Na rouw volgt berusting

Het lijkt erg snel, zo vlak na het overlijden van mijn vader. Maar op de dag van zijn uitvaart ontstond al het begin van berusting. De gebruikelijke fasen van rouw heb ik feitelijk al eerder doorgemaakt. Die begonnen drie jaar geleden, toen bleek dat hij longkanker had. En die ziekte kwam niet onverwacht.

Mijn hele leven heb ik geweten dat mijn vader een minder goede conditie had dan de meeste andere mannen. Hij komt uit een gezin dat in de jaren veertig en vijftig zeer zwaar door TBC getroffen werd. Zes van de negen kinderen kregen die ziekte. Hij ook, tot drie keer toe. Uiteindelijk moest hij een in die tijd riskante operatie ondergaan. Na jaren tobben werd een longkwab verwijderd en genas hij. Maar zwaar fysiek werk kon hij nooit aan. Terwijl hij toch best sterk was.

Zoals veel mannen van zijn generatie, heeft hij jarenlang gerookt als een ketter. Zware Van Nelle shag doordeweeks en dikke sigaren op zondag. Dan kon je blokken hakken uit het rookgordijn dat in onze woonkamer hing. Bij het accountantskantoor waar ik in 1981 mijn eerste baan kreeg, wat dat trouwens net zo. Dat was toen heel gewoon.

Op verjaardagen bij ooms en tantes stonden er vaak glazen met rookwaren op tafel. Niet bij ons. Mijn moeder heeft gedurende haar hele huwelijk bezwaar gemaakt tegen roken. Niet dat het hielp. Al moest mijn vader buiten staan of in zijn schuurtje paffen, hij deed het toch. Ach, ik heb zelf gerookt. Je stopt alleen wanneer je er 100% achter staat.

Na de longkanker en -operatie van drie jaar geleden was hij wel gestopt (voor zover ik weet). Maar voor die tijd was hij al mager en daarna kreeg hij zijn eten nog minder goed weg. Zijn maag was nog een ander verhaal.

Kortom, al drie jaar lang zagen we hem heel geleidelijk achteruit gaan. En hij had dat zelf feilloos in de gaten. Want hij moest steeds meer dingen loslaten. Een e-bike hielp nog wel om lange fietstochten te kunnen blijven maken. Maar zijn reactievermogen ging achteruit. En hoewel hij technisch perfect reed in zijn auto, werd autorijden toch wat gevaarlijk. Zijn laatste auto wegdoen, dat is een proces geweest van jaren. En zijn rouwproces, na die definitieve stap, was ook een beetje het mijne.

Ik had namelijk een soort Pipi-Langkousvader. In mijn ogen dan. Want mijn vader kon alles. Het heeft ook bij mij wel even geduurd voordat ik accepteren kon dat dat niet langer het geval was.

2 gedachtes over “Na rouw volgt berusting

Reacties zijn gesloten.