Een bijna hysterisch dagje Deventer

Deze zondag wil ik naar Deventer gaan. De zon schijnt. Ik check of er wat te beleven valt en zie dat er kerstmarkt is. Leuk. Dan loop ik een stukje langs de IJssel en pak ik het oude stadscentrum met die markt gelijk mee. Bij aankomst is het wel wat druk op het station. Is die kerstmarkt hier zo populair dan? Buiten begint er iets te dagen: Dickens Festijn. Nou prima, dan gaan we daar ook heen.

Ik ben ooit eerder naar dat festijn in Deventer geweest, ergens begin jaren negentig. Het was toen een gemoedelijke boel. Je kon op je gemak overal door de binnenstad slenteren. Mensen in historische kostuums zongen liedjes, bootsten oude ambachten na en zorgden voor vertier. Zou dat nu weer zo zijn?

Bij de stoplichten voor het station staan twee verkeersregelaars. Ze houden rood-witte linten voor het zebrapad. Iedereen wacht rustig tot het licht op groen springt en die twee opzij gaan. Even verderop neonletters in een lichtkrant: ‘Wachttijd Dickens Festijn 1 uur.’ en ‘Pas op uw tas’. Jee, wachten, waarom dan?, denk ik nog. Verderop in de straat staan hele rijen dranghekken. Krijg nou wat.

Kort na het begin van de hekken worden we een zijstraat in geleid, en dan weer met een bocht terug richting de straat waar we net vandaan gekomen zijn. Het lijkt hier Schiphol wel. Wat ís dit?! Met stijgende verbazing loop ik door, te midden van een steeds verder indikkende rij mensen, tot iedereen vast komt te staan.

Ik wou alleen maar een dagje naar Deventer, hè. Op dit punt begin ik te twijfelen of dat wel zo’n handig idee is. Maar voordat ik me kan bedenken, duwt de stroom mij weer traag voort. Daarna kom ik echt klem te staan en kan ik met goed fatsoen niet meer terug.

Dan bekruipt mij iets wat ik nooit eerder in zo’n situatie heb meegemaakt. Ik voel een shocktoestand opkomen. Ik, die groot geworden is met drukte en lawaai op 3 oktober. Die meeliep in twee massademonstraties met 350.000 en 500.000 mensen. Die samengeperst met 50.000 anderen bij stadionconcerten is geweest. Die miljoenensteden als New York en Los Angeles heeft bezocht, én die het uitermate hysterische verkeer in Aziatische steden from hell (Hanoi en Saigon) heeft overleefd … Ik dus, begin zowat te hyperventileren in Deventer. Of all places.

Ik ben kalm gebleven, hoor. Na een half uur kom ik samen met de rest van de meute bij de loopbrug naar de Brink aan. We worden tegengehouden door twee wachters in rood uniform. Wanneer de massa voor ons een beetje is doorgelopen, mogen wij ook door. Net na mij sluiten de wachters de opening weer. Ik draai mij om om een foto te maken van het tafereel, maar wordt dringend gemaand om verder te gaan.

Eindelijk begrijp ik hoe vee zich voelt. Het hek na de achterste koe sluiten heb ik namelijk ooit dagelijks gedaan. Bij koeien, die voor het melken van het weiland werden gehaald. Bovendien zie ik waar de massa naartoe gaat: een héél smal straatje. Je kan er over de hoofden lopen. Het is een fuik, geen ontsnappen mogelijk.

Wat het erger maakt, is dat ik de mensen om mij heen niet goed versta. Het is geen Nederlands, het is geen Duits. Het is een vervreemdende, hallucinante mix ergens daartussenin.

Ik moet eruit, ik moet daarvandaan. Aan de rechterkant, voorbij het dranghek is een zee van ruimte op de Brink. Dus spreek ik iemand van de ordedienst aan. Zij staat aan de andere kant van het hek. Of ik er alsjeblieft uit kan, omdat ik het een tikkeltje benauwd krijg en graag vrij wil rondlopen. Dat mag.

‘Open the gate!’*, buldert ze naar haar collega met een zware mannenstem, ‘Er moet er een uit!’ Of verbeeld ik me dat? In elk geval glip ik meteen weg. Zodra ik op de Brink sta, krijg ik weer lucht.

Vreemd eigenlijk, dat het zo ver kwam. Want de grens was slechts denkbeeldig. Je klimt met gemak over zo’n dranghek heen. Kennelijk scheelt het wanneer je vooraf mentaal op zo’n situatie voorbereid bent.

Daarna heb ik in Deventer gewoon kalmpjes mijn toeristische ding gedaan. Dat kon omdat voor elk mega-evenement dezelfde regel geldt. Zodra je van de gebaande paden afwijkt, beland je in een oase.

Trouwens, mijn complimenten voor de organisatie van het Dickens Festijn. Ik begrijp nu dat ze puur ter voorbereiding de mensenmassa klemzet in een smalle strook op een brede straat. Namelijk omdat de feestroute in dat hele nauwe straatje begint. Die strook is als maatstaaf precies daarop afgestemd. Kortom: perfect crowd management.

* Mad Max II. Met als tegenhanger het bordje ‘Shut this bloody gate!’ op diverse hekken van weilanden in Australië.

2 gedachtes over “Een bijna hysterisch dagje Deventer

  1. Jong, M.C.M. de

    Ha Karin,

    Zóóó herkenbaar! Bij de ontdekking van mensenmassa’s maak ik tegenwoordig rechtsomkeer: zal de leeftijd wellicht ook zijn??
    Afgelopen vrijdag even over de Haarlemmerstraat, rond 14.30 uur. Ook razend druk. Eén winkel in geweest en daarna linea recta naar huis ☺ Oase van rust….
    Maar Deventer is wél leuk zonder al die mensen dus goed dat je een alternatieve route hebt genomen.

    Hartelijke groet,
    Marjolein

    1. De leeftijd zou best eens een rol kunnen spelen. Je vraagt je dan toch eerder af wat je daar eigenlijk doet. Misschien vind je het sneller zonde van je tijd om in een wachtrij te staan, omdat je minder tijd hebt te gaan. Zoiets. Of we worden gewoon verstandig, dat kan ook. En ja, Deventer is echt leuk, vooral het oude centrum.

Reacties zijn gesloten.