In je eentje in een hotelkamer

Elke week geniet ik van Esther Gerritsen’s column in de VPRO Gids. Maar deze week schrijft ze iets waar ik met mijn verstand niet bij kan. Dat zal aan mij liggen, wellicht. Misschien kan jij je wel met haar gedachtegang vereenzelvigen:

‘Zo heeft het meisje [in de reclame] van Trivago me lang beziggehouden. Ze was alleen in een hotelkamer en liet zich gelukzalig in een bad zakken, opende extatisch van geluk de deuren van haar balkon in Rome. Zelden een gelukkiger mens gezien op televisie. En ik vroeg mij af [nu komt het]: hoe leuk is dat nou helemaal, in je eentje in een hotelkamer? Wie gedraagt zich zo alleen op reis? Wie boekt voor zichzelf alleen de luxe suite? Heeft ze geen vriendinnen? Heeft ze iets gebruikt?’

Mijn God zeg. Staat dit werkelijk de VPRO Gids? Is dit hoe Nederlandse vrouwen nog denken anno 2018?

Hoewel, dat laatste bespeur ik vaker. Vooral bij mensen die geen idee hebben hoeveel genoegen alleen reizen kan geven. Alsof je uitsluitend met gezelschap gelukkig bent. Alles bij elkaar heb ik circa 35 maanden in mijn eentje gereisd op meerdere continenten. Die telden heel wat gelukzalige momenten.

Zo was er een zalig warm bad in Tsjechië, na een lange wandeling op een koude en regenachtige dag. En na weken op backpackersadressen is een luxe suite ter afwisseling zeer welkom. Je blijft sowieso niet alleen, wanneer je in je eentje reist. Soms ben je blij toe dat je even met niemand hoeft te praten en alle ruimte voor jezelf hebt. Bovendien willen je vriendinnen thuis op de hoogte blijven van je reisvorderingen. Je hebt het onderweg druk zat met al dat geschrijf. En dan moeten er ook nog leuke foto’s bij.

Zou Esther weten hoe het voelt om éindelijk terug te zijn in een plaats waar je jarenlang vol heimwee naar hebt verlangd? Niet in Nederland. Maar in Australië, Frans Polynesië, of Libanon met zijn uitbundige Midden-Oosterse karakter. De geluiden alleen al. Beseft ze wat de geur van frangipani met iemand kan doen? Of dat je een moord zou kunnen plegen voor een bordje palusami? Ik begrijp exact waarom sommige mensen na aankomst languit op de grond gaan liggen en met hun armen gespreid hun geliefde land huggen. Zielsgelukkig zijn ze dan.

Het is onmogelijk om alleen te reizen, want je hebt altijd je herinneringen bij je. En daarin komen heel wat mensen voor. Mensen die je zomaar hebt ontmoet, mensen die alles voor je betekenen, of mensen waarover je slechts hebt gelezen.

Carcassonne ligt op een heuvel in Zuid-Frankrijk en is een dubbel ommuurde middeleeuwse stad. Deze plaats figureert prominent in Andre Brink’s hartverscheurende liefdesverhaal The Wall of the Plague. Ooit zag ik die stad vanaf de snelweg in de verte liggen. Ik was niet alleen. Jaren later ging ik er alsnog zelf heen. Samen met een caleidoscoop aan beelden en herinneringen. Ik verbleef de hele dag tussen de middeleeuwse stadsmuren. Het was oktober en zwaarbewolkt. Af en toe brak het warme zonlicht door.

Nee Esther, je hoeft niets te gebruiken om gelukzalig in een hotelbad te stappen als je alleen op reis bent. Misschien is dat meisje van Trivago net aangekomen in een plaats waar zij de liefde van haar leven na een lange afwezigheid zal weerzien. Volgens het script dan. Ik bedoel maar.

6 gedachtes over “In je eentje in een hotelkamer

  1. Ik begrijp het wel. Er is ook zo’n reclame van zo’n jongen die ineens besluit dat hij de trein van Rotterdam naar London neemt. Dan valt hij daar ’s avonds een bar binnen en heeft het bij binnenkomst gelijk al naar zijn zin. Heb je al een hotelkamer geregeld, denk ik dan? En is dat nu leuk, in je eentje een kroeg binnen gaan en in een hoekje te gaan staan?

    Ik ben eenmaal geen alleen reiziger. Carcasonne ben ik wel geweest. Er mooi, maar ik vond Avignon iets meer hebben.

    1. Veruit de meeste mensen reizen (en leven) liever in gezelschap. Ik kan mij dat best voorstellen. Je kan je in je eentje ook eenzaam en verloren voelen. Dat is de andere kant van het verhaal. Maar een positieve gemoedstoestand en zin in avontuur doen op reis heel veel.
      Ik neem aan dat je Carcassonne en Avignon als toerist hebt bezocht? Dan hebben die steden op zich geen emotionele lading en beoordeel je vooral de buitenkant. Maar wat als het gaat om de locatie waar je je vrouw hebt ontmoet?

      1. Dat was in Zevenaar. Ik begrijp de vraag niet? Ik heb daardoor geen speciale band met Zevenaar.Ik heb altijd wel bewondering voor mensen die in hun eentje zo’n reis maken. Het zou niks voor mij zijn.

      2. Helder. Als je geen speciale band met Zevenaar ervaart, begrijp ik jouw reactie ook beter. Voor mij zou het dan meteen een ‘speciale’ plaats worden die bij een later bezoek positieve herinneringen zou oproepen. 😉

Reacties zijn gesloten.