Zal de aarde ooit weer een paradijs worden?

Afgelopen nacht heb ik niet zo goed geslapen. Gisteravond ontving ik een e-mailtje van iemand die zeer regelmatig schrijft. Dit is hoe het eindigt: ‘Ik wil wel graag een berichtje van je, dat is toch niet zo moeilijk, of heb je ,t zo druk.  je bent toch niet ziek, hoop ik.’ Nog maar anderhalve dag geleden heb ik op een eerder bericht van die persoon gereageerd. Maar het is nooit snel genoeg. Dus ben ik geïrriteerd.

Het is al 8.30 uur wanneer ik deze ochtend de gordijnen open doe. Ik draag een oude trui, een slobberbroek en mijn haar zit niet goed. Het eerste wat ik zie, is het busje van de klusser hiernaast, die de achterkant precies voor mijn tuinpad parkeert. Vervolgens laadt hij een partij hout uit. En ja hoor, daar gaan we weer. Ook deze meneer weet niet hoe hij zijn auto 1 ½ meter verderop voor het pad van de buren kan zetten.

Zal ik hem daar even op attenderen? Het is geen fijn begin om meteen opmerkingen te maken. Maar voordat je het weet wordt een ingesleten gewoonte onomkeerbaar. En gaan ze daar allemaal zijn route kopiëren. Dus geef ik toch, echt heel vriendelijk, aan dat dit de bedoeling niet is. ‘Maar voor deze keer kan het nog wel.’

Daarna begint het vertrouwde gebonk, gerommel, geboor en gestommel. Ik vind dat niet erg en heb er begrip voor. Alleen ben ik een beetje uit mijn doen. Ik voel me als de ouwe taart die ik qua uiterlijk en gedrag nu uitstraal. Vandaag moet ik ook nog alle losse eindjes van de opdracht afwerken.

Na gedane arbeid zit ik op de bank met koffie en een opgewarmde oliebol. Er wordt aangebeld. Zal de klusser van hiernaast zijn, denk ik. Maar nee. Het is een oude mevrouw met krulletjespermanent en een iets jongere gezette meneer. Hij glimlacht. Mevrouw heeft een foldertje in haar hand en buigt zich naar mij toe. Even lijkt het alsof ze mijn halletje wil binnen treden. Dan vraagt ze op benevolente wijze: ‘Zal de aarde ooit weer een paradijs worden?’

‘Mevrouw,’ zeg ik, ‘ik ben aan het werk. Fijne dag verder.’ En keer met mijn slappe haar, oude trui en slobberbroek terug naar de bank en de half opgegeten oliebol.

4 gedachtes over “Zal de aarde ooit weer een paradijs worden?

  1. Tja, wat hierdie “sendelinge” nie besef nie, is dat die wereld nog nooit ’n paradys was nie. Maar vir diegene wat gelukkig genoeg is om ’n gewonw middelklas westerse lewesstyl te handhaaf, die naaste is aan die paradys wat ons ooit sal kom. Met ons gesondheidssorg, pensioene, lopende water, elektrisiteit, spoeltoilette, moderne tegnologie, ens., ens.

    1. Mee eens, er is nooit eerder zo’n grote groep ter wereld geweest die het zo goed heeft. Bovendien leven we in Europa en in veel landen daarbuiten al tientallen jaren in vrede. Misschien had ik even moeten vragen welke voorstelling die mevrouw van het paradijs heeft.

Reageren mag

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.