Zoals vroeger in onze achtertuin

Als kind groeide ik op in een rijtjeshuis met voor- en achtertuin. In mijn huidige achtertuin klinkt het als toen, zo’n veertig jaar geleden. Het is alsof de tijd hier heeft stilgestaan. Vooral op zomerse dagen. Vandaag zijn de omstandigheden ideaal.

Het zonnetje schijnt en de lucht is blauw. Een paar huizen verderop tjilpt een zwermpje mussen. Dan vallen ze stil. Heel hoog in de lucht zweeft een vliegtuig voorbij. Je hoort hem niet.
Zachtjes ritselt de wind door struikgewas. Bijen zoemen om bloemen heen. En ergens verderop blaft een hond, slechts een keer. Daarna is het weer onvoorstelbaar stil.

Het doet mij ook terugdenken aan lome zomervakanties in Frankrijk. Een camping op het platteland aan de oever van de Loire. Jaren zeventig. ’s Morgens naar de boulangerie in het dorp voor stokbrood en taartjes. ’s Middags een stukje wandelen naar het kasteel of door het bos. Eens stonden we oog in oog met een lynx, in het groen bijna onzichtbaar. Frankrijk was op haar allerbest. En ons land misschien ook wel.

Wat blijft het wonderbaarlijk dat ik precies hier ben beland, afgelopen zondag twee jaar geleden.