Radicaal breken met je moderne leefstijl

Een van mijn favoriete tv-programma’s is Where the Wild Men Are with Ben Fogle. In deze serie bezoekt Ben westerlingen in de verste uithoeken van de wereld. Allemaal hebben zij ooit voor de keuze gestaan: ga ik zo door met mijn leven of gooi ik het roer radicaal om. In tegenstelling tot 99,99% van de mensheid doorbraken zij echt de banden van hun leefstijl. Sommigen gaan daarin tot het uiterste en worden ook zelfvoorzienend. Anderen behouden nog een dun lijntje naar hun oude wereld. Bijvoorbeeld via internet. Want helemaal zonder geld of contact met familie kan bijna niemand.

In een vroegere levensfase, die van de Grote Reizen, heb ik zo’n dramatische stap serieus overwogen. Met name in Australië, Nieuw-Zeeland en Polynesië was de verleiding zeer groot. Daar zijn overal locaties waar je een teruggetrokken en zelfvoorzienend leven kan leiden. Zoals in Queensland, waar ik een aantal dagen verbleef bij mensen met een basaal kampeerterrein in het regenwoud.

Ze verhuurden boomhutten waarvan de bovenste helft van de zijwanden open was. Bouwmateriaal vind je overal in het bos. Verwarming is vanwege het klimaat niet nodig. Het schone drinkwater schep je zo uit de rivier. Voor sanitair was er een septic tank, al ken ik nu betere oplossingen. Ik heb daar geleerd om kampvuurtjes te maken om op te koken. Maar een deel van het eten kwam wel uit de supermarkt.

Even verderop stond een lap bosgrond te koop met een verlaten bouwwerk uit de hippietijd er op. Het kostte destijds AUD 20.000. Een prikkie voor wie prijzen in Nederland gewend was. Je mocht er permanent wonen. De belofte daarvan heeft jarenlang door mijn hoofd gespookt. Dat het mogelijk was om het kantoorleven achter me te laten. Weg van de consumptie-maatschappij en weg van het politieke gedoe op het oude continent. En dan daar in dat paradijselijke oord gaan wonen.

Toch was er altijd een ‘maar’. De camping werd gerund door een vlot stel Australische vijftigers dat ogenschijnlijk vrij in het leven stond. Het was leuk en boeiend om een aantal dagen in hun nabijheid te zijn. Maar hij keek naar elke andere vrouw die in de buurt kwam en zij had wallen onder haar ogen. Ze maakte zich zorgen over van alles, waaronder haar eigen gezondheid en die van haar vader. Met hun krappe budget kon ze haar familie slechts af en toe bezoeken.

Als ik toen, op mijn 25ste, een praktisch ingestelde man had ontmoet die mijn visie en zo’n semi-zelfvoorzienende leefstijl had willen delen, was ik zeker vertrokken. Want al kan ik veel als vrouw alleen, hiervoor moet je volgens mij wel met zijn tweeën zijn. Dan was mijn leven zeker anders verlopen en had ik geen dag meer in een kantoor doorgebracht. Hoe comfortabel en inspirerend dat laatste ook kan zijn.

7 gedachtes over “Radicaal breken met je moderne leefstijl

    1. Ja, toch ook wel. Dan denk ik vooral aan de banen waarbij ik zeer inspirerende collega’s had (waaronder mensen die eveneens lange, verre reizen hadden gemaakt) of omdat de werkzaamheden mij echt boeiden. Het is mogelijk!

  1. eens, ik heb vaak dezelfde gedachten gehad. Voor mij in mijn eentje is het echt een te grote stap. Heb je nog wel eens uitgezocht hoe het dat Australische stel op de camping is vergaan? Is zoiets niet alleen fijn zolang je gezond bent en de relatie leuk is, zolang de kinderen gelukkig zijn, en je huis niet om je heen wegschimmelt of ineenstort? Ik denk dat het vertrouwen dat je er ook weer mee kunt stoppen en terug kunt keren in sleurs’schoot, een groot deel van de charme is. Anders wordt het armoe en ellende. Zoals Nederlanders graag in een klein dorp in Afrika gaan wonen en werken, wetend dat als de nood aan de man is, ze desnoods met een traumahelicopter naar een ziekenhuis worden gebracht. Terwijl een lokale die escape niet heeft. Daar komen misschien die wallen wel vandaan.

    1. Grappig dat je naar dat Australische stel vraagt. Direct na publicatie van dit logje heb ik op internet gekeken en zowaar, ze hebben een website. Bij staf staat een foto van een nu circa tachtigjarige man die mij bekend voor komt. Een beetje verwilderd inmiddels. Eens een hippie, altijd een hippie vermoedelijk. Hem zie ik niet meer vertrekken. Maar geen woord over de vrouw. Haar situatie plus andere niet benoemde problemen waren toen meteen al een reality check.
      Zo’n afgezonderd leven is waarschijnlijk vaak een fase die komt en weer voorbij gaat. Bijvoorbeeld vanwege ziekte, onvoldoende middelen, uiteenlopende verwachtingen, of omdat het gewoon tegenvalt. Je bent erg op elkaar aangewezen en moet daar samen een modus voor vinden. En inderdaad, desgewenst stap je er als westerling zo weer uit.
      Op mijn 25ste was ik er helemaal klaar voor en zou ik er zeker voor zijn gegaan. Nu is de behoefte geringer, met name omdat ik het hier zo naar mijn zin heb. En toch en toch. Dit soort voorbeelden blijven belangrijk als alternatief voor in de toekomst. 😉

      1. Eens, ik word ook vaak heen en weer getrokken. De vrouw is vast vertrokken, maar heeft ook vast boeiende herinneringen. T is ren afgezaagd gezegd maar waar: je hebt geen spijt van de dingen die je gedaan hebt maar van de dingen die je niet gedaan hebt.

      2. Helemaal waar! Dat geldt voor al dit soort avonturiers.
        Ik denk altijd maar zo: je maakt de keuze waarvan de denkt dat die op dat moment het beste is. En je hebt niet alles in de hand.

Reacties zijn gesloten.