Hoe je minder eenzaam wordt

Eenzaamheid is een taboe, zeker in tijden van Facebook en Instagram. Bij ouderen kunnen we het ons wel voorstellen. Zij hebben vaak al een partner en enkele vrienden of naaste familieleden verloren. Ze zijn chronisch ziek, of hebben weinig te besteden. Dan ga je er minder snel op uit. Eenzaamheid kan vooral opspelen wanneer er veel verandert in je leven. Als je jonger bent, besef je nog niet dat gevoelens van eenzaamheid meestal tijdelijk zijn. Dit beschrijft Margreet Vermeulen in haar lezenswaardige beschouwing in Sir Edmund van 2 september 2017.

Ze noemt ook een oplossing. Volgens onderzoek van Movisie werkt ‘sociale steun minder goed, dan programma’s waarbij eenzame mensen geholpen worden hun negatieve gedachten te doorbreken. Wie eenzaam is, moet vooral zelf aan de slag door bewust te investeren in relaties die er al zijn met familie of kennissen. Ook activiteiten die het gevoel van eigenwaarde opkrikken zijn relatief succesvol.’

Af en toe heb ik ook wel eenzaamheid ervaren. Niet omdat ik alleen leef; dat maakt amper iets uit. Mijn eenzaamste periode was nadat een voormalige schoolvriendin en ik qua persoonlijke ontwikkeling en interesses flink uit elkaar waren gegroeid. We waren jarenlang met elkaar opgetrokken, zagen elkaar meerdere malen per week, gingen in de weekenden samen uit en hadden net onze derde strandvakantie naar Italië geboekt. Ik was 19 jaar toen de breuk kwam, nota bene van mijn kant. Het was nogal een confronterende stap. Voor haar, maar zeker ook voor mezelf. Want mijn vriendenkring was vooral haar vriendenkring. In een klap viel bijna mijn hele sociale leven weg.

Dat is vreemd op die leeftijd. Terwijl ‘alle anderen’ dan uitgaan, zat ik op zaterdagavond thuis. Het gemis van het uitgaansleven was enorm, maar ik kreeg mezelf met geen paard over de drempel om dan maar alleen uit te gaan. Terwijl naar buiten treden en op mensen afstappen wel de oplossing is, dat besefte ik toen al. Over eigenwaarde opkrikken gesproken: voor mij vormden reislust en interesse in de wereld het wondermiddel. Daarna is het best goed gekomen.

Zoals hier vaker beschreven, kom ik nogal eens mensen tegen die uitsluitend over zichzelf praten. Sterker, deze week trof ik er nog een die beweerde ‘dat andere mensen het steeds maar over zichzelf hebben.’ Terwijl ik er werkelijk geen woord tussen kreeg. Vermoedelijk zijn zulke mensen erg eenzaam. Ze beseffen maar niet dat ze zelf hun grootste sta-in-de-weg zijn. Soms zeg ik het letterlijk tegen hen: ‘Toon eerst eens een beetje oprechte interesse in de ander, dan komt hun interesse in jou wel vanzelf.’ Tenzij je een lomperik, egoïst of iemand met een stoornis tegenover je hebt, natuurlijk.

11 gedachtes over “Hoe je minder eenzaam wordt

  1. ‘E’ is ongetwijfeld een van de grotere problemen van het moderne leven. Sommige mensen vinden het echter in het geheel niet vervelend om alleen/eenzaam te zijn. En dat vindt de maatschappij dan weer wel vervelend, kennelijk omdat dat de norm is dat iedereen ergens bij moet horen. Het is zeker een probleem met meerdere kanten.

    1. Ja, nog even en dan komt ‘het niet vervelend vinden om alleen te zijn’ in dat enge handboek met psychische stoornissen.
      Eenzaam zijn associeer ik wel met een ongewenst gevoel van gemis. Hoe zie jij dat?

      1. Dat er meer eenzaamheid binnen relaties zou kunnen zijn, verbaast mij niet. Het wordt geacht goed te gaan, maar alleen al 1 op de 3 huwelijken eindigt in een scheiding.

  2. Kriskras door je blogs lezend valt mij nu in een soort geconcentreerde vorm op hoe je mij elke keer weer raakt en/of aan het denken zet. Daarom lees ik je graag. Ook nog een beetje reagerend op Blewbird: Alleen voel ik mij nooit eenzaam, met anderen vaak wel…

    1. Misschien omdat ik meestal diepgang in mijn logjes probeer aan te brengen, dat je aan het denken wordt gezet.
      Ik raak zeer snel verveeld door het oppervlakkige, ongeacht de nonchalance in sommige van mijn stukjes.

      1. Nou, dat doe je wat mij betreft goed dus. Er zitten vaak verschillende lagen in. Je kunt het laten bij ‘oppervlakkig’ lezen, of tot je laten doordringen wat eronder zit. Ik vind dat mooi. Maakt in ieder geval dat ik de laatste tijd steeds kritischer word op mijn eigen oppervlakkige schrijfsels… (en dat is goed)

      2. Kritisch zijn is een goede eigenschap, in de zin van: niet zomaar veronderstellen, eerst even nadenken, volledig willen zijn en dergelijke. Ik ben eveneens kritisch (ook naar mezelf toe) maar vooral nieuwsgierig/leergierig. Wat bij het schrijven helpt, is de journalistieke vraag: ‘Is dat zo?’ In het echte leven is bijna niets wat het in eerste instantie oppervlakkig lijkt. 😉

Reageren mag

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.