Oudere mannen in Ferrari’s

Gisteren betrapte ik mezelf op twee vooroordelen. Dat kwam door Han Dekker’s straatfoto van een man in een Ferrari. Zijn zwart/wit foto verraadt geen kleur, maar Ferrari’s zijn rood. Altijd. Zo niet, dan zie ik zo’n raceauto over het hoofd. En bij een naderende Ferrari denk ik steevast: ‘Zal wel een oudere man in zitten.’ Dat doe ik onbewust ter voorkoming van een lichte teleurstelling. Want zeg nu zelf: een racemonster als een rode Ferrari; daar verwacht je toch een jonge vent in?

Ik snap het wel, de drempel ligt hoog. Bolides in de buitencategorie kennen hun prijs. Nieuwe Ferrari’s beginnen vanaf drie ton. Je moet vroeg financieel slagen om als jonge man zo’n voertuig te kunnen betalen. Tenzij je een goede baan hebt, nog bij je ouders woont en geen verplichtingen hebt. Dan gaat sparen hard. Of tenzij je het zoontje van bent.

Dus wie en wat zijn die eigenaren? Dit lijkt mij een antropologisch onderzoek waard. Ik zie toch vooral mannen vanaf middelbare leeftijd. Zakenlieden, fiscalisten, advocaten en chirurgen misschien. Met een midlifecrisis? Dat kan. Maar ik vind het wel aandoenlijk als een echte liefhebber zijn jongensdroom verwezenlijkt. Soms zit er een vrouw achter het stuur. Blond of geblondeerd; dat is kennelijk een natuurwet.

Over de grens ligt dit anders. In Saint-Tropez, Cannes en Monte Carlo krioelt het van de Ferrari’s (en Maserati’s en Lamborghini’s). Daar zijn de bestuurders vaker jong. De jetset van over de hele wereld komt er bijeen. Russen, Arabieren, Europeanen. In Dubai kom je diezelfde mensen weer tegen met hun auto’s. Al feesten de nieuwe rijke Golf-Arabieren het meest van allemaal. Straatraces mogen dan verboden zijn, in Dubai zijn die onder jonge mannen wel normaal.

Zijn dit clichébeelden? Bij Nederlandse welgestelden zie ik identiek uiterlijk vertoon. Dezelfde kleedstijl, dezelfde kapsels, dezelfde sieraden, dezelfde merken, dezelfde accessoire-hondjes, enzovoort. Welgestelden hebben hun manieren om zich van de rest te onderscheiden. Al zijn er nuance verschillen. Showen gebeurt vooral in Blaricum, terwijl ze in Wassenaar wat ingetogener doen. In mijn Gelderse woonplaats gaan ze nog een stapje verder. De kleuren en automodellen zijn zo bescheiden, dat Porsches en enkele Ferrari’s bijna incognito rondrijden. Vermoedelijk zegt dat iets over de cultuur hier.

Als inhoud er weinig toe doet, komt alles aan op uiterlijkheden. Dan leven we in clichébeelden, iedere groep op zijn eigen manier. Heb jij ooit een leuk, jong, zwart gezinnetje gezien in een groene Ferrari? Vrouw achter het stuur, man ernaast, en kindertjes op de achterbank. Met van die rubberen dierentuin plakplaatjes op de ruiten. Plus fietsen op het dak. En stickers op de achterklep, van plaatsen waar ze al geweest zijn. Nou? Ik niet hoor.

Dat had ik wel graag gewild. Want ‘It takes every kind of people, to make what life’s about.’ Robert Palmer.

18 gedachtes over “Oudere mannen in Ferrari’s

  1. Ja, leuk! Hier zijn de mannen ouder omdat ze langer moesten sparen. Hoezo midlife crisis. Gelukkig roesten Ferrari’s hier ook sneller.

      1. Hoe eerder ze weg zijn, hoe beter?:-) Dat soort auto’s heeft immers niks te maken met veilige en efficiënte verplaatsing van A naar B. Snelheden tot rond 300 km/u mogen toch nergens, ja, in Duitsland, op sommige Autobahnen. Daar gaan trouwens ook steeds meer stemmen op voor maxima (maximale snelheden bedoel ik).

      2. ‘Dat soort auto’s heeft immers niks te maken met veilige en efficiënte verplaatsing van A naar B.’ Precies. Daar gaat het dan ook helemaal niet om. 😉 Binnen Europa is het meestal wat krap op de weg, maar we hebben hier tenslotte racecircuits. Ik kan mij een schoolreisje naar Duitsland herinneren, waarbij we een paar rondjes over de Nürburgring reden. In de schoolbus, dat wel.

  2. Dat van die stickers is best leuk. Dateert van de tijd dat niet iedereen zo maar op vakantie kon en dat via een sticker even aan de buren liet weten.

    1. Dat kwam boven in een nostalgische oprisping van jeugdherinneringen aan de autoroute du soleil door België naar diverse bestemmingen in Frankrijk. Stel dat we nu nog stickers zouden plakken. Dan zou je geen vrij stukje autolak meer zien.

  3. Ferrari’s moesten vroeger rood zijn maar ook een 12 cilinder hebben. Inmiddels is dat allemaal niet meer. Maar wat Ferrari’s allemaal gemeen hebben is dat ze hun berijder laten voelen dat ze met mechaniek te maken hebben, Je hoort de drijfstangen, de kettingen, de riemen allemaal lopen als ze stationair draaien. En ze smeken om meer gas. Ik zou er graag eens eentje rijden.

    1. Bij dat laatste kan ik mij wel wat voorstellen en kennelijk heb je er een goed gehoor voor. Als ik ze hier zie rijden, doen ze me denken aan gekooide tijgers die best vaker uitgelaten mogen worden.

    2. Italiaanse techniek. natuurlijk hoor je alles rammelen. ik had ooit een Alfa Romeo.. niet zo oud maar wel betaalbaar. alles rammelde en elektrisch haperde er wel het een of ander wat het dan later bij controle weer feilloos deed.. totdat je een eindje ging toeren, dan weer niet. In Italië zie je automobilisten met de hand richting aangeven, arm op het dak is rechtsaf.

      Dat heeft een reden.

  4. Ik heb zelf ook een Alfa gehad, 156 V6 niet foutloos, maar ook weer niet zo’n drama als jij schetst. De diesels van Alfa lopen probleemloos 350.000 km en verder. Ook diverse Fiats gehad, mijn Punto GT was misschien wel mijn fijnste auto ooit. Vrijwel probleemloos. Onlangs was ik in Milaan, de thuisbasis van Alfa, en heb niet gezien wat jij daar zegt. Hoe lang was dat geleden?

    1. Ik heb even meegelezen en vermoed dat dit van voor de elektrische richtingaanwijzers was. 😉 Klopt dat, Han? Ach, die Italianen zijn gek op handgebaren. Misschien heeft dat er ook iets mee te maken.

Reacties zijn gesloten.