De nieuwe buurvrouw

Het spannendste aan de verhuizing van de buren is wie er in hun woning komt. Al tijdens de bezichtiging kon ik haar horen, mijn nieuwe buurvrouw. Ze heeft een heldere stem en onze keukendeuren openen naar elkaar toe. Dus kan ik makkelijk het wel en wee van hiernaast volgen. Ook al hoeft dat niet voor mij. Hoewel. Eigenlijk ben ik nogal nieuwsgierig. Niet zozeer naar haar privéleven. Maar vooral naar wat er met het pand gebeurt. En dat is boeiend.

Mijn eerste indrukken van haar.

  1. Ze weet hoe je vrienden maakt. Direct na de sleuteloverdracht hangt er al een fles wijn aan mijn deurknop met een kaartje. De fles komt uit een lokale speciaalzaak.
  2. Ze weet hoe communicatie werkt. Want op het kaartje staat dat ze gaat klussen. Mocht de herrie te bar worden, dan kan ik haar bellen. De volgende dag komt ze zich voorstellen.
  3. Ze is kordaat en opgewekt. Ze vertelt over haar klusplannen en we begrijpen elkaar. Zij wil haar eigen geurtje in het huis, terwijl ik in het mijne gelijk een nieuw laagje wilde aanbrengen. Even later hoor ik een enorm gebonk en kabaal. Gevolgd door het geluid van twee schaterlachende vrouwen. Wat een verschil met de vorige buren.

Deze week wordt haar huis compleet gestript. Alles gaat eruit. Vloerbedekking, wandbekleding, een inbouwkast, het schrootjesplafond, oud stucwerk, een luchtafvoerkanaal. De eerste container vol afgedankt materiaal is afgevoerd en de tweede staat klaar. Overal heeft ze haar mannen voor. En zelfs die laten een goede indruk na. Gisteren belde er een aan. Hij kwam zich verontschuldigen omdat hij nog een uur bezig moest zijn met de drilboor. Uit zichzelf. Nou ja.

5 gedachtes over “De nieuwe buurvrouw

      1. Geen punt hoor. Levenservaring zorgt voor een beschermlaagje. Toch hou ik veel van dit soort ‘tabula rasa’-situaties waarin alles nog mogelijk is.

Reacties zijn gesloten.