Een veranderende vriendschap

Hollen, rennen, vliegen en het toch niet kunnen bijbenen. Dat gevoel had ik onlangs bij een wandeling met een vriendin. Zij is acht jaar jonger en sneller in haar doen en denken. Onze vriendschap begon toen ik nog werkte in de ontwikkelingssector. We reisden veel en woonden in naburige steden. Regelmatig gingen we naar concerten, films en exotische eetgelegenheden. Haar vriend kwam meestal mee. We moesten ons na werk wel haasten en het werd soms laat. Maar we vonden dat we volop in het leven stonden en haalden daar het maximale uit.

Er was slechts één verschil. Waar zij haar dagen van minuut tot minuut volstouwde, bouwde ik liever voldoende rust en ruimte in voor alternatieve wendingen. Zeventien jaar na onze eerste ontmoeting verkeer ik in kalmer vaarwater. Terwijl zij al die jaren een wervelwind bleef. Dat doet iets met een vriendschappelijke relatie.

We hebben precies drie uur voor onze wandeling van elf kilometer. Daarna moet zij de trein halen. Dit vanwege haar vierde afspraak die dag, aan de andere kant van het land. Bij een tempo van zo’n 4 ½ km per uur hebben we nog tijd voor horeca. We wandelen via elegant aangelegde stadsparken naar een landgoed met viersterrenhotel. Vanuit het restaurant heb je een royaal uitzicht over het gazon en een beeldentuin in het bos. Ik kom er graag. Het haardvuur knappert. De ruimte is stijlvol ingericht en het is er aangenaam. Gezeten bij het grote raam kan ik er rustig een uur lang naar buiten staren.

Maar niet nu. Al vanaf de start van onze wandeling is zij gejaagd. Enthousiast onderwerpt ze mij aan een vragen spervuur. Ondertussen moet ik tegelijk nadenken en praten (het gaat soms om emotionele zaken), de routebeschrijving lezen en op paden letten, heuveltjes beklimmen, zuurstof binnen krijgen en uitademen, snel een boterham opeten, modderige stukken ontwijken, al lopend mijn flesje water pakken en eruit drinken, het gesprek gaande houden, de dop weer op het flesje schroeven en het flesje terug stoppen, iets zinnigs antwoorden, weer naar adem happen en andersom ook eens belangstelling tonen.

Wanneer zij uit zichzelf iets vertelt, wil ik wel doorvragen. Maar voordat ik wat kan uitkramen, is zij alweer op het volgende onderwerp overgestapt, terwijl ik in gedachten nog bij het vorige ben blijven hangen. Dat gaat zo drie uur lang.

Haar de kaart laten lezen verandert hier weinig aan. Zelfs dan vraagt ze continu aandacht. Signalen van mijn vermoeidheid dringen niet tot haar door. Die negeert ze bij zichzelf ook altijd. Zeggen dat we het kalmer aan moeten doen, heeft slechts kort effect. Want dat is zij zo weer vergeten. Of ze wordt er nog onrustiger van.

In feite proberen we al een poos een gulden middenweg te vinden. Toen mijn inkomsten terugliepen, trok ik een streep door onze dure uitstapjes. Voorlopig gaan we niet meer samen op vakantie. Zij kreeg een andere vriend met jonge kinderen. Daardoor veranderden onze driehoeks-activiteiten drastisch. Hij is van de extreme sporten en daar heb ik weinig mee. Bovendien staat hij anders in het leven dan haar ex, met wie ik meer interesses en humor deel.

Het is zoeken naar nieuwe raakvlakken, zowel qua activiteiten als onze kijk op zaken. Strak geplande energie vretende uitstapjes kunnen we beter mijden. Maar gesprekken met haar gaan toch steevast over leuke onderwerpen. Zij heeft boeiende en zinnige dingen te melden en stelt prikkelende vragen. Vergeleken bij haar voel ik me regelmatig een semi-ouwe taart. Desondanks is er blijkbaar genoeg waardoor onze vriendschap standhoudt. Al is het soms flink doorstappen hard werken.

2 gedachtes over “Een veranderende vriendschap

  1. Ingrid van Bouwdijk

    Zoiets heb ik ooit gedacht met de man van een vriendin: ook zo’n “never a dull moment” type. Dan denk ik al snel: wat zou ik hem snel te saai zijn. Ik denk eigenlijk al tijdens het bezoek, dat ik hem te saai ben. En zelf denk ik over hem: ik moet er niet aan denken zijn vriendin te zijn, omdat er dan steeds iets van me verwacht wordt.

    1. Ja, het kan een beetje veel van het goede zijn. Deze vriendin wordt wel wat rustiger naar mate we langer samen zijn. Bijvoorbeeld tijdens een vakantie. Misschien dat die man van jouw vriendin ook zijn kalmere momenten heeft. Maar ik ken ook iemand die om deze reden gescheiden is van een hyperactieve man, terwijl ze nog steeds van hem houdt. Wat een toestand.

Reacties zijn gesloten.