Sommige hulpverleners zijn gewoon asociaal

De Volkskrant volgt het leven van een Syrische asielzoeker. De man is duiker van beroep en inmiddels als vluchteling erkend. Hij heeft zijn gezin naar Nederland gehaald, zit op taalles en zoekt werk. Met de taal en het werk schiet het niet op. Vorig jaar kon hij wel als fruitplukker aan de slag. ‘Maar’, zei een hulpverlener, ‘dan verdien je nauwelijks meer dan wat je nu aan bijstand ontvangt.’ Hij raadde hem het werk af. Vandaag las ik in dezelfde krant dat slechts 10.5% van de Syrische statushouders hier na dertig maanden werk heeft.

Het lijkt me nogal een overgang voor Syriërs en andere asielzoekers. In veel landen van herkomst bestaat nul komma nul bijstand. Krijg je wel hulp, bijvoorbeeld van de moskee, een zakenman of een gefortuneerd familielid, dan kan je er vergif op innemen dat er een tegenprestatie wordt verwacht. In welke vorm dan ook. En is het niet meteen, dan komt dat gegarandeerd later. Kan je zelf niet presteren, dan moet je zoon dat waarschijnlijk doen. Kwestie van reciprociteit. Voor niks gaat de zon op. Trauma of geen trauma. Dat is overal zo.

En dan beland je in Nederland, waar je een verblijfsstatus krijgt. Plus een woning, geld, huisraad, kleding, scholing voor je kinderen, gezondheidszorg, en de rest. Je was in Syrië al wel een zekere welvaart gewend. Anders had je voor die hele reis onvoldoende geld gehad. Dan was je lot nu aanzienlijk erbarmelijker geweest. Dan werd je nu in een Turkse fabriek uitgebuit. Of zat je nu in een Libanees tentenkamp.

Wellicht bezit je zelfs nog een huis, dat niet is gebombardeerd. Naar verhouding gaat het je eigenlijk best goed dus. En je hebt een waardevol diploma op zak. Ook al kom je daarmee in dit land niet aan de bak. Dus als die hulpverlener zegt dat je dat fruit niet hoeft te plukken, dan ga je je toch zeker niet in het zweet werken? Dat doen de gastarbeiders en de ongeschoolden maar. In het Midden-Oosten werkt het tenslotte net zo.

Ik ken geen recent erkende vluchtelingen. Maar als ze zo denken, dan begrijp ik dat best. Wat ik minder begrijp, is waardoor zo’n hulpverlener meent dat hij namens de hele Nederlandse bevolking wetgever mag spelen. Al vindt hij dit vast heel sosijalisties van zichzelf.

6 gedachtes over “Sommige hulpverleners zijn gewoon asociaal

  1. Aaaahhhh. Of zo iets. Regelmatig hoor ik hier in ons “sociaal” systeem dat “nieuw-aangekomen” meer steun krijgen dan zieken, invaliden en gepensioneerden. Wraakroepend vind ik dat. Want die tweede “soort” van hulpbehoevenden hebben eerst gegeven (of hun verwanten) voor ze “minder” kregen.

    1. (Mijn eerdere reactie heb ik verwijderd, omdat ik je even verkeerd begreep, sorry. ;-)) Aan de discussie over of nieuwkomers terecht meer of minder dan anderen krijgen, waag ik mij liever niet. Wel plaats ik al jaren vraagtekens bij de rol, opvattingen en motivatie van hulpverleners die om deze groep heen cirkelt.

  2. It seems to me that just about anyone is acceptable to the Netherlands – except the likes of us who are of Dutch origin. My father was born in Scheveningen and emigrated to South Africa in 1938 due to difficult economic conditions at that time. He was called up during the war to help guard the Dutch royal family on the run in England. Yet, we have no claim on Dutch nationality.

  3. Ze zeggen dat ook tegen Nederlanders. Syrië was geen arm land en de bevolking ook niet. Maar die overtocht is een hoop geld probeer maar eens iets ik te bouwen in een land als Nederland. De omslag is enorm ik hoop dat ik nooit in hun schoenen hoef te staan

    1. Of hulpverleners zo’n uitspraak doen tegen statushouders of tegen Nederlanders, maakt voor mij geen verschil. Het is even dubieus.
      Als de omslag echt zo enorm is, kan je je afvragen of ze beter in het Midden-Oosten kunnen worden opgevangen. (Overigens was de omschakeling voor Nederlanders in Australië in de jaren vijftig evengoed enorm.)
      Wel hapert de huidige benadering, waarbij nieuwkomers zelf voor hun inburgering moeten zorgen. Maar de man waarover ik schreef, kreeg dus een baan aangeboden. Dat lijkt mij de snelste weg naar thuis raken in een land. Hij weigerde dat werk op aanraden van een hulpverlener.

Reacties zijn gesloten.