Als de kat van huis is / Zoon met PTSS

De buren zijn weer aan het klussen en aan mij de eer om de kat te verzorgen. Of ik ook de vuilnisbakken bij de weg wil zetten. Is goed hoor. De zoon zal halverwege deze week spullen ophalen. En: ‘of je dan even wil opletten of hij de deur op slot doet, want hij is een beetje slordig.’ Daar kan ik mij wat bij voorstellen. Ook al is hij de veertig gepasseerd en vader van vier kinderen. Volgens de buurvrouw heeft hij PTSS opgelopen in Bosnië, toen hij in het leger zat.

Slechts een keer heb ik hem gesproken sinds ik hier woon, bij de kennismaking met de buren. Hij kwam verlegen over en durfde mij nauwelijks aan te kijken. Als zij ’s zomers in de tuin zitten, en hij op bezoek komt, heeft hij wel het hoogste woord. Het is geen kwade gast, eerder een ongeleid projectiel. En hij heeft niet altijd de beste vriendjes, zeggen de buren zelf.

Een dag vroeger dan gepland hoor ik hem hun huis binnenkomen. Hij is een poos bezig met dozen in een geparkeerd busje laden. Rond etenstijd (voor de kat) loop ik naar buiten en spreek hem aan. Zijn gezicht oogt wat voller dan afgelopen winter, toen hij er bleek en mager uitzag. Bijna als een oude man. Hij leidt een onregelmatig leven en heeft een beroerd eet- en drinkpatroon. Maar nu hij er toch is, zal hij het beestje eten geven. Ik hoop dat dat lukt.

Kort daarna hoor ik hem vertrekken. Veel later, rond 20.00 uur, wordt er aangebeld. Een collectant aan de deur, die eerst vraagt of ik ‘die kat’ ken. Ze wijst naar het zwart/witte beest. Jawel. Alleen dacht ik dat ‘ie thuis zat, bij zijn water, voer en kattenbak. Er zit geen luik in de buitendeur. Ik merk wel dat de voordeur niet op slot zit zodra ik hem daar binnenlaat.

Midden in de nacht word ik wakker. Buiten ontwaar ik een flauw lichtschijnsel. Vreemd. Het komt bij de buren vandaan en het is 02.30 uur. Ze hebben lampjes met sensoren; misschien is de kat ergens langs gewandeld. Dat probeer ik mezelf wijs te maken. Een uur later sta ik toch maar op. Het licht brandt nog steeds. Zo krijgt die kat toch geen rustige nacht. Bovendien kan elke voorbijganger dwars door hun verlichte woonkamer kijken.

Dus pak ik met een zucht de sleutels en stap er in mijn pyjama op af. Het is 03.30 uur. Weer zit de voordeur niet op slot, terwijl ik de sleutel beslist twee keer heb omgedraaid. In het halletje floept het licht meteen aan. De deur naar de kamer staat nu open en de kat loopt me spinnend tegemoet. Hij blij. Maar een stap verder de woonkamer in zie ik de tv aan staan. Ik stok in mijn beweging.

Het moet de zoon zijn, die terug is gekomen. Hij zal voor de tv in slaap zijn gevallen. Ik durf niet verder te lopen. God mag weten hoe een vechter met PTSS reageert als hij plotseling uit zijn slaap wordt gehaald en een gedaante vlak bij zich ontwaart. Stilletjes sluip ik op mijn pantoffels terug en draai de deur op slot. Pfff, pantoffelheld.

De volgende ochtend (wanneer de kat zijn ontbijt verwacht) zie ik dat het licht binnen uit is. Op straat geen teken van de brommer van de zoon of het witte busje. Voor de zekerheid bel ik toch eerst aan. Niemand verschijnt. Maar eenmaal binnen, zie ik wel iemand op de bank liggen. Wie, dat kan ik niet zien. Misschien de zoon. Maar evengoed kan het een van zijn verkeerde vriendjes zijn, die een dak boven zijn hoofd nodig heeft. Shit.

Ik wacht tot 08.00 uur en bel dan de buurman. Hij weet ervan, het plan is veranderd. Dat gaat wel vaker zo ‘met dat jong. Maar het is een goede knul hoor’. Als ik wederom uren later van een boodschap thuiskom, word ik zowat besprongen door een enthousiast miauwende kat. Die onmiddellijk mijn huis binnenstormt zodra ik de deur open doe. Ja hallo, dit was niet de bedoeling. Ik moet hem echt naar buiten slepen, onderweg de sleutel van zijn huis grijpen en hem daar naar binnen schoppen. Overal ligt rommel. Het aanrecht staat vol lege blikjes en vuile vaat.

Binnen hangt een grote sleutelbos aan het voordeurslot en de zoon is nergens te bekennen. Ik heb maar even een sms’je naar de buurman gestuurd. Zodat hij op de hoogte is en maatregelen kan nemen. Voordat je het weet, staat zijn zoon midden in de nacht bij mij aan te bellen. Want dag en nacht lopen bij hem een beetje door elkaar. En vanavond keert hij terug naar het huis van zijn ouders.

Kan dus worden vervolgd …

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s