Het spoor bij Vrumona

Eerste kerstdag. Na een dag bij familie ben ik ‘s avonds onderweg naar huis. In Utrecht mis ik net mijn overstap. Dan maar een kwartier wachten, tot een lange dubbeldekker  denderend binnen rijdt. Ik neem plaats in het achterste deel. Dat is handig, straks bij de volgende overstap.

Na het verlaten van de stad remt de machinist ineens hard. Dat doet ‘ie daar normaal nooit. We komen tot stilstand en ik denk het meteen: aanrijding met een persoon. Buiten kijkt het pand van Vrumona zwijgend naar de trein in het donker. Er zitten overal mensjes in, achter verlichte raampjes. Na een tijd loopt er een schim langs over het spoor. Hij speurt met een klein zoeklicht nauwkeurig de baan af.

Later bevestigt een stem via het omroepsysteem wat ik vermoed. Een mevrouw staat op en tuurt door het raam in het niets. Twee Kaapverdiaanse jongens naast mij zitten er onverstoorbaar relaxed bij, onderuitgezakt. Een man pakt een boek uit zijn rugtas, een ander sms’t wat. Iedereen wacht gelaten af. Het is sowieso rustig.

Soms krijgen we bericht via de intercom. Een man met een geel hesje komt langs. Voor als we vragen hebben. Hij praat op ernstige toon. Er zullen bussen komen en er zal nog worden omgeroepen wanneer de trein wordt geëvacueerd. Tot dan moeten we rustig wachten.

Er komen geen bussen, maar de hulpdiensten zijn bezig. Zodra ze klaar zijn, horen we dat. De tijd verstrijkt. Buiten lopen twee schimmen in het donker met een bouvier-achtige hond. Ze vallen mij op door de rode lampjes op zijn halsband. Bewakers van Vrumona? Rechts knippert in de verte een geel waaklicht. Links zie ik even flitsen van een blauw zwaailicht.

De Kaapverdianen chillen in hun cocon, met oortjes in en filmpjes op hun telefoons. We hebben af en toe contact en ik krijg een bonbon. Chocolade. Het paar voor mij moet in Arnhem door naar Zutphen. Hij checkt de tijd van de laatste trein; zij belt alvast naar vrienden. Zelf hoop ik ook dat het straks niet op een taxi aankomt. Op winderige stations van Utrecht tot Arnhem staan overal mensen te balen.

Verderop praten enkele passagiers over de oorzaak van de wachttijd. Voor de trein springen op eerste kerstdag, dat schijnt min of meer gangbaar te zijn.
Maar als we na een lange stilstand eindelijk gaan rijden, vraag ik mij af of het zelfmoord was. Stapvoets passeren we vlakbij een spoorwegovergang.

5 gedachtes over “Het spoor bij Vrumona

      1. Ik zat niet in de bewuste trein, het was gisteravond tussen Utrecht en Gouda. Wij reisden van Enschede naar Arnhem. Het werd op de stations omgeroepen omdat er geen treinen reden tussen Utrecht en Gouda.

        Afgezien daarvan, er werd niet over gepraat. Maar het was dus verder weg dan in jouw geval.

Reacties zijn gesloten.