De buren zullen wel denken …

In de stad kan je makkelijk onopgemerkt en anoniem blijven. Er wonen zo veel verschillende mensen, dat bewoners niet gauw raar opkijken. En vaak kwamen zij zelf ooit van elders. Daarom voel ik mij in stadswijken met een gemengde bevolking snel thuis. Nu woon ik na 31 jaar stadsleven alweer enkele jaren in een dorp. Soms komen onverwachte oude dorpse reflexen bovendrijven. Zo vraag ik me weleens af wat de buren van mij denken.

Een deel van mijn buren ken ik inmiddels redelijk. Maar er valt nog veel te ontdekken. Ik hou daar wel van: het stadium van nog niet weten. Dan kan het nog alle kanten op gaan. Zolang ik mensen niet ken, krijgen ze het voordeel van de twijfel. Het aangename is dat ik dan zelf oprecht denk dat zij aardig zijn. Door het niet-weten creëer ik eenvoudig een prettige omgeving voor mezelf.

Maar ik ben toch best nieuwsgierig; en zij ook. Vorig jaar vroeg een jonge buurvrouw mij: ‘Wat doe jij eigenlijk? Als ik dat vragen mag.’ Gelukkig ben ik op die vraag voorbereid. Ik heb zelfs op een elevator pitch geoefend. Die is toepasbaar op buren, ex-collega’s, kennissen of onbekenden tijdens een netwerkbijeenkomst. En ontstaat er dan echt contact, dan mogen ze ook de rest van het verhaal horen. Zoals deze buurvrouw, die net als ik niet in een hokje past.

Gewoonlijk stem ik dat verhaal wel af op wat ik van de ander weet. De vorig jaar vertrokken buren, bijvoorbeeld, hadden geen idee van mijn vroegere gereis. Zelf konden ze nauwelijks een midweek op een Veluws vakantiepark betalen. Dan komt een weekje Dubai al gauw over als pocherij. De kloof tussen onze werelden was in meerdere opzichten te groot.

Soms maak ik mij toch wel zorgen om mijn imago hier. Ik bedoel, vaak ben ik thuis en dan zien de buren mij steeds achter die computer zitten. Of erger: ’s ochtends hang ik soms uren op de bank, op een doordeweekse dag. En verder zien ze mij langs hun huis lopen. Waarnaartoe, dat weten ze niet. Bezoekers komen zelden bij mij thuis. Heel vreemd. Dus of ik nou familie en vrienden heb? Laat staan dat ze weten hoe ik mijn geld verdien. Want een man woont hier ook al niet. Hoewel, de buren zien toch regelmatig bouwvakkers aanbellen. En dat is al jaren gaande. Wat ze daar nu van moeten denken …

Eerlijk gezegd ben ik nog het meest bang dat ze mij saai vinden. Daarom ben ik ook zo blij dat mijn neef binnenkort langskomt. Wacht maar tot ze hem in de tuin aan het werk zien. Én horen! Met zijn jankende en ronkende kettingzaag. Ha! Daar zal de hele buurt nog jaren over kunnen praten.

12 gedachtes over “De buren zullen wel denken …

  1. Hier is het net zo. Mijn vrouw en ik werken allebei vanuit huis en delen onze tijd zelf in. Vanmorgen gingen we op ons dooie gemak op boodschap en woensdag was ik ‘onder werktijd’ alle ramen van het huis aan het lappen. Ondenkbaar voor mensen met een 9-5 baan. Maar ik vind het wel grappig, want ook hier is er sociale controle.

      1. Dan heb je naar mijn idee zo ongeveer het hoogst haalbare op de maatschappelijke ladder bereikt. Vooral als je plezier in je werk hebt. 😉

      2. Dat zeker. Ik hoop dan ook nog lang op deze manier te kunnen doorgaan 😉 Ook al is het als eigen baas altijd onzeker of de opdrachten blijven komen…

      3. Dat is waar. Je hebt er ten dele invloed op of opdrachten blijven komen. Maar een vast contract is een schijnzekerheid. Ik heb een reorganisatie te veel meegemaakt om daar nog op te vertrouwen.

      4. Ja werken in loondienst is niet meer zo zeker als jaren geleden. Mijn vader heeft eigenlijk maar 1 werkgever gehad in zijn hele leven. Heel anders dan de jeugd van nu die al voor hun dertigste wel tien verschillende banen hebben gehad en dan ook nog beneden hun niveau.

      5. Dat jongeren steeds tijdelijk werk onder hun niveau moeten aannemen bij gebrek aan alternatieven, is echt kwalijk. Door alle onzekerheid beginnen ze later dan ze willen aan een eigen huis en een gezin. Toch denk ik dat de generatie na ons beter op onzekerheid is voorbereid dan de generatie voor ons was. Voor iemands algemene ontwikkeling is het wel goed om af en toe van baan of functie te wisselen.

Reacties zijn gesloten.