De barre winter van 1979

Anno 2017 legt één flinke sneeuwbui Nederland sneller plat dan tien computer hackers samen. Code rood luidde het gisteren. Dat hebben we geweten. 1.600 kilometer file, treinverkeer compleet ontregeld, 430 vluchten geannuleerd. In feite kunnen we dat beetje sneeuw best hebben. Er lopen hier alleen te veel mensen rond. Daarom weet je nooit of je zo’n code serieus moet nemen. Dus zat ik voornamelijk thuis, te verlangen naar buiten. Hoe anders was dat in mijn jeugd. Toen had je tenminste nog echte winters, zoals die van 1979. En we lieten ons nergens door tegenhouden.

IJzige koude, helse noordooster sneeuwstormen en spekgladde wegen. Dat was pas winters ongerief. We hadden thuis geen centrale verwarming en buiten de woonkamer liep je te bibberen. In Zoeterwoude was de hele Noord Aa bevroren. Het mooiste zwarte ijs lag daar. Er werd een ijsbaan op het bevroren meer uitgezet en schaatsen maar. Je kon er gewoon in een auto overheen rijden. Wat handig was om de baan met een schuiver sneeuwvrij te houden. Diezelfde winter maakte ik een legendarische schaatstocht van Zoeterwoude naar Leiden. Deels over bevroren sloten, maar vooral over spiegelgladde stoepen. Want die waren met een ijslaag bedekt. Je kon er onmogelijk op lopen.

In die tijd had je nauwelijks thermo-ondergoed en kleding van fleece. Er waren juist korte leren jasjes in de mode. Die ik dan ook droeg. Waardoor je op de fiets altijd een koude rug kreeg. Denk maar niet dat ik als recalcitrante puber naar de wijze raad van mijn moeder luisterde, en een hemd of wollen trui aantrok. Nee, afzien moest ik, om erbij te horen. Dat waren nog eens echte barre winters toen.

3 gedachtes over “De barre winter van 1979

Reacties zijn gesloten.