Grenzen in de Wageningse uiterwaard

We zitten op het gras van het Belmonte Arboretum in Wageningen. In haar vorige baan had ze contact met asielzoekers. Hun verhalen hebben haar blikveld verruimd. En dankzij haar Zweeds-Nederlandse afkomst is ze al gewend om breder te kijken dan mensen uit een monocultuur. Herkenbaar. Ik ben gefascineerd door grenzen, snijpunten en tegenstellingen. Alsof het ene nodig is om het andere te definiëren. Wat later maak ik een wandeling over het dijkje langs de uiterwaard.

Nederland zit vol grenzen, gevormd door denkbeelden, lijnen en dijken. Ook hier in dit natuur-gebied pal naast de stad. Er staan hekken (met overstapjes). Er is schrikdraad (‘Pas op! Schrikdraad.’) Er ligt een strook asfalt (voor de fietsers) en er zijn paadjes (voor de wandelaars). Mocht je twijfelen; geen nood. Voor alle duidelijkheid staan overal bordjes bij, met verboden of aanwijzingen.

Ons land is eeuwenlang door mensenhanden geboetseerd, gekneed en in een mal gegoten. Op de speciaal daartoe aangewezen plaatsen mag het nu verruigen. Maar vaker moet het strak in het gareel blijven. Ik ben opgegroeid in een gebied waar elke vierkante centimeter een economisch doel heeft. Daarom hou ik van het ruige gebied in deze uiterwaard. Tegenstelling dus. Bovendien zit het hier vol grenzen en snijpunten.

Creëer je door de lens van je camera een tunnelvisie, dan waan je je in een wildernis. Alsof er geen stad achter je ligt. En alsof er geen oude steenfabriek is, of moderne industrie. Verpruts je daarbij je scherpe foto’s door ze op te slaan in een te lage resolutie, dan zie je ook geen hoogspanningsmasten meer. Da’s toch weer handig.

(Klik desgewenst op een foto voor een vergroting. Oeps, aanwijzing.)

5 gedachtes over “Grenzen in de Wageningse uiterwaard

  1. Mooi verwoord en verbeeld! Daar zijn ‘we’ inderdaad goed in hè, alles begrenzen, ook de ruige natuur… Maar ja, in een zo overvolle wereld waarop we wonen moet dat ook wel, willen we niet continu strijd met elkaar hebben. Of zou dat anders werken, als grenzen vervagen? Als, om bij jouw voorbeeld te blijven, wandelaars en fietsers zich samen op hetzelfde stuk grond begeven… zouden ze dan (meer) rekening met elkaar houden?

    1. Wat je laatste vraag betreft: het schijnt dat als men stoplichten (begrenzing) weghaalt op drukke kruispunten (snijpunt), alle verkeersdeelnemers beter opletten in het verkeer. Dat is nog niet hetzelfde als rekening houden met elkaar. Ik vind een stoplicht meestal wel makkelijk. Dan kun je minder alert zijn, tenzij iemand bewust of onbewust rood licht negeert …
      Over grenzen raken we voorlopig nog niet uitgepraat.

      1. Dit klinkt als een natuurwet en vermoedelijk is het dat ook. Maar er zijn vast uitzonderingen, afhankelijk van de ‘ingrediënten’ en condities. Interessant!

Reacties zijn gesloten.