Een gevaar op de weg

In 1991 ging ik voor het eerst naar Turkije op vakantie. Ik reisde alleen en met openbaar vervoer. Vanuit Istanbul kon je prima in het land reizen; de busdiensten waren uitstekend. Tijdens lange ritten werd je door een steward goed verzorgd. Hij kwam langs met geparfumeerde opfrisdoekjes, thee, sigaretten en koekjes. Alsof je in een vliegtuig zat. Alleen waagde je zo wel je leven. Want je wil niet weten hoe ze daar toen reden. Het jaarlijkse aantal verkeersdoden lag er rond de 6.000, op een bevolking van 54 miljoen.

Eigenlijk is het een wonder dat ik er nog ben. In het buitenland heb ik de meest waanzinnige verkeerssituaties meegemaakt. Slecht onderhouden auto’s en wegen vormen dan nog het minste probleem. Echt groot gevaar loop je bij mannelijke chauffeurs die indruk willen maken op vrouwelijke passagiers. Zij tonen graag hoeveel lef ze hebben. Verder heb je landen waar het verkeer nog in het botsautostadium verkeert. Zoals Turkije, in 1991.

Maar afgelopen zaterdag zag ik Andere Tijden met ‘Autogordels vast en zeker’. Een aflevering over het verkeer bij ons in de jaren zestig en zeventig. Stomdronken mensen, die gewoon achter het stuur kruipen. Ouders, die met hun kinderen voorin op schoot rijden. En auto’s, die compleet doorgeroest zijn. Het kwam allemaal voorbij. In 1972 stierven 3.264 mensen in het Nederlandse verkeer. Op een inwonertal van slechts 13,3 miljoen, wel te verstaan.

Ik moest denken aan persoonlijke ervaringen van eind jaren zeventig/begin jaren tachtig. Met 100 km/uur door de smalle straatjes van Leiden rijden, bijvoorbeeld. Vonden jongens stoer. Degene die toen achter het stuur zat, kreeg als buschauffeur een paar jaar later een ongeluk. Hij had een hele schoolklas achterin. Gevolg: vier dode kinderen. En een klasgenootje van de middelbare school reed met haar vriend na een avondje stappen in een sloot. Allebei dood.

In 2003, weer terug in Turkije, was de verkeerssituatie totaal veranderd. De regering had maatregelen genomen en er werd streng gecontroleerd. Ik reisde wederom alleen en met openbaar vervoer in comfortabele bussen. De route liep van Istanbul helemaal naar plaatsen als Fethiye, Izmir, Bursa, Konya, Göreme, Şanliurfa, Silifke en Kaş. Ik heb er een bijzonder veilige vakantie gehad.

Kan iemand mij trouwens uitleggen waarom je als passagier in de bus van Arnhem naar Wageningen geen gordel om hoeft?

2 gedachtes over “Een gevaar op de weg

  1. Ik weet het ook niet. Mensen die naar Wageningen gaan kunnen we missen, schijnt de overheid te denken. Zelf ben ik wel eens dom geweest, maar gelukkig niet dom genoeg. Je zult vier dode kinderen op je geweten hebben…

Reacties zijn gesloten.