Mijn geheugen is weer bezig

Aan het begin van de avond doe ik mijn lenzen uit en zet ik een bril op. Ik was mijn handen, doe de vloeistof in het houdertje, maak de lenzen schoon en drop ze elk apart in hun eigen holletje. Eentje links, eentje rechts. Ondertussen dwalen mijn gedachten af naar de bijna afgelopen dag. Dat gebeurt vaker wanneer ik veel ervaringen opdoe. Kennelijk moeten die worden verwerkt in de badkamer.

Als ik daar een paar uur later terugkom, liggen de dekseltjes los naast de lenzenhouder. Oh nee hè, toch niet weer? Jawel hoor, daar liggen mijn maandlenzen in het afvoerputje. Half verdroogd en verschrompeld tot een vreemde kronkel. Heb ik ze eerst netjes in het houdertje gedaan en vervolgens achteloos weggespoeld.

Vreemd genoeg ben ik zelden iets kwijt, ook al raken mijn gedachten snel afgeleid. Ooit liet ik een dag lang een sleutelbos in een deur hangen waar de hele buurt langs kwam. En in Australië stapte ik na een boottocht voor de terugweg eens in het verkeerde toeristenbusje. De gezichten van de passagiers kwamen mij namelijk bekend voor. En ze keken glimlachend naar mij om. Alleen hadden we slechts dezelfde boot gedeeld. Dat busje was helemaal niet van mijn groep. Het kwam in beide gevallen goed.

Toch, waar ik mij zelden in vergis, is in het beeld dat over een tijdperk heerst. In mijn beleving was alles in de tweede helft van de jaren zeventig oerlelijk. Lelijke auto’s, lelijke kleuren, lelijke gebouwen, lelijke meubels, lelijke kleding, lelijke tanden. En dan die kapsels vol plakkerige hairspray met van die stormvaste nepkrullen. Ergens ligt nog de bijbehorende krultang.

Maar smaken verschillen. Want wat staat er tot mijn verbazing bij foto’s van het ranzige leven op de Amsterdamse wallen in de jaren zeventig? ‘Wat zag het uitgaan er vroeger toch mooi uit, eigenlijk.’ (De Volkskrant, 13 januari 2018.) Moet je het gebit van die gast in de grote foto eens bekijken. En dan die drag queen make-up waar iedereen toen mee liep. Nee, tegenwoordig is alles veel beter. Alleen mijn geheugen niet.

8 gedachtes over “Mijn geheugen is weer bezig

    1. Nou ja, je bent bij de spam terecht gekomen. En je bent wel vasthoudend, hoor. Wil je nu dat ik schrijf dat ik een van die twee heren leuk vond? Eerlijk gezegd heb ik gisteren serieus nagedacht over jouw opmerking dat we ‘allemaal’ verliefd waren op de leden van Abba. Maar dat vraag ik me persoonlijk toch af. Het probleem was dat mijn toenmalige beste schoolvriendin altijd net even sneller was dan ik met verliefd worden op artiesten. En als zij al op iemand verliefd was, dan kon ik dat natuurlijk niet meer worden. Echt, die pubertijd was een grote vlaag van verstandsverbijstering. (Of ik heb alles met succes definitief verdrongen.)

      1. Vasthoudend. Kan ik zijn ja. Nee, je hoeft de heren niet leuk te vinden, de dames van Abba konden wel goed zingen zei je. Dus toen zei ik dat we allemaal verliefd op ze waren. Daar bedoel ik mee dat veel mannen voor ze zouden vallen. Ik moet de eerste nog tegenkomen die niet voor Agnetha zou vallen.

Reacties zijn gesloten.