Een dagje Grunn (Groningen)

Er ligt nog een dagkaart vrij reizen door Nederland, dus ga ik met de trein  naar Groningen toe. Gevoelsmatig blijft dat een uithoek. De stad verspreidde eerder dit jaar een promotiefolder en die gaat mee. Tip: het Groninger Museum stelt de romantiek van het noorden ten toon. En Volkskrant-columnist Peter Middendorp kent de stad. Gevraagd naar aanraders noemt hij het Hoge en Lage der Aa. Er zit een plattegrondje bij.

Afstanden mogen in ons land weinig voorstellen, ik ben wel 2,5 uur onderweg. Tegen de tijd dat de trein Groningen binnenrijdt, ben ik duf en stijf. Het museum tegenover het station moet maar even wachten; eerst frisse lucht. Dat gaat in Grunn wel lukken. Het miezert, het waait flink en het is koud. Hm. Ik had mij dit een beetje anders voorgesteld. Gewoonlijk loop ik na het museum rechtdoor naar de stad. Deze keer volg ik eerst Peters’ aanwijzing en sla linksaf.

Op de Praediniussingel waait een poolwind. Dat heb je met die plaatsen in het verre noorden. Ik begin me af te vragen waarom Peter die Hoge en Lage der Aa eigenlijk aanraadt. Voor hetzelfde geld staat er nieuwbouw. Wie zegt dat hij en ik dezelfde smaak hebben? Loop ik aanstonds voor niks dat hele eind de wind te trotseren. Zal ik ff snel via Google kijken?

Nee, het is veel leuker om ouderwets op avontuur te gaan. Ik laat mij verrassen door wat er om de hoek zal opduiken. Voorbij een kruising met een drukke winkelstraat wacht een prachtige stille gracht met monumentale panden. Dit moet een authentiek deel van Groningen zijn. Net als de singel in het verlengde daarvan: de Noorderhaven ZZ en NZ. Vanaf het gebouw van de Melkinrichting ligt het water vol historische schepen.

Hoe ver Groningen ook mag liggen, qua bebouwing is het een stad zoals anderen. Om het oude centrum heen ligt een singel, met direct daarbuiten huizen uit de negentiende en begin twintigste eeuw. Over de bruggen vanuit de binnenstad lopen drukke verkeersstraten. Daar passeerden van oudsher boeren en buitenlui. Dus vind je er cafés en winkels van dienstverleners.

Tussen die uitvalswegen liggen de interessantste straatjes. Vind ik, tenminste. Aan de noordkant staan historische gasthuizen met groene binnenplaatsen, knusse arbeidershuisjes en dure appartementen door elkaar. Het voelt jaren tachtig achtig aan. Alsof er overal nog punkers, studenten en anarchisten bivakkeren. Plus gezinnen en creatievelingen. Naast mensen die ogenschijnlijk in geen veertig jaar iets aan hun interieur hebben gedaan.

Terug in het centrum zie ik Pho Saigon en ben ik meteen om. Vietnamese soep eten met stokjes doet niets voor de kerstsfeer in Groningen. Maar het smaakt prima. Na een kort wandelingetje ga ik gelijk door naar het station. Het wordt vroeg donker en de tentoonstelling loopt tot mei 2018. 2,5 uur heen, 2,5 uur Grunn en 2,5 uur terug. Valt best mee. Vergeleken bij afstanden in Australië dan.

Reageren mag

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.