Operatie ‘Het dak op’

dak dakkapelOp het platte dak van mijn dakkapel begon dit jaar een boom te groeien. Een zaadje was er kennelijk in vruchtbare aarde gevallen. Er had zich namelijk flink wat plantaardig materiaal verzameld. Blaadjes, takjes, zaadjes. Alleen, klim het dak maar eens op als je gezegend bent met een gezonde dosis hoogtevrees.

Eerst bedacht ik een serie uitvluchten. Misschien kon het wachten tot de glazenwasser in de buurt kwam. Hij wilde vorig jaar best het dak van de schuur schoonmaken. Misschien moest ik klusjes verzamelen en een oproep op Werkspot plaatsen. Of misschien kon ik het aan de buurman vragen, die al eerder had geholpen. Maar ja, de vorige eigenaresse maakte het dak van de dakkapel zelf schoon. Dan kon ik toch niet achterblijven?

Nou, ik heb het gedaan hoor. Ik ben het dak van de dakkapel op gegaan. Jammer dat de buren er niet waren. Anders hadden ze heroïsche moment op de gevoelige plaat kunnen vastleggen.

Er is trouwens een zeer grondige voorbereiding aan voorafgegaan.

  1. Eerst heb ik mijn professionele bergklimmerstouw tevoorschijn gehaald. Dat heb ik ooit gekocht, omdat ik driehoog woonde en bij brand uit het raam wilde kunnen klimmen. Check.
  2. Dat touw heb ik deugdelijk aan de trapleuning bevestigd. Uiteraard na controle of die leuning wel echt muurvast zat. En na controle van de totale lengte. Ik bedoel, zal je net jezelf vastgesnoerd hebben, is het touw te lang en val je alsnog in de peilloze diepte te pletter. Check.
  3. Vervolgens heb ik mezelf aan een houten zolderbalk opgehesen. Want stel je voor dat ik buiten op die dakkapel zou staan en mezelf niet meer omhoog zou kunnen trekken. Ik moest eveneens nog door het dakraam kunnen klimmen. Gelukkig zijn de overburen net met vakantie. Anders hadden ze mij met dat touw gezien. En zouden ze vast denken dat ik mij wilde verhangen. Ik slaagde glansrijk voor deze gymnastiekoefening, die ik sinds de lagere school niet meer heb gedaan. Check.
  4. Daarna heb ik een vuilniszak, een bezem, een stoffer en blik en een krukje gehaald. Even heb ik nog overwogen om mijn gouden sieraden af te doen. Maar dat leek mij een tikkeltje overdreven. Wel heb ik een jasje aangetrokken. Het kan toch koud zijn op grote hoogte. En ik heb speciaal veterschoenen met een stroeve zool aangedaan. Want ik zou, mij optrekkend aan het touw, een stukje tegen het dak op moeten lopen. Check, check, check, check, check.
  5. Vervolgens heb ik de vuilniszak strak om het steeltje van de stoffer geknoopt. Want stel dat je net met veel moeite op het dak bent beland en die zak over de rand waait. Nee, ik laat niets aan het toeval over. Check.
  6. Toen alles eenmaal gereed lag, en pico bello in orde was, heb ik alle hulpmiddelen strategisch op de rand van het raam dan wel tegen het schuine dak geplaatst. Eindelijk kon ik over de rand klimmen. Maar net op dat moment suprême zag ik mijn nieuwe buurvrouw een paar huizen verderop met haar gezicht mijn kant op in haar tuin zitten. Ik was toch mooi niet van plan om mijn acrobatische toeren voor een toegestroomd publiek op te voeren. Bovendien probeer ik hier mijn waardigheid te behouden. Tenslotte is dit een dorp. Voordat je het weet doen er de vreemdste verhalen de ronde. Dus ben ik eerst nog maar even een bakkie gaan doen. Uitstelgedrag. Check.

Daarna ben ik over de rand geklommen en nu is het dak helemaal spic en span. Tadá.
(Laat mijn moeder het maar niet horen.)

5 gedachtes over “Operatie ‘Het dak op’

Reacties zijn gesloten.