Zeur niet, maar stel vragen

Met enige regelmaat kom ik ze tegen: mensen die wel klagen, maar zelf niets ondernemen. Vaak denken ze dat de oplossing buiten hun invloedssfeer ligt. Of ze vinden dat een ander het maar moet oplossen. Storen ze zich aan iemand, dat krijgt Jan en alleman dat te horen. Behalve de persoon in kwestie. Bang als ze zijn om de confrontatie aan te gaan. Of om hun nek uit te steken. Of ze zeggen dat ze niet ‘lastig’ willen zijn.

Maar je hoeft niet meteen in de aanval te gaan. Soms kan je met een paar toepasselijke vragen al veel teweegbrengen. Vraag bijvoorbeeld ‘Waarom?’ Herhaal deze vraag net zo lang tot je bij de kern komt. Zoals jonge kinderen in hun onbevangenheid ook doen. Zo zet je de ander aan het denken. Want die ander is misschien net zo vastgeroest geraakt als de klager zelf.

Ik hou wel van disruptive thinking en stel graag disruptieve vragen. Een beetje ontwrichten kan geen kwaad om de boel los te wrikken. Alleen dan vinden we antwoorden op wereldwijde problemen.

We cannot solve our problems with the same thinking we used when we created them.
Albert Einstein