We blijven jagers en verzamelaars

Door die Ferrari van hiervoor schiet mij een ritje op de Nürburgring te binnen. Dat is een ander verhaal. Waar het om gaat, is of dat racecircuit op mijn lijstje van bezochte landen en plaatsen staat. Want kennelijk verzamel ik die. Onderweg kom je ze ook wel tegen: mensen die het bezoeken van zo veel mogelijk landen najagen. Surfers bijvoorbeeld, reizen de hele wereld af in hun zoektocht naar de allerbeste surfspot. Anderen willen gewoon zo veel mogelijk kilometers maken. Of ze blijven eindeloos op zoek naar zichzelf.

Ik zou nu best het aantal landen willen noemen dat ik heb bezocht. Maar dat laat ik wel uit mijn hoofd. Zodra je daarmee begint, is er altijd wel iemand die meer heeft gezien dan jij. Een keer dacht ik ook eens iemand te kunnen overtreffen. Het was in een vliegtuig na vier maanden eiland hoppen in de Stille Zuidzee, op het laatste traject van Londen naar Schiphol.

Naast mij zat een Nederlandse vrouw die pochte over waar ze allemaal was geweest. Voor mij was het inmiddels de achttiende vlucht van die reis. Dat zou zij vast niet kunnen evenaren. Dus deed ik mijn mond open en noemde dat aantal. Nou, mevrouw had ook eens zo’n reis gemaakt en toen wel 22 keer in het vliegtuig gezeten. Tsss. Stom mens. Alsof kwantiteit zo belangrijk is.

Nee, natuurlijk is kwantiteit niet belangrijk. Het gaat om wat je doet, wat je ervaart, wie je ontmoet, wat je leert, wat je daarvan later toepast en of je misschien zelf nog iets wezenlijks achterlaat. Maar ik ben net een gewoon mens en dus ook gevoelig voor kwantiteit in bepaalde situaties.

15 gedachtes over “We blijven jagers en verzamelaars

  1. Verdjerrie zeg, nu zit ik wel even voor me uit te staren. het nadenken is voor straks. Niets is echt belangrijk behalve een goed mens zijn. Dat is wat ik nu even denk.

  2. Die mens se brein is daarvoor aangepas om indrukke teen looppas in te neem. Vanuit ’n motor, trein of vliegtuig kom indrukke veels te vinnig om in die geheue opgeneem te word.

    Van my (weinige) reise onthou ek die beste daardie gedeeltes wat ek per voet afgelê het.

    1. Mee eens, elk voertuig dat te snel gaat of ons afsluit van de buitenwereld hindert contact met de omgeving en de mensen die we passeren. In de Stille Zuidzee kost het alleen wel weken vaartijd van eilandstaat naar eilandstaat en zie je onderweg niets dan water om je heen. 😉

    1. Hij wel. En ik kan het mij nog voorstellen ook. Je kan er twintig keer achter elkaar naartoe gaan; dan nog blijft het een heerlijk vakantieland.

  3. landenverzamelen.. ik had er dertig en toen was er perestroika en de rest en ontstonden er nieuwe landen. ineens had ik er achtendertig. en niet vliegen hè? rijden, in drie weken sta je aan de chinese grens, waar ik niet over mocht want ik had er niks te zoeken. drie weken terugrijden dus.

    1. Over land naar China. Ik ben jaloers. Welke route was dat?
      Ik zou een stukje met vrienden meereizen op hun route naar Bangkok en we zouden elkaar ontmoeten in Jerevan. Toen ging de Armeense vliegmaatschappij failliet en heb ik in Amsterdam mijn ticket omgeruild voor een retourtje Beiroet. Heel logisch.

      1. over land naar china is niet leuk hoor. het was met een vrachtwagen in de tijd dat het ijzeren gordijn er nog hing. met een gids van de russen, want ik mocht niet overal komen en zeker niet alles zien. dus die route was een beetje raar, met veel omwegen.

Reacties zijn gesloten.