Je moet er wel oog voor hebben

In bepaalde opzichten ben ik zo’n ongelofelijke sukkel. Neem nou vandaag. We wandelen als groepje in ganzenpas over een pad op een stuwwal. Ik loop achteraan naast een nieuwe wandelaarster, wanneer twee joggers willen passeren. Zij roept naar degenen vooraan dat ze een beetje opzij moeten gaan. Een slanke man in zwarte sportkleding jogt voorbij, samen met een vrouw in een geel hesje.

Even later zien we ze weer naderen, nu van de andere kant. Kort daarna komen we die twee alwéér tegen. De wandelaarster naast me roept hen toe: ‘Drie keer is scheepsrecht. Dat wordt trakteren op koffie!’ Waarop de vrouw in het gele hesje reageert met een jolig antwoord.

Even is mijn wandelgenoot stil. Dan zegt ze: ‘Wat een mooie man. Die loopt hier zomaar los. Daarvoor moet je dus in Wageningen zijn.’ Hm, zo goed had ik hem nog niet bekeken. En volgens mij liep hij niet los rond. Er was toch een vrouw bij.

Ik wijs haar op de aanwezigheid van die vrouw. Maar zij heeft haar totaal niet opgemerkt. Vreemd. Voordat ik wat kan zeggen, praat zij alweer over iets anders, namelijk mannen en haar single status. Het valt me inmiddels wel op hoe vol ze is van zichzelf. En het scheelt dat ze interessante opmerkingen maakt, anders was ik al afgehaakt.

Maar die zin over die mooie man blijft hangen. Dat ik dat niet heb gezien. Ik kan mij zijn gezicht zelfs niet herinneren. Daar heb ik in het snelle voorbijgaan amper op gelet.

Eenmaal thuis, schiet mij een raadselachtig voorval van vroeger te binnen. Het gebeurde tijdens een boottocht in Venetië, waar ik met mijn toenmalige vriend was. Tussen de medepassagiers zat een Mediterraans stel van onze leeftijd. Ze benaderden ons en we raakten in gesprek. Meteen daarna begon de vrouw ongegeneerd met mijn vriend te flirten. Niet te weinig ook. Het was echt een bizarre vertoning. Alsof ik lucht was en alsof haar vriend niet bestond.

Mijn vriend bleef kalm, maar vond het zichtbaar gênant. Haar vriend en ik keken elkaar alleen maar aan. Hij met een schaapachtige grijns, alsof hij dit gedrag van zijn vriendin gewend was. Terwijl ik met een blik op haar alleen maar dacht: ‘Je krijgt hem zo toch niet.’ Achteraf vroegen we ons wel af wat er met dat stel aan de hand was.

Pas nu, 35 jaar later, valt bij mij het kwartje. Ik ben net als die twee vrouwen gewoon een beetje blind. Maar dan anders. Want toen ik die vriend leerde kennen, zag ik hem in het begin ook niet staan. Dat had onder andere te maken met zijn auto’s. Die hadden de verkeerde kleuren. De ene was fel blauw en de andere was wit. Ik heb daar niks mee.

Maar sinds kort staat er verderop in de straat af en toe een nogal ruige auto. Geen idee wat voor merk het is en van wie hij is. Maar hij is mat zwart. Ik vind hem echt woest aantrekkelijk.

9 gedachtes over “Je moet er wel oog voor hebben

  1. Ik heb dat één keer meegemaakt, bij de juwelier, een ring kiezen voor mij…de (vrouwelijke, redelijk knappe) juwelier deed net of ik er niet bij was en flirtte ongegeneerd met mijn man, sprak mij geen enkele keer aan, ik was lucht. Mocht ik toen hebben kunnen ontploffen… :-).

      1. Hij is zich nooit bewust van zo’n gedrag, had het helemaal niet door. Het was echt grof, die dame heeft geen woord tegen mij gezegd. De winkel is nu gesloten 🙃😄.

      2. Heerlijk, zo’n stoïcijns reagerende man. En geen wonder dat deze juwelier haar zaak moest sluiten als ze de helft van de bevolking negeert.
        Ik heb iets vergelijkbaars meegemaakt met een mannelijke makelaar, toen ik 25 jaar geleden mijn vorige woning kocht en hij niet kon geloven dat ik verstand heb van financiële zaken. Hij wilde weten waar mijn echtgenoot was. Kennelijk was hij gewend om uitsluitend met mannen over onroerend goed te praten.

  2. Ingrid van Bouwdijk

    Voor jou dus geen prins op het witte paard, maar woeste man in zwart matte ruige auto. Ik zal er eens naar uitkijken. Ik denk dat het allebei schaarse goederen zijn.

Reacties zijn gesloten.