Redelijke mensen

Na de verhuisperikelen van mijn buren kom ik op kantoor in Den Haag weer een oude bekende tegen. ‘Jee, jij ook hier? Werk je nu hier?’ ‘Ja, sinds kort, en jij dan?’ ‘Ik werk tegenwoordig in het naastgelegen gebouw.’ We staan bij de koffiebar en gaan even zitten. Zij is een vriendin van een vriendin. Een jaar of tien geleden vierden we een lang weekend in Istanbul. Terwijl zij zwanger was. Ik vraag hoe het nu met haar kinderen gaat. Dan verandert deze normaal zo rustige vrouw in een spraakwaterval.

Ze vertelt over haar zoon, dat hij een tijdlang werd gepest op school. Over hoeveel zorgen ze zich toen maakte. En over hoe timide en teruggetrokken hij zich ging gedragen. Terwijl hij voorheen zo vrolijk en onverschrokken was geweest. Ze kreeg er slapeloze nachten van. Er moest wat gebeuren, dus benaderde ze de ouders van de pestkop. Dat zou vast helpen, want ze was er altijd met praten uitgekomen. Tot dan. Daarom wist ze niet wat haar overkwam. 45 jaar oud was ze.

Haar zoon zit nu op een andere school en bloeit helemaal op. Maar zij heeft definitief iets verloren. Want er zijn mensen waar niets mee valt te beginnen. En deze ouders waren de eersten van dat type die ze in haar leven tegenkwam.

Ik, ondertussen, sta totaal perplex. Dat je 45 jaar lang uitsluitend redelijke mensen kan ontmoeten. In dit land.