Wanhopig op zoek naar aandacht?

Vannacht komt How to lose friends & alienate people op tv. Deze film gaat over een jonge schrijver die principieel voor eerlijkheid en no-nonsense gedrag is. Hiermee werkt hij zich flink in de nesten. Misschien zou ik beter eerst naar die film kunnen kijken. Want ook ik heb een aversie tegen mensen die zich mooier voordoen dan ze zijn. En ik hou niet van overdreven aandachttrekkerij. Daar ga ik nu wel over schrijven. Wil je dit liever overslaan? Lees dan alleen nog de aanbeveling voor een mooie foto-expositie van Jeroen Swolfs onderaan.

Even ter inleiding. Via WordPress ontvang ik per e-mail elke nieuwe post van een tiental blogs. Verder lees ik dagelijks op Ximaar’s Blogspot boeiende berichten van andere bloggers. Soms bezoek ik ook de Onafhankelijke Bloggers Associatie. Ik lees dus regelmatig blogs en op een gegeven moment viel mij daarbij iets op. Of liever: iemand viel mij op. Een man die op talloze blogs te zien is als volger, als liker of als reageerder.

Het kan natuurlijk zijn dat hij gewoon erg enthousiast is, anderen wil aanmoedigen en het heerlijk vindt om te reageren. Mogelijk heeft hij er geen enkele bijbedoeling mee. Hij is altijd vriendelijk, dus daar ligt het evenmin aan. Maar. Als ik een pootafdruk onder vrijwel elk bericht zie staan, dan ga ik toch achter mijn oren krabbelen. En als iemand continu reacties achterlaat die inhoudelijk nauwelijks iets toevoegen, dan ga ik nadenken.

Lange tijd ontsprong mijn eigen blog de dans. Maar op een gegeven moment is hij er toch op beland. Dus daar kwamen ze: de pootafdrukjes, de korte reacties, en, als ik daarop reageerde, de razendsnelle nieuwe reacties. Altijd ondertekend op een karakteristieke manier. Goh, dacht ik, heeft die man eigenlijk wel een leven buiten al dat geblog en gevolg? Dus nam ik maar eens een kijkje op zijn site. Nou, hij schrijft echt overal over. Tjonge, dacht ik, dat jij van zo veel verschillende dingen kennelijk zo veel af weet. Want dat was toch mijn indruk.

Om een stortvloed aan berichten in mijn mailbox te voorkomen, besloot ik hem maar niet te volgen. Bovendien, daarvoor moet ik iemands werk wel heel boeiend vinden. Sommige onderwerpen spreken mij gewoon minder aan en ik ben niet van de liflafberichtjes plus dito reacties. Dat geeft niets. Een ander zal ze vast wel waarderen en op ieder potje past een dekseltje, etc.

Op een gegeven moment schreef ik over een onderwerp dat gevoelig ligt. Hij reageerde op een manier die voor langdurig werkzoekenden duidt op totaal onbegrip. Ik probeerde hem nog tot een ander perspectief te bewegen. Maar meneer bleef in twee daaropvolgende reacties uitsluitend over zichzelf schrijven. Toen kwam er een woord in mij op: narcist. Ik heb die reacties kort daarna van mijn blog gewist.

Bij een nieuw log van mij kwam hij weer als eerste met een reactie. Hij verwees daarin met een link naar zijn eigen blog. En alweer zonder echt op mijn tekst in te gaan. Met name dat laatste deed mij afvragen waarom. Bovendien bestaat er zoiets als etiquette voor bloggers. Van mij mag iemand best een keer naar zijn eigen blog verwijzen als dat relevant is. Maar in dit geval kon ik het slechts beschouwen als de zoveelste poging om bezoekers naar zijn eigen blog te leiden. Daarom wees ik hem op De wondere wereld van blog etiquette. Hij reageerde zo ongeveer binnen een minuut; vriendelijk en instemmend als altijd. Toen ik wat later naar de site statistieken keek, bleek dat hij niet eens op die link had geklikt. Ook die correspondentie heb ik van mijn blog gewist.

Deze week zag ik een nieuwsgierig makende titel van zijn laatste log via Ximaar’s Blogspot. Hij had net twee uur eerder over een expositie geschreven. Terecht, want die lijkt mij zeer de moeite waard en dan is het leuk als iemand je erop attendeert. Maar iets aan zijn tekst deed mij twijfelen. Was het omdat ik jarenlang syllabi heb gemaakt van teksten die door verschillende auteurs waren geschreven? Ik kopieerde een zinsnede en plakte die in het zoekveld van Google. En jawel, daar dook vrijwel de integrale tekst op. Op een website vol aankondigingen van foto-exposities, waarnaar hij niet verwees. Ik schreef vervolgens een reactie met verwijzing, die hij als de onschuld zelve van zich af liet glijden. Hm, wie is dan de echte auteur?

Onderzoekend als ik ben, kon ik het natuurlijk weer niet laten om navraag te doen. De redacteur van die website heeft mij vanmorgen gelijk terug geschreven. Volgens hem komt de tekst uit een persbericht dat hoogstwaarschijnlijk van de fotograaf zelf afkomstig is. Oké …

Moraal van het verhaal: wees eerlijk, doe niet wanhopig en maak liever mooie foto’s. O ja, en breng een bezoek aan die expositie van Jeroen Swolfs. Het ziet er veelbelovend uit!

Naschrift 5 november 2016.
De blogger in kwestie heeft indirect bij twee andere logjes op Raam Open gereageerd.
Over het auteurschap schrijft hij dit: ‘De tekst van de folder neem ik dan in overleg letterlijk over. Zoals ik ook met een verwijzing naar een website aangeef dat ik niet mijn tekst gebruik maar een geleende tekst doorgeef.’
Daarop is mijn antwoord: ‘Waar ik ook zoek op de website waar jij naar verwijst (streetsoftheworld.com), de tekst die jij op je blog hebt gezet komt daar niet mee overeen. En dus zal iedereen denken dat je de tekst op jouw blog zelf hebt geschreven. (…) Je had op zijn minst de tekst tussen aanhalingstekens kunnen zetten en naar die folder als bron kunnen verwijzen.’

2 gedachtes over “Wanhopig op zoek naar aandacht?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s