Voedselsporen in onze botten

Heb je ooit exotische hapjes gegeten die alleen op een specifieke locatie te vinden zijn? Dan hebben die specifieke sporen nagelaten in je botten en je weefsel. Dat vertelt hoogleraar evolutionaire antropologie Jean-Jaques Hublin deze week in een artikel in de VPRO Gids. Het is fascinerend wat onderzoekers allemaal kunnen aflezen aan een prehistorische kies. Ons voedsel beïnvloedt dus ons lichaam. Bovendien draagt ieder mens wel een paar kilo’s aan bacteriën mee. Hoe meer je reist, hoe meer je er krijgt.

Onze voorouders wisten niet hoe het zat, maar hadden al wel een zeker bewustzijn. In de negentiende eeuw onderkenden ze langzaamaan het belang van hygiëne. Menige vrouw stief in de kraam. Gewoon omdat de dokter voor zijn komst een zieke patiënt had onderzocht en daarna zijn handen niet had gewassen. Toen men de noodzaak van hygiëne eenmaal had ontdekt, werd dat meteen voor marketingdoeleinden ingezet. Zo stuitte ik vorige week op deze advertentie uit 1828 in de Overijsselsche courant.

hygiëne bakkers negentiende eeuw

Het roggedeeg werd dus lekker stevig met de voeten gekneed. Ach, de oven doodde toch alle bacteriën. Maar een slimme fabrikant van mechanische bakkerstroggen wist wel hoe hij zijn producten aan de man moest brengen. Wijs mensen erop dat ze ergens ziek van kunnen worden, en ze gaan overstag. Kijk ook maar naar de opmars van total body scans. In verreweg de meeste gevallen zijn die geheel overbodig. Volgens huisartsen dan.

Aan de ene kant willen we voedsel dat zo natuurlijk mogelijk is. Geen kleurstoffen en geen kunstmest bijvoorbeeld. Aan de andere kant zien we het liefst dat alles volledig steriel wordt behandeld. Dus geen groenten uit de volle grond, want dan kan er een beestje in kruipen. En waar we helemaal niet aan willen denken, is dat andere mensen met hun vieze tengels aan de boontjes zitten voordat wij ze uit het schap pakken. Dus moet er overal plastic omheen. Terwijl de chemische stofjes daarvan wel op ons eten inwerken.

Toen ik begin jaren tachtig voor het eerst naar exotische oorden ging (Spanje, en zo), hoorde ik al snel het adagium: If you can’t cook, boil or peel it, don’t eat it. Soms was er geen ontkomen aan en at ik toch twijfelachtig spul. Voor de zekerheid dronk ik er dan een flink glas cola bij. (Nog zo’n cliché.) Juist in de verste uithoeken van de wereld werd ik nooit ziek.

Maar wel in het Midden-Oosten. Zelfs na zes maanden in donker Afrika kun je daar nog voedselvergiftiging oplopen. (Egypte!) Of hondsberoerd worden van een over het hoofd gezien ijsklontje (Libanon). Ben benieuwd wat al die reizen voor sporen hebben achtergelaten. Nog afgezien van hele kolonies bacteriën, die ik de rest van mijn leven zal meedragen.

PS: Voor de vaste lezers: wat vinden jullie van deze vernieuwde lay-out?

3 gedachtes over “Voedselsporen in onze botten

  1. Dit werd gisteravond ook aangestipt in het VPRO tv-programma The mind of the universe.

    Toeristen en reizigers krijgen een aantal preventieve injecties voor ze naar exotische oorden gaan, was dat ik de jaren tachtig nog niet gebruikelijk? En dan cola… misschien was een glas wijn beter geweest. 😉
    De lay-out vind ik wel mooi, wit en blauwen maken het goed leesbaar.

    1. Inderdaad was het een artikel naar aanleiding van dat programma. Ik wil het vanavond alsnog zien.
      En ja, ik heb een hele batterij injecties gehad, maar voor voedselvergiftiging hebben ze niets preventief. Goede tip: voortaan neem ik lekker een extra wijntje. 😉

Reacties zijn gesloten.