Mislukte wandeling

Als ik met anderen in een groepje wandel, schrijven we naderhand hoe we het vonden. Vaak is dat iets in de trant van: heb genoten, leuk gezelschap, prachtig weer en wat een mooi landschap. We troffen het maar. En zelfs als het rotweer is, dan laat niemand zich kennen. Dan schrijven we: enorme bui, maar daarna werd het gelukkig droog. Eind goed al goed. Onaangenaamheden en irritaties vermelden we op internet nooit. Nou, deze keer ga ik dat toch ff anders doen.

Het regende vanmorgen al bij vertrek. Ik stond lang bij de bushalte te wachten, want de bus was te laat. Door de krappe overstaptijd werd het spannend of ik de trein zou halen. Dat ging net. Vervolgens sukkelde onze intercity helemaal tot Zutphen achter een stoptrein aan. Daardoor had ik in Deventer welgeteld één minuut om over te stappen. Viel nog mee, de trein haalde onderweg twee minuten in. En die naar Twello had vijf minuten vertraging.

In Twello was het café, waar ik de groep zou ontmoeten, niet makkelijk te vinden. Ik heb drie rondjes op het dorpsplein gelopen. Bij navraag zag ik het café alsnog en daar zaten vier anderen te wachten. De kaartlezer voor die dag was nog nergens te bekennen. Toen kwam ook hij binnen. Bleek dat de vertrektijd in feite koffietijd was, dus had ik helemaal niet hoeven haasten.

We gingen op pad. Er was weer zo’n calvinistisch mens bij, uit Amsterdam. Zo iemand die niet weet dat je van het leven kan genieten. Want gewerkt moet er worden. In marstempo moeten we doorstieren. Pauze nemen doe je maar lopend, we gaan voort. Nou, daar liepen we dan.

Het begon opnieuw te regenen. De buien hadden volgens de buienradar al voorbij moeten zijn, maar nee. De omgeving was wel mooi, met oude boerderijen en flinke stukken land. Alleen zag ik er weinig van, want het ging harder regenen. Diagonaal, bedoel ik, het was er nogal open. En ik moest mijn paraplu laag voor me tegen de wind in houden.

Ik merkte dat we over een kale akker vol stoppels baggerden, of liever: voort jakkerden. Want die calviniste liep vooraan en de kaartlezer zei er blijkbaar niets van. Wij dus glibberen over die rivierkleigrond. Prompt kreeg ik een dip in mijn energieniveau. Op zo’n dag kan je daar vergif op innemen. De kopgroep liep steeds verder voor mij uit. Ik raakte een tikkeltje gepikeerd onderhand, en ging steeds langzamer lopen. Ik bedoel: ze konden toch wel zien dat ik achterop raakte?

Eindelijk kwamen we in Terwolde aan. Volgens de kaartlezer hadden we slechts acht kilometer gelopen, maar daar geloof ik niks van. Het voelde als minstens het dubbele. En het restaurant, waar we pauze zouden houden, was dicht. Wel ja. Wij terug naar een patatzaak die we eerder hadden gezien. Die was wel open. Er werkte een Aziatisch meisje. Chinezen nemen alle patatzaken in Nederland over.

Ik nam een loempia en kwam een beetje bij. (Er gaat niets boven een stevige, warme maaltijd rond lunchtijd.) Wel had ik last van koude voeten, want die waren nat. Ondanks waterdichte schoenen. Mijn broekspijpen waren vochtig en mijn benen erg koud. In die zaak was het trouwens evenmin warm. Wat denk je? Had ik ternauwernood de laatste hap op, wou die calviniste gelijk weer op pad. Alsof ze erop had zitten wachten. Ik heb mijn verstijfde ledematen onder het slaken van meelijwekkend gekreun nog uit de stoel kunnen hijsen.

Buiten ben ik twintig meter meegelopen. Toen heb ik de naderende wolken aanschouwd en gedacht: hier ben ik wel klaar mee. Dus afscheid genomen, teruggekeerd naar een halte en daar op een buurtbusje gewacht. Gelukkig kwam dat busje redelijk snel en was het aangenaam warm binnen. Eindelijk. De chauffeur was ook aardig. Dat zijn ze meestal in buurtbusjes. Dus zo zie je maar. Toch eind goed al goed. Dat ritje van Terwolde naar Twello was het leukste van de hele dag.

4 gedachtes over “Mislukte wandeling

Reacties zijn gesloten.