Een bijna lege shampoofles

Columniste Esther Gerritsen weet het absurde van haar denkwijze haarfijn te fileren. Ik heb niet de illusie dat ik aan haar niveau kan tippen, maar soms is mijn gedachtegang ook wat vreemd. Neem nu een bijna lege shampoofles. Die kan mij hoogst irriteren.

Wanneer ik een nieuwe fles shampoo koop, ben ik er blij mee. Hij is nog helemaal vol en onaangetast. Voorlopig verdwijnt hij in de toiletkast, tot de in gebruik zijnde fles op is. Mooi. Nu is er voldoende voorraad in huis. Want het is wel zo prettig als je niet misgrijpt. Ik hou de voorraad daarom nauwlettend bij.

Op een gegeven moment is de nieuwe fles aan de beurt. Hij voelt zwaar aan en is goed gevuld. Beetje bij beetje gaat er steeds wat shampoo uit. Eerst is de fles nog voor driekwart vol. Da’s prettig. Daarna daalt het shampoopeil tot halverwege. Mwah. Dat begint iets halfslachtig te krijgen. Halfvol / halfleeg. Wat is het nu?

Vervolgens breekt er een kritiek moment aan waarop die fles ineens echt minder aantrekkelijk wordt. Bijna leeg. Het staat zo armoedig. Je moet dan steeds opletten of er nog genoeg in zit voor de volgende wasbeurt. Je kan natuurlijk alvast een nieuwe fles klaarzetten naast de bijna lege. Maar dat wil ik niet. Het is hier steeds één fles tegelijk en meer niet.

Soms kom ik in huizen met een assortiment shampooflessen in alle stadia van gevuldheid. Daar kan ik niet tegen. Ik zou dan al die restjes in een fles bij elkaar kieperen. Dat staat veel gezelliger in de badkamer.

Want zo’n allegaartje roept associaties op met tekorten en slonzigheid. Een bijna lege plastic shampoofles heeft wat armetierigs. Je ziet dan al iets doorschemeren van het eindstadium. Waarin die goedkope fles zijn laatste waarde heeft verloren. Ja, feitelijk staat er gewoon afval op de plank, wanneer een shampoofles voor ruim driekwart leeg is.

Daarom smijt ik zo’n fles met zo’n suf restje het liefste meteen weg. Maar dat doe ik niet. Dat is nu juist de ellende. Vandaag ook weer. De shampoofles staat op de dop omgekeerd te wachten op de volgende keer. Zodat ‘ie met een laatste kneep direct leeg is. En dat plastic ding dan eindelijk bij het afval kan. Wat bij aanschaf toch al zijn bestemming was. Weg ermee.

Zo, zijn we dan nu tevreden?

8 gedachtes over “Een bijna lege shampoofles

  1. Ingrid van Bouwdijk

    Wat een toestand inderdaad. Van die flessen die op zijn kop staan en dan iedere keer vallen. Ik maak het nog bonter: als ze leeg zijn, zit er nog genoeg aan de wand geplakt voor nog minstens 3 wasbeurten. Dan doe ik er dus water in onder de douche, wat lastig gaat. En dan staat de fles dus weer rechtop met verdunde shampoo. En dat vergeet ik dan, want wij hebben 10 bijna lege flessen shampoo en showergel (mn van mijn dochter) en 7 bijna lege verschillende AXE-douchecremes (van mijn zoon), 2 tubes masker (van mijn dochter), bakje badparels (voor mijn dochter) een fles basschuim voor het pleegkind, schoonmaakmiddel voor badkamer en wc, speelgoed voor in bad een één stuk ouderwetse zeep (voor mijn man) allemaal op een vensterbankje staan. Pubers gooien niks weg en maken niks helemaal leeg, daar hebben ze geen zin in, dus ben ik altijd maar lege flessen aan het gebruiken met al dan niet verdunde shampoo. Het kan dus altijd erger….

  2. Tubes tandpasta net zo. Om de laatste beetjes eruit te krijgen zit je een week lang elke dag te persen… En dan is ie nog niet leeg 😉

Reacties zijn gesloten.