Huwelijksonderhandeling in Addis

Toen ik de deels afgeschermde zijruimte van de hotelbar betrad, zat er een stelletje in de hoek. Ik ging verderop aan een tafeltje zitten en werkte mijn aantekeningen bij. De nog redelijk jonge man was zwart, behoorlijk dik en ietwat grof van uiterlijk. Hij droeg een djellaba. In de stoel naast hem zat een mooi, jong, tenger en licht gekleurd Ethiopisch meisje met stijl haar. Ze was hooguit achttien jaar oud. Om haar schouders hing een zilverkleurige, doorschijnende doek met glitters. Er was een huwelijksonderhandeling gaande. Overduidelijk.

Hij zat achterover geleund en als een patser met zijn sleutelbos te spelen. (Hét bewijs van rijkdom.) Nonchalant schepte hij op over zijn auto’s. Jawel, meervoud. Dat één ervan al USD 58.000 kostte. Wat een Godsvermogen is in haar land.

Het werd snel duidelijk dat hij uit Soedan kwam, al een vrouw had en er nog een bij wilde. Inmiddels had hij haar familie gesproken. Het stelletje had elkaar al enkele malen eerder ontmoet. Nu moest de zaak maar eens rond komen.

Zij was christen en daarom liep hij tussendoor even weg. Om snel terug te keren met een stapeltje boeken over de islam. Die moest zij maar bestuderen, terwijl hij wat formaliteiten zou regelen in zijn land. Hij drong er sterk op aan dat zij haar ID-card mee zou geven. De volgende flard die ik opving, ging over een test in een ziekenhuis. Die zou hij wel betalen. Hij wilde zeker weten dat het krijgen van kinderen geen probleem zou zijn.

Daar zaten ze dan. De zichzelf als aanlokkelijk beschouwende, kapitaalkrachtige man. En het steeds lieflijk lachende meisje, dat niets anders dan small talk uitkraamde. Maar gaandeweg keek ze steeds serieuzer en werd het gesprek moeizaam. Met name toen de vereisten concreet aan de orde kwamen.

Wat moest ze van hem denken? Een zwarte man die beweerde dat zijn vader Arabisch was en zijn moeder blank. Een man die in een straatarm land een mooi, jong, goedkoop te verkrijgen meisje als tweede vrouw kwam uitzoeken.

Zal ze gedroomd hebben van een toekomst zonder financiële zorgen, voor haarzelf en haar familie? In een huis met bedienden, en met een auto voor de deur. Zou ze eindelijk een luxe levensstijl krijgen? Die zoveel aantrekkelijker leek dan het leven dat haar anders wachtte. Wel zou ze een tweederangspositie moeten accepteren. Of was er weinig verschil? Ze keek mij (de enige aanwezige blanke vrouw) toch wat onzeker en vragend aan.

Bijna elf jaar geleden was ik hiervan getuige in Addis Abeba, tijdens een dienstreis in Ethiopië. Een land waar vrouwen urenlang met loodzware vrachten zeulen voor USD 2 per dag. En waar meisjes van acht op het platteland worden uitgehuwelijkt aan oudere mannen. Ook al is dat wettelijk verboden. De mensen van de overheid hebben andere zaken aan hun hoofd.

Hoe zou het nu met haar gaan?

3 gedachtes over “Huwelijksonderhandeling in Addis

  1. Een droevige gebeurtenis. Naar wat ik ervan lees in een paar kranten is er nog steeds weinig of niets verbeterd en niet alleen in Ethiopië.
    Ik kan me voorstellen dat je dit niet vergeet.
    Op reizen in Afrika en elders heb je waarschijnlijk vaker minder mooie dingen gezien.

    1. Inderdaad, en dit is slechts het topje van de ijsberg. En toch, en toch. Afrika is zo’n fascinerend continent met een enorme potentie aan mensen en mogelijkheden. Elke keer weer sta je ervan versteld hoe krachtig mensen zijn, hoe goed vaak toch ook, en hoe inventief. Het gaat er alleen een beetje anders aan toe dan hier. Ook onze voorgangsters hebben vrouwenrechten moeten bevechten en zijn van ver gekomen. Zelfs al staan Nederlandse vrouwen al eeuwen om hun mondigheid bekend. Ik zal binnenkort een ander stukje uit mijn verslag overschrijven, dat zich in Libië afspeelt. De Libiërs komen momenteel erg negatief in het nieuws, maar tien jaar geleden had ik voornamelijk zeer positieve ervaringen met mannen daar.

      1. Adriaan van Dis schreef ook positief over Afrika in vergelijking met, bijvoorbeeld, China. Ik weet niet meer precies in welk opzicht maar in ieder geval prees hij de bewoners.
        Libië heeft een slechte roep, ook in romans over de vluchtelingen/migranten; een andere kijk wil ik graag lezen.

Reacties zijn gesloten.