Voorbereid zijn op de sneeuw

Als ex-Randstedeling uit het Hollandse kustgebied heb ik weinig ervaring met sneeuw. Waar ik vandaan komt, waait en regent het vooral. Heel af en toe dropt een donkere wolk er een witte lading, maar die verdwijnt meestal weer gauw. Leiden heeft nu eenmaal een zeeklimaat. Hier in het Gelderse verre oosten maak ik sinds jaren weer echt barre winters mee. Daarbij hoort een dik pak sneeuw. Alleen zegt iets mij dat de locals er beter mee omgaan dan ik.

Gisteravond werd ik verrast door een opvallend lichte duisternis. Zou het waar zijn? Ja hoor, er lag sneeuw! Wel zeker drie centimeter. Ik schakelde meteen over op plan B. Oorspronkelijk stond er voor vandaag een groepswandeling gepland. Maar die zou vanwege de zware omstandigheden vast worden geannuleerd. Een vriendin uit Leiderdorp had zich al afgemeld. Wel zo verstandig. Zie bij zo’n laag sneeuw maar eens naar het oosten te komen met het OV.

Vanmorgen vroeg was de sneeuw al aangegroeid tot zeker acht centimeter. Prachtig hoor, maar ik had geen tijd te verliezen. Plan B moest direct in werking treden. Dus: als de wiedeweerga provisie inslaan. Noodrantsoenen aanvullen, voor het geval dat. Tenslotte is de dichtstbijzijnde supermarkt wel vijf minuten lopen hiervandaan. Ik wist het zeker. Het hele dorp zou er gelijktijdig met mij naartoe gaan. Het zou stormlopen. Niemand wil honger lijden als je ingesneeuwd raakt.

Dus ik op pad. Gewapend met sneeuwijzers onder mijn stoerste wandelschoenen. Vreemd genoeg was het nogal stil op straat. Hadden ze dan niet in de gaten wat er aan de hand was? Zonder valpartijen en botbreuken bereikte ik de supermarkt. Er lag ruim voldoende eten in de schappen. Ik kon met gemak mijn slag slaan. Eenmaal met volle tassen buiten, haalde ik wat rustiger adem. Tot zover missie geslaagd. Onderweg naar huis maakte ik zelfs foto’s van het pittoreske wintertafereel.

De wandeling werd inderdaad afgelast, wat bij nader inzien toch jammer was. Want de sneeuw zag er zeer aanlokkelijk uit. Zonde om thuis te blijven. Wat later op de dag een klein ommetje maken kon best. Maar kennelijk heb ik toch iets niet begrepen. Want overal stroomde smeltwater, dropen dikke druppels van overhangende takken, liep ik in de smurrie en zat ik binnen no time onder de bagger.

Nu ziet mijn huis er uit alsof ik alsnog van een slagveld kom. Natte paraplu, druipende jas, doorweekte schoenen (hoezo waterdichte Goretex?), kledderige kousen, natte haren, zompige broekspijpen, vieze handschoenen en druppende sneeuwijzers in een vochtige plastic zak. Overal staan en liggen spullen op dweilen en rekjes uit te druipen.

Bovendien schoof de sneeuw met een hoop gestommel en harde plof van het dak af. Bovenop de heggetjes en planten in de voortuin. Ik heb ze moeten uitgraven. Geen wonder dat ze zo klein blijven onder de dakrand. Ik vroeg mij al af hoe dat kwam.

Reageren mag

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.