Bloggen voor de erkenning

Wil je dat lezers je blog voortdurend liken, dan word je ongelukkig. Logs van andere bloggers liken helpt evenmin. Alles draait om het verlangen naar erkenning. Dat blijkt. Soms ben ik erg in mijn nopjes met een goed geslaagd log, maar dan komt er nul komma nul respons. Dat voelt als een koude douche. Alsof ik geen talent heb. Alsof ik niet scherpzinnig ben. Gelukkig zijn er dan nog de echte schrijvers en journalisten. Want telkens als ik bijzonder rake observaties maak, zie ik die in de krant terug.

Vandaag bijvoorbeeld. Nota bene bij een grootheid als Arnon Grunberg. Jawel. Naar verluid vinden velen hem een pedant en irritant manneke. Toch doorziet hij dingen als geen ander. En als mijn schrijfsels ook maar een millimeter in de buurt van zijn werk komen, mag ik zo trots zijn als een pauw. Ja, ja, heel on-Nederlands. Soit. Ik ben niet vies van grandeur. Waar het om gaat, is dat HIJ en ik op dezelfde lijn zitten. Dat ik heb gezien wat hij ziet. En dat ik dat heb beschreven, nog voor ik zijn werk kon lezen. Dus mag mijn blog er best zijn.

Kijk maar wat hij vandaag in zijn Voetnoot schrijft. ‘Hij [schrijver Durs Grünbein] stelde dat het publiek in het Avondland al tweeduizend jaar hetzelfde wil bij dergelijke shows, al zijn ze vermomd als debat: vermaak, bloedvergieten en geschreeuw.’ Zo, lees dan nu dit logje maar eens van 1 ½ dag geleden. Lalala.

13 gedachtes over “Bloggen voor de erkenning

  1. Doe gewoon je eigen ding. De ene keer krijg je likes en reacties, de andere keer niet. Geen peil op te trekken, maar dat is eigenlijk ook niet erg.

  2. Heb exact hetzelfde gevoel. Een kleine troost, ik lees jouw logjes graag. En er zijn er nog maar weinig waarbij ik dat heb.

    1. Dank je wel, soms wil ik toch een bevestiging zien.
      Overigens zie ik steevast naar jouw logjes uit, omdat je met milde humor, diepgang en een geheel eigen kijk over alledaagse situaties schrijft.

  3. waterix

    ‘Het is hier veel te gezellig. Ze komen vast allemaal voor het vermaak.’ Dat is nu juist de indruk die sommige blogs en hun reagerend bezoek geven. Soms is dat leuk, maar doet ook inderdaad wel eens geforceerd aan en het hoeft niet. Maar ieder zijn meug.

    1. Bloggen is soms net zoiets als een lijsttrekker die tijdens een debat erkenning (en stemmen) zoekt. Hij kent zijn publiek niet altijd goed en kiest daarom wellicht voor de geijkte middelen om succes zeker te stellen.
      In mijn logjes probeer ik zo trouw mogelijk te blijven aan mezelf, zelfs als ik weet dat dat volgers kan afstoten. (Ik overdrijf bijvoorbeeld graag.) Mijn reacties op mijn en andermans blogs stem ik gewoonlijk wel enigszins af op die andere blogger. In mijn optiek is dat een vorm van respect en een manier om een band te creëren, wat via internet zonder echt contact anders lastig wordt. In die zin is dat bij jou lastig, want ik zag dat jij jouw blog hebt gedelete. Waarom eigenlijk?

      1. waterix

        Dat doe je goed en is daarom de moeite van het lezen waard, ook al ben je geen Grunberg. Mijn observatie is dat de meeste anderen bloggen en reageren als een vorm van social medium, terwijl anderen schrijven danwel reageren, waaronder ik, zonder die intentie van gezelligheid. Mijn eigen blog is voorlopig gestopt omdat het teveel als (een zelf opgelegde) verplichting begon te voelen.

      2. Bloggen als (gevoelsmatige) verplichting is niks. Ik denk dat er een heel scala aan redenen is waarom mensen zelf bloggen en/of bloggers volgen. Zo is er op internet voor elk wat wils.
        Je schrijft dat je reageert zonder de intentie van gezelligheid. Bedenk wel dat dit al snel bot kan overkomen, zeker als een ander via jouw blog niet kan lezen wie je bent. Ik heb al vroeg in het bestaan van Raam Open reactieregels opgesteld (zie menubalk.)

  4. Ingrid van Bouwdijk

    Even ter aanvulling. Soms heb ik geen tijd om je blog te lezen; ik bewaar ze wel voor als ik er een keer aan toekom. Een enkele keer roept je blog zoveel op dat ik er eens rustig voor wil gaan zitten om te reageren en dat komt er dan niet van. Dus als ik niet reageer is het soms iets wat in ieder geval mij meer dan normaal prikkelt.

    1. Dit leest als echte erkenning. 😉 Maakt niet uit dat het reageren er soms bij in schiet. Als de logjes stof tot nadenken bieden, is dat eigenlijk het mooiste wat een blogger kan bereiken.

  5. Riet van Bouwdijk Bastiaanse

    Jouw blogs zijn in mijn visie altijd, altijd goed. Stof tot nadenken lekker scherp en ongelooflijk goed geformuleerd, Ik lees ze met veel plezier.

Reacties zijn gesloten.