Verlangen naar de jaren tachtig

Al de hele week zit New Gold Dream van Simple Minds in mijn hoofd. Eén van de meest iconische nummers uit de jaren tachtig, als je het mij vraagt. Een plaat die staat voor een gevoel van een komende omwenteling. Een jeugdige onbevangen positieve verwachting. Een verlangen naar nog te ontdekken horizonten, en meer van dergelijk lyrisch gedoe.

Steeds wanneer ik New Gold Dream hoor, bezorgt het me hartkloppingen. Letterlijk. Alsof je op zaterdagavond klaar staat om uit te gaan en uitkijkt naar wat komen gaat. Alleen al de woorden New Gold Dream en de upbeat melodie zijn  genoeg.

Er staan perfect geremixte studio-opnamen van dit nummer op YouTube. Voor mij moet het echter een versie uit 1984 zijn. Compleet met lelijke jaren tachtig kleding, technodeuntjes, rommelige opnamen en gebrekkige geluidskwaliteit. Dat hoorde er ook bij in die tijd. De eerste vier minuten zijn het beste.

6 gedachtes over “Verlangen naar de jaren tachtig

  1. Ik bespeur een generatiekloofje, een kleintje maar hoor. Voor mij was dit zo ongeveer het einde van de popmuziek as we know it. Waar het in 1982 nog goed ging. Laurie Anderson, Television Personalities, Ludus, The Fall, Crawling Chaos, daar was 1984, op Sonic Youth na, verdacht. Ach, ik was toen ook al 26, ouder dan Kerr, Bono en al die anderen.

    1. Uhm ja, het kan aan een piepklein generatiekloofje liggen, maar waarschijnlijk is het erger dan dat. Ik schudde pas rond 1982 een vrij heftige discoperiode af. Schaam, schaam. Die wel gecombineerd werd met een gezonde dosis hardrock, overigens.

Reacties zijn gesloten.