Als wandelaar kom je ergens

Een curriculum vitae biedt eigenlijk geen ruimte voor echt belangrijke mijlpalen. Want ouders kunnen er de opvoeding van hun kinderen niet op kwijt. Amateur-sporters laten hun beste snelheid of doelpunten achterwege. En werkgevers zijn zelden geïnteresseerd in mijn wandelprestaties.

Weliswaar zeggen aantallen kilometers weinig. Het gaat om wat je onderweg ziet, wie je ontmoet en wat je beleeft. Wandelen kan heel leerzaam zijn. Bovendien tellen vijf kilometers in een dampend, tropisch regenwoud zwaarder dan twintig kilometers op de Veluwe. Zeker wanneer je onmiddellijk onder de bloedzuigers zit zodra je even stilstaat. Onze inlandse teken komen tenminste niet dwars door je sokken heen. En haak je bij een regenbui direct af, of wandel je stug verder? Dat zegt iets over doorzettingsvermogen en karaktervorming.

Afijn, ik wil dus even pronken met mijn prestaties. En als dat niet op mijn cv kan, dan maar hier. Ik heb alle gemaakte wandeltochten in natuurgebieden verzameld. Dit is mijn persoonlijke resultaat:

  • Wandelingen tijdens individuele vakanties in Europa, Australië, Nieuw-Zeeland en Polynesië: 350 km.
  • Wandelvakanties met groepen in Europa, Noord-Afrika, Kenia, Madagaskar en de VS: 500 km.
  • Wandelingen met groepen in Nederland en net over de grens in België en Duitsland: 2.590 km.
  • Wandelingen met vriendinnen E, A, M en M in Nederland, inclusief de Heuvelland Vierdaagse en de Zeven Heuvelenloop: 250 km.
  • Wandelingen aan zee op trajecten tussen Scheveningen – Wassenaar – Katwijk – Noordwijk – Zandvoort, meestal individueel: 1.080 km.
  • Wandelingen met de Kreta-groep in Nederland: 300 km.
  • Wandelingen met F in Nederland (exclusief de streekpaden en LAW’s): 1.190 km.
  • LAW 1-3 Graaf Floris V pad van Amsterdam naar Bergen op Zoom: 245 km.
  • LAW 4 Maarten van Rossum pad van Den Bosch naar Steenwijk: 385 km.
  • SP 3 Streekpad Nijmegen, met een grote boog om de stad heen: 120 km.
  • SP 11 Hanzestedenpad van Doesburg naar Kampen: 120 km.

Totaal 7.130 kilometer. Volgende maand starten F en ik met het Veluwe Zwerfpad.

Maar dan is er nog een zeer bijzondere ‘wandel’ ervaring. Die vond plaats in de extreem koude winter van 1979. Ik wilde van Zoeterwoude dorp naar de Haarlemmerstraat in Leiden gaan. Alleen was fietsen vanwege gladheid onmogelijk en bussen reden niet meer. Toen ben ik via bevroren sloten en de spekgladde stoep van de Lammenschansweg helemaal naar de stad geschaatst. Alleen het laatste stukje moest ik klunen. Het Polychoon Journaal brengt die periode zeer nostalgisch in beeld.

7 gedachtes over “Als wandelaar kom je ergens

  1. Ik schreef op mijn CV (de laatste was van 2004) wel het een en ander aanvullends op mijn CV zoals hobbies: Tourfietsen, Genealogie en verzamelen. Gezondheid: Goed 176 m / 73kg / maat50, Rook niet. Rijbewijs: Geen (ik wens zo min mogelijk een auto te gebruiken). Eigenschappen: Resultaatgericht, Autodidact, Allround, Zelfstandig, Analytisch, Creatief, Informeel en Oplettend. (Er is een psychologisch rapport uit 1998 beschikbaar.). Beschikbaarheid: ca. 28 h/wk, alle dagdelen en dagen mogelijk (tele-werk mogelijkheden). Ik had begrepen dat bedrijven daar wel iets mee konden.

    Zo was bij het bedrijf waar ik het langste werkte de eerste vraag aan een solicitant of die zaalvoetbal speelde. Ze hadden nog wat mensen nodig voor hun team.

    Met wandelen zie je meer per strekkende kilometer. Zelf fiets ik vooral (70 Mm buiten NL), maar vul dat aan met wandelen. In de winter van 1979 fietste ik dagelijks tussen Veurburg en Delft-Zuid. Een dag was fantastisch. Ik zag op eens auto’s dwars op de weg en fietsers die onderuit gleden. Aan de weg was niets te zien er lag een zeer dunnen film ijs op. Ik fietste toen ruim 25km/h en dorst niet meer te remmen. Liet me langzaam uitrollen en bij het afstappen gleed ik onderuit. 😉

    1. Ha ha ha, die schuivers zie ik zo voor me. Ik ben toen zelf ook herhaaldelijk onderuit gegaan. Het is leuk om naar de beelden van die winter terug te kijken op het Polychoon Journaal, maar ik moet niet meer aan die kou denken. Brrr.

  2. Jij bent echt een ervaren wandelaar. 1979 kan ik me nog goed herinneren. Ik deed toen eindexamen, en de tocht tussed Dorp en Stad duurde uren. School deed niet moeilijk, plattelandskinderen konden de hele dag examens maken. Niemand dacht aan fraude.

    1. Ja, op de een of andere manier was alles nog zo ‘onschuldig’ in die tijd. Terwijl er toen ook van alles gebeurde. In elk geval zijn dit leuke herinneringen.

Reacties zijn gesloten.