In de woestijn, Libië, 29 december 2005

auto in woestijnOm verder te kunnen rijden, vervolgen we de reis in four wheel drives. De bestuurders daarvan zijn vertrouwd met de woestijn. Samen met enkele groepsleden stap ik op goed geluk bij één van hen in. Wat zijn auto betreft, is dat misschien geen beste keus. Het raam naast mij is half geblindeerd met ondoorzichtig zwart plastic. Maar in andere opzichten ben ik heel tevreden. Hamza is duidelijk een slimme, ervaren chauffeur met flair. Over zijn lange broek draagt hij een zwarte wollen djellaba. Het vriest hier ’s nachts flink.

Uit de speakers klinkt erg goede Arabische muziek. Hamza houdt zichtbaar van stevig doorrijden in dit gebied. Wat ik prachtig vind, is dat zijn auto behoorlijk afgeragd is. De voorruit is gebroken. Alles zit los en is versleten. In plaats van glas, is de achterruit een hardboard plaat. En, geheel zoals het hoort, ligt er een bontje op het dashboard. Kortom, die auto is hier helemaal thuis.

(Na zes dagen in de woestijn vertelde degene die meestal naast hem zat, dat de rem al die tijd kapot was. Afremmen deed Hamza op zijn koppeling en met de handrem. Ach, er was toch vaak geen weg en verkeer zagen we amper.)

De hele dag zijn we onderweg naar Ghat. De woestijn is hier vrij eentonig. Slechts af en toe zien we een groene wadi. Eenmaal aangekomen, zetten we eerst onze tenten op. Het blijkt dat we met onze neus in de boter zijn gevallen. Want er is juist nu een groot Toeareg festival in de stad. Toearegs uit alle windstreken en van over de grens komen daarop af. Hele groepen hebben dagenlang op kamelen gereisd. We gaan er ’s avonds heen en deze keer zit ik naast de chauffeur. Die zet gelijk zijn meest smachtende habibi-cassettebandje op. Ha, ha. Ik ben zeker twintig jaar ouder dan hij.

Toeareg hoofddoekIk heb al veel islamitische en Arabische landen bezocht, maar in Ghat kijk ik echt nog mijn ogen uit. Overal lopen mannen in lange gewaden met hoofddoeken. Daarvan hebben ze een deel voor hun gezicht omgeslagen. Hun kamelen hebben prachtig bewerkte leren zadels. Ook tassen, zweepjes en zwaarden zijn bijzonder fraai versierd. Veel Toeareg zijn zwart, maar hebben wel scherpere trekken dan sub-Sahara Afrikanen. Vrouwen zijn grotendeels afwezig, behalve op het festivalterrein. Daar dragen ze de felgekleurde glitterjurken die van Iran tot in Marokko geliefd zijn. Sommigen zien er Arabisch uit en hebben een heel lichte huid.

Toeareg vrouwenBuiten staat een podium aan de voet van de rots met het kasteel. Onze lokale gids uit Tripoli loopt weer eens gewichtig te doen in zijn beste berberkostuum. Hij weet wel mooi van alles te regelen. Zoals een interview voor de Libische tv met onze Nederlandse gids. Ook krijgen wij plaatsen op de eerste gewone rij toegewezen. Direct achter de leren fauteuils voor de hoogwaardigheidsbekleders. We nemen plaats onder luid protest van een groep Belgen die daardoor hun geprivilegieerde positie verliezen. Na (zoals gewoonlijk) erg lang wachten, arriveren de belangrijkste gasten. Wanneer die eindelijk op hun leren stoelen gaan zitten, barst het festival echt los. De ene na de andere zingende en dansende groep treedt op. Allemaal strikt gescheiden naar geslacht en schitterend uitgedost. Het gaat de hele nacht door.

2 gedachtes over “In de woestijn, Libië, 29 december 2005

  1. Een informatief verslag.
    De woestijn ziet er op foto’s (en op google die ik raadpleegde) ongastvrij uit. Het went misschien?
    Het Toeareg festival is een bijzondere gelegenheid, begrijp ik, maar ook een langdurige voorstelling., Wakker blijven zal niet meevallen.
    Over de Toearegs lees je haast nooit iets of het is me ontgaan. Alle aandacht gaat al jaren alleen naar de slechte kant van de Islam.
    Maar dat is een ander verhaal.

    1. Het klopt dat zo’n woestijn niet erg leefbaar lijkt. Als ik het mij goed herinner, is er in Libië een groot ondergronds waterreservoir. Waar water is, is leven. Dat Toeareg festival duurde dagenlang. 😉 Mijn indruk is dat de informatievoorziening over zulke volken verschilt waar je bent. De Toearegs op het festival spraken Frans, dus is de kans groot dat je er in Frankrijk meer over hoort.

Reacties zijn gesloten.