Over een Engelsman, een lach workout en naderend Duits onheil

Waar te beginnen? Laten we er een soort nieuwsbulletin van maken.

Acteur Michael Caine, volgens de Volkskrant het ‘vlaggenschip van Cool Britannia’, vertelt in zijn documentaire My Generation over zijn leven en carrière. Als echte Cockney (zoon van een schoonmaakster en een sjouwer op de Londense vismarkt) wil hij in het stijve en klassenbewuste Engeland van begin jaren zestig de stem van zijn afkomst laten horen. Maar hij breekt juist door met zijn hoofdrol in Zulu (1964) als snobistische luitenant. Blijkbaar heeft hij het natuurtalent om die arrogante kerel met verve te spelen.

Dit herken ik. Als kind van een elektricien heb ik dezelfde onvermoede kwaliteiten. Die kwamen voor het eerst tevoorschijn in een Afrikaanse neokoloniale setting. Hoe makkelijk delegeren mij daar af ging, was gewoon gênant. Bij een lachcursus voor werkzoekenden kwam hier ook weer iets van naar buiten.

Lachen is gezond. Je maakt er endorfine en andere prettige stofjes door aan. Samen lachen versterkt de onderlinge relatie. Echt, je kan er gelukkig van worden. Deze week deden we verschillende oefeningen in een kring. Zoals: ingehouden lachen (in een situatie waarbij je je gezicht strak moet houden). Voluit lachen. Lachen zoals je doet wanneer je de slappe lach krijgt. Met je handen rond een enorme buik lachen als de kerstman (Ho ho hooo). Giechelend lachen. En dan de aristocratische theaterlach (met hete aardappel). Nu blijk ik vooral in de kerstmanlach en de theaterlach uitzonderlijk goed te zijn. Hm.

Michael Caine dus, vertelt heerlijke verhalen over de Swinging Sixties. Over de Londense clubs. Over de nieuwe welvaart en vrijheid. Over de opkomst van bands als The Who en de Rolling Stones. En over het drugsgebruik, dat in die tijd een beetje doorschoot.

‘Eenmaal heeft Michael Caine zelf marihuana gerookt. Hij kreeg een lachstuip die vijf uur duurde. Geen taxi wou ’m hebben, en dus moest hij lopend naar huis.’ * That did it for him. Farewell hedonism. Ach, ik ben toch zo dol op die Britten.

Tot besluit het weerbericht, zojuist gehoord op Radio Gelderland. Ergens in het programma komt de weerman op bezoek en hij vertelt honderduit. Alleen duurt mijn aandachtspanne bij praatjes over het weer hooguit een halve minuut. Hij heeft het over ‘een Duitse bui, die vandaag de Duitse grens zal oversteken’ en mijn kant op zal komen. De dj vraagt aan de weerman wat dat te betekenen heeft, die bui. Er volgt een langdradig en ingewikkeld verhaal. Mij ontgaat het een beetje allemaal.

Nu zit ik me toch wel af te vragen hoe ik me erop moet voorbereiden. Op de komst van die ‘Duitse bui’.

* Citaat uit artikel Zijn tijd, van Rob van Scheers in de Volkskrant van 31 mei 2018.

2 gedachtes over “Over een Engelsman, een lach workout en naderend Duits onheil

  1. “Nu zit ik me toch wel af te vragen hoe ik me erop moet voorbereiden. Op de komst van die ‘Duitse bui’.”

    Hehe! Grote voorraad schnapps inhalen!

Reacties zijn gesloten.