Meisjes moeten aardig zijn

Tot in de jaren zestig werden meisjes opgevoed met het idee dat ze aardig moeten zijn. Ook ik kreeg die boodschap in mijn jeugd mee. Mijn moeder was van een generatie vrouwen die standaard trouwden en kinderen kregen. Dan moest je wel eerst een man zover krijgen. Dus was het niet handig als je steeds bits van je afbeet. Mijn ouders hebben echt hun best gedaan. Maar volgens mij was dat idee over aardig zijn een kardinale misser. Ik heb er nu soms nog last van. (Grapje.)

Een leeftijdgenoot en voormalige collega die managementassistente was, zat er helemaal niet mee. We werkten bij een organisatie voor minderbedeelden in de samenleving. Iemand vroeg haar eens wat voor hem te halen, terwijl hij dat ook zelf kon doen. ‘Heb je polio of zo!?’, was haar reactie. Nee, dat was niet fraai. Maar je liet het wel uit je hoofd om haar te storen voor iets wat je zelf kon uitvoeren. Gisteren dacht ik met weemoed aan haar terug, na het lezen van een reactie op ‘Google vertaling op je blog’.

Onlangs zag ik een artikel over de verschillende rollen bij pestgedrag. Je hebt de pester, de assistent, de meeloper, de buitenstaander, de verdediger, en het slachtoffer. In de bloggers community is sprake van groepsvorming. Daarbij speelt ook wie populair is en wie niet. Sommigen beginnen heel schuchter. Maar worden zij populairder, dan permitteren ze zich steeds meer tegenover anderen. Ik zie het allemaal voorbijkomen. En denk er het mijne van.

Je zou verwachten dat mensen die aardig gevonden willen worden voor pesters een makkelijk doelwit zijn. Dat ligt eraan. Op de middelbare school ging ik onder andere om met een klasgenootje dat tamelijk populair was. Mijn beste vriendin zat ook op die school, maar in een hogere klas. We kwamen elkaar zelden tegen, want onze roosters weken af. Totdat ze werden aangepast en we gelijktijdig pauze kregen. Het populaire meisje kon niet hebben dat wij elkaar ineens vaker zagen.

Dus begon het getreiter. Ik probeerde het te negeren. Ik liet geen emoties zien en zei niets. In feite wist ik er geen raad mee. Tot ik eens flink van me afbeet met een opmerking over haar vader. Een succesvolle zakenman met wie zij steeds dweepte en van wie ze alles kreeg. Onvermoed had ik een pijnlijke tekortkoming doorzien en benoemd. Daarna was het pesten meteen voorgoed over.

Nog altijd prefereer ik vriendelijkheid en subtiliteit boven botheid. Toch, assertief zeggen wat je denkt kan heel heilzaam zijn.

2 gedachtes over “Meisjes moeten aardig zijn

  1. Mooi thema! Ik heb van groepsvorming in blogland nooit iets gemerkt. Misschien was ik toch teveel de buitenstaander, die niet betrokken wil raken en daarmee zijn verantwoordelijkheid ontloopt. Misschien is het tijd voor introspectie wat dit betreft.

    1. ‘Misschien was ik toch teveel de buitenstaander, die niet betrokken wil raken’. Nou, prima toch, zo blijf je origineel en jezelf. 😉
      Bij de ene groep sta ik er graag middenin, bij de andere blijf ik liever aan de rand. Vrijheid, blijheid.

Reacties zijn gesloten.