verdragen dan eenzaamheid in een dichtbevolkte omgeving, waar het meer schrijnt? En is eenzaamheid hier nu een onderwerp voor hulpverleners geworden, terwijl het in Scandinavië wellicht wordt gezien als een ‘natuurlijk’ fenomeen dat inherent is aan het leven daar? Komt eenzaamheid in Nederland nu echt meer voor dan vroeger? Er waren tot zo’n vijftig jaar geleden toch ook genoeg psychische zaken die nauwelijks werden begrepen.

  4. Ik kon dat vroeger al goed en kan dat nog altijd heel goed alleen zijn. Heb niet zo veel nood aan contact. Maar goed, ik heb natuurlijk wel een echtgenote en een dochter.
    Maar het is een interessante vraag… hoeveel mensen heb je minimaal nodig en hoe kwalitatief moeten die relaties dan zijn?

Reageren mag

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.