Taxirit na telefoontje om 03:20 uur

Je kan van alles plannen. Maar als je ’s nachts om 03:20 uur vanuit een Leids ziekenhuis wordt gebeld, dan veranderen alle prioriteiten. Rustig blijven ademhalen. Hoort er ook bij. De wereld draait door.

Al zou je dat laatste hier niet zeggen. In deze uithoek rijden namelijk geen nachttreinen. Daar ben ik echter wel op ingesteld. Want ik heb 22 jaar vlakbij een station gewoond waarvandaan je Schiphol altijd kan bereiken. En dus de hele wereld. Permanent. Dag en nacht. Ik had natuurlijk veel eerder moeten uitzoeken welke taxibedrijven hier goed zijn. Als ik maar bij Utrecht CS kan komen. Dan is Leiden ook weer bereikbaar.

Wat later rijdt er ’s nachts in ons stille straatje een dikke witte Mercedes voor met een blauw nummerbord. Of ik een koffer bij me heb? Nee. Of ik voorin wil, of achterin? Voorin.

Nog wat later rijden we over een snelweg waar ik zelden kom. Behalve wanneer de treinen niet rijden. De chauffeur is tegelijk directeur en krijgt het ene na het andere telefoontje. Van iemand die naar Velp moet. Een volgende klant wil bij de Blikken Bioscoop worden opgepikt. Met een tweede mobiele telefoon trommelt hij een maatje op en pakt daarna het gesprek met de bellende klant weer op. Zelf is ‘ie onderweg naar Utrecht, dus kan ‘ie nu even geen klanten ophalen. Niks hands free. Er is toch nauwelijks verkeer op dit tijdstip, dus wat maakt het uit.

Ondertussen houdt hij ons gesprek gaande. Dat krijg je als je voorin zit. Allerlei onder- werpen roert hij aan. De woningmarkt (zijn nicht heeft een grote restschuld) en zijn fijne huurhuis in de stad. De asielzoekers die alles maar krijgen. De voetbalclub. De speklaag op zijn buik. (Daar praat hij schuldbewust over, maar vermoedelijk is hij er ook wel trots op.) De ziekte van zijn vrouw (longkanker) en de chemo. Hij was zelf net gestopt met roken, maar toen werd zijn vrouw ziek en begon hij van ellende weer te paffen. Zo gaat dat.

Ik vraag hem hoe hij Arnhem vindt. Dat doe ik altijd als ik Arnhemmers spreek. Hij is er zeer groos op en zou in geen andere stad willen wonen. ‘Want neem nou park Sonsbeek, en de Veluwe ligt net buiten de stad.’ De vergelijking met Amsterdam komt ook voorbij. En al is Arnhem Leiden niet, ik geef hem groot gelijk. Met deze stad is hij het meest vertrouwd, dus is die voor hem het belangrijkst. Het is wel fijn dat hij voortdurend praat, want dat leidt tenminste af.

In Utrecht zijn ze aan het bouwen en wordt hij door de TomTom misleid. ‘Daarom volg ik die andere taxi voor ons. Die weet vast wel waar we moeten zijn.’ Het komt goed. Na twee keer raampje opendraaien en vragen, levert hij me precies op de juiste plek af. Een zijingang van het station bij Hoog Catharijne die op dat vroege tijdstip open is.

(Nu, ruim een dag en een nacht later, is de acuut levensbedreigende situatie voor de betreffende persoon gelukkig weer voorbij.)

6 gedachtes over “Taxirit na telefoontje om 03:20 uur

  1. Een heel gedoe om op je bestemming te komen, kalm blijven is het verstandigste maar in een noodgeval zijn dit dingen om je op te vreten. Dat blijkt dus niet meer nodig, gelukkig.
    Een van de zonen woonde enige jaren in Arnhem, hij en zijn vrouw vonden het een van de beste plaatsen om te wonen.

    1. Ja, op dit soort momenten is een grote afstand wel lastig. Dan wil je toch je uiterste best doen om zo snel mogelijk te komen. De situatie is overigens nog wel precair en ik hoop dat het goed afloopt.
      Verder krijg je nu natuurlijk gelijk mijn standaardvraag: waarom vonden jullie zoon en zijn vrouw Arnhem een van de beste plaatsen om in te wonen?

      1. Na Nijmegen, Utrecht en Dublin, stuk voor stuk prima plaatsen als je je aanpast, kwamen ze terecht in een Vogelaarswijk in Arnhem. Gezellige tussenwoning, vriendelijke buurt, de wijk kreeg een opknapbeurt, er was een grote markt en er waren aardige restaurantjes. Mooie Eusebiuskerk, internationale bewoners, en, last but not least, zijn Ierse vrouw werd overal geholpen door behulpzame en Engelssprekende (ongeveer…) mensen. Om een paar dingen op te noemen.
        Ze wonen nu elders, beter en mooier. Toch houden ze nog steeds van Arnhem.

  2. Ik heb er zelf geen ervaring mee, maar mensen uit de streek hoor ik vaak negatief over Arnhemmers praten. Arrogante lui, zeggen ze dan. Ik zat een paar jaar geleden in Parijs in de taxi bij een chauffeur die bij Arc de Triomhe, op zijn navigatiescherm in de auto naar een voetbalwedstrijd zat te kijken. Ging allemaal goed.

  3. Ik vermijd het onderwerp asielzoekers zoveel mogelijk, om te voorkomen dat ik weer iets moet aanhoren dat me kwaad maakt.

Reacties zijn gesloten.