Grote honden en hun baasjes

Zo rond mijn vijftiende ging ik eens met een schoolvriendin mee naar haar huis. We kwamen via de voordeur binnen en liepen al pratend door de gang naar de woonkamer. Zodra ik daar een stap binnen zette, vloog hun herdershond met wijd opengesperde bek naar mijn keel. Zijn blikkerende tanden vlakbij mijn gezicht vergeet ik nooit meer. Gelukkig kreeg het beest me niet te pakken. Familieleden grepen de hond meteen vast. ‘Dat doet ‘ie anders nooit.’, zeiden ze. Daarna gingen ze al gauw over tot de orde van de dag.

Waarschijnlijk is het daarmee begonnen. Puppies vind ik allemaal even lief. Golden retrievers gaan best, en het meeste kleinere spul ook. Maar ik ben alles behalve dol op grote loslopende honden. Vooral als ze naar mij toe komen en hun baasjes dat toestaan. Ja, er zelfs blij bij kijken. Zoals een moeder die haar kindje zoet met een ander kindje ziet spelen.

Ze denken om volslagen onverklaarbare redenen altijd dat ik hun hond leuk / stoer / mooi vind. Zelfs als zo’n beest met zijn vuile poten tegen mij opspringt. Bij dat opspringen zeggen die baasjes trouwens ook meestal: ‘Dat doet ‘ie anders nooit, hoor.’ Of: ‘Hij is enthousiast.’ Of ze lachen er alleen schaapachtig bij. Sommige baasjes kunnen niet anders.

Ik dacht dat zodra een hond iemand heeft aangevallen en gebeten, hij in ons land direct moet worden afgemaakt. Maar dat schijnt niet te kloppen. Tref je toevallig een fout baasje, dan kan hij de buurt daar lekker mee terroriseren. Vreemd. Agressieve honden horen niet thuis in de openbare ruimte. Iedereen moet veilig en ongestoord over straat kunnen. Ook bij een hondenuitlaatplaats.

Het liefste mijd ik baasjes die hun training nog niet hebben gehad. De term ‘hondentraining’ is namelijk een eufemisme. Feitelijk draait het allemaal om het baasje. Als een hond zich agressief opstelt, is dat een afspiegeling van het karakter van zijn baas. Even bang, vals gemaakt en/of gefrustreerd. Of gewoon psychisch gestoord.

Ik heb geleerd om door pure wilskracht mijn hartslag laag te houden bij ontmoetingen. Zowel met agressieve honden als met sommige mensen. Daarop heeft uitstraling namelijk precies hetzelfde effect. Ze mogen absoluut geen angst of zwakte aanvoelen. Dus probeer ik via verbale en non-verbale communicatie het voortouw te nemen om hen te kalmeren. Maar wanneer het kan, loop ik om. Dan doe ik net alsof dat toch al de bedoeling was. Jammer voor de hondenbaasjes die zo graag contact willen maken.

Een gedachte over “Grote honden en hun baasjes

  1. Dit onderschrijf ik helemaal al kunnen ook honden een eigen karakter hebben. Maar dan nog is het aan de baas om ze te leren omgaan met mensen of ze bij mensen weg te houden.
    Soms is de combinatie baas/hond een ramp.

Reacties zijn gesloten.