De aantrekkingskracht van helverlicht gif

Eind november. Een natte, late maandagmiddag. Via omleidingen passeer ik de Zuidas, badend in het felle licht van de vroeg gevallen duisternis. Ongenaakbare torens naast de voortjakkerende avondspits. Zwarte geometrische geraamten vol zilveren vitrines. Krioelend van de zwarte pionnetjes in alle vormen en gedaanten. Radertjes. Staand, lopend, zittend aan een bureau. Alleen, of samenscholend in een vergadering.

Bewegende beelden als in een zwart-witte jaren vijftig tekenfilm. Ik zie de Zuidas voor het eerst rond dit tijdstip en vind de uitstraling betoverend mooi. Zo imponerend was de allereerste aanblik van New York, ooit. Het Italiaanse kindvrouwtje tegenover me is ook onder de indruk. Ze kirt bewonderend tegen haar man ‘bello’.

Gezocht heb ik naar Google-afbeeldingen van de Zuidas in hetzelfde vroege avondlicht. Maar geen foto geeft die eerste aanblik zo goed weer als mijn herinnering. Om het oorspronkelijke beeld te vangen, moet ik toch eens terug naar dat oord van hel en verdommenis.

Als de trein stopt op Amsterdam Zuid, stapt het Italiaanse paar uit.

Tegenover mij verschijnen twee jonge carrièrevrouwen. Goed gekleed, verzorgde make-up, dure tassen en jassen. Toch blijft de klasse van de charmante Italiaanse voor hen onbereikbaar. Ze beginnen meteen over euro’s, promoties, grote uitgaven en een dure zitbank. Plus de take-away hapjes en drankjes, waar ongemerkt veel geld naartoe gaat. Per werkdag wel € 20. ‘Maar je moet toch eten.’ Allebei nemen ze nog een hap. De een van haar AH-salade, de ander van haar sushi.

Even later vergelijken ze hun hypotheken. Hierbij halen ze hun mobieltjes tevoorschijn en slaan driftig aan het rekenen. Als een stel pokeraars houden ze de schermpjes dicht bij hun lichaam. De een is slechts 25% van het gezamenlijke inkomen kwijt aan de hypotheek. De ander gaat daar direct overheen: maar 17%. Het landelijke gemiddelde is 33%. Ik ondertussen, kan me ternauwernood beheersen. Zo verleidelijk is het om ze te overtroeven. Juist daar aan de Zuidas. Ach, ooit stond ik zelf zo in het leven en maakte ik vergelijkbare berekeningen.

 

6 gedachtes over “De aantrekkingskracht van helverlicht gif

  1. Misschien toen ik 18 was, maar ik leerde al vrij snel -schade en schande- dat opscheppen je nergens brengt waar je wilt zijn. Sushi. Persoonlijk vind ik het helemaal niks. Ik ben vooral geinteresseerd of anderen dat echt lekker vinden, of dat acteren omdat sushi eenmaal lekkerder klinkt dat pindakaas.

Reacties zijn gesloten.